اسلام هراسی بلندتر می شود. چرا پاسخ داده نمی شود؟

نماینده ایلهان عمر (D-MN) در دفتر خود در کاپیتول هیل در روز چهارشنبه 10 دسامبر 2025 برای یک پرتره ژست می گیرد. دمتریوس فریمن/ واشنگتن پست از طریق گتی ایماژ

در واقع به The Midterms خوش آمدید. هر هفته درباره دو چیز می نویسم: یک ایده یا روند بزرگ که در انتخابات مقدماتی 2026 شکل می گیرد و یک چیزی که از صدایی روی زمین می شنوم. بیایید وارد آن شویم.

یک چیزی که من به آن فکر می کنم: انتخاب پذیری و هویت در هم تنیده شده اند

روز یکشنبه، باراک اوباما، رئیس‌جمهور سابق کاری را انجام داد که به نظر می‌رسید بسیاری از دیگران از آن اجتناب می‌کردند: او از هدف قرار دادن ایلهان عمر توسط دولت ترامپ انتقاد کرد.

اوباما نوشت، دولت «فعالانه تلاش می‌کند تا عمر، زن کنگره را اخراج کند» به دلیل نظریه‌ای که او آن را غیرقابل اثبات می‌داند: زمانی که پدرش تابعیت شد، او 18 سال داشت، نه 17 سال. او گفت که این تلاش "باید خشم همه آمریکایی ها را برانگیزد، صرف نظر از اینکه آنها در مورد دیدگاه های سیاسی عمر، نماینده کنگره چه احساسی دارند."

این بیانیه در تضاد با واکنش متفاوت دموکرات ها در مسیر مبارزات انتخاباتی و سکوت نسبی جریان اصلی مطبوعات قرار دارد. رهبری مجلس بیانیه‌ای صادر کرد که این حمله را محکوم کرد - اما چیزی از رهبری دموکرات‌های سنا و تعداد کمی از مقامات منتخب که انتظار می‌رود برای ریاست جمهوری در سال 2028 نامزد شوند، وجود ندارد.

همانطور که آدام جانسون از روزنامه اینترسپت اشاره کرد، یورش اوت 2025 به جان بولتون، مشاور سابق ترامپ، طی چند روز سرمقاله های تندی را از نیویورک تایمز، واشنگتن پست و وال استریت ژورنال به همراه داشت. همین امر در مورد روش‌های دیگری که ترامپ از دولت فدرال علیه دشمنان سیاسی‌اش استفاده کرده است، از پرونده‌هایی که علیه جیمز کومی و لتیتیا جیمز، دادستان کل نیویورک گرفته تا تعقیب مقامات فدرال رزرو (اوباما در بیانیه‌اش از هر سه نام برده است) صدق می‌کند. حمله عمر پوشش بسیار کمتری داشته است.

هفته گذشته، سه درخواست از رسانه‌های کابلی برای بحث در مورد «اخبار روز» دریافت کردم - هر کدام از آنها به کتی زاخاریا، سخنگوی کاخ سفید برکنار شده، نظرسنجی میان‌دوره‌ای جدید و ترکیبی از پیت هگزث و جنگ با ایران اشاره شد. هیچ کدام از عمر سخنی به میان نیاوردند.

کل قسمت مرا به یاد هدف قرار دادن روزنامه نگاران سیاه پوستی مانند دان لمون و جورجیا فورت توسط ترامپ انداخت. در اوایل سال جاری، آنها پس از پوشش یک اعتراض ضد ICE که باعث اختلال در یک مراسم در کلیسای شهرها در سنت پل شد، متهم شدند و هر دو اعتراف کردند که بی گناه هستند. در آن مورد، واکنش خاموش مطبوعات تشکیلات نیز وجود داشت، احتمالا به دلیل احساسات متفاوت در مورد شخص لیمون یا عدم همبستگی با رسانه های مستقل سیاه.

با این حال، این سکوت کوته فکرانه بود، زیرا دولت ترامپ از این حادثه به عنوان پله ای برای هدف قرار دادن دستگاه های رسانه ای گسترده تر استفاده کرد (نگاه کنید به: تلاش ترامپ در سپتامبر برای ممنوع کردن CNN، MS NOW و Politico از کاخ سفید).

با در نظر گرفتن این موضوع، فکر نمی‌کنم حدس زدن اینکه چرا عمر از حمایت کامل حزبش برخوردار نشده است، سخت باشد. من فکر نمی‌کنم که این مزیت پرونده باشد: او به جرمی متهم نشده است و این نظریه به پرونده مهاجرتی ده‌ها ساله توسط پدری بستگی دارد که در سال 2020 درگذشت. به احتمال زیاد این واقعیت است که ترقی خواه مینه سوتا خودش روابط پرتنشی با تشکیلات دموکرات داشته است. این به دعوای سال 2019 بر سر اظهار نظرهای عمر در مورد نفوذ لابی طرفدار اسرائیل در کنگره برمی گردد که برخی آن را یهودی ستیزانه می دانستند.

در هفته‌های اخیر، دموکرات‌های مینه‌سوتا، از جمله آنجی کریگ، نماینده مجلس و دفتر سناتور امی کلوبوچار، از برنامه‌های عمر برای حضور در مراسمی در 26 اکتبر به میزبانی سناتور ایالتی عمر فاتح به همراه حسن پیکر، پخش‌کننده جنجالی چپ‌گرای توییچ که در پریماهای امسال تبدیل به تیر برق شده است، انتقاد کردند.

اما عامل دیگری نیز وجود دارد که باید در این قسمت از آن نام ببریم: اسلام هراسی. همانطور که چند هفته پیش در Substack Live با مهدی حسن بحث کردم، ظهور چپ مترقی را نمی توان از مقامات منتخب مسلمان که به چهره آن تبدیل شده اند باز کرد: عمر در مینه سوتا، عبدالالسید در میشیگان و زهران ممدانی در شهر نیویورک. و در هر مورد، این نامزدها با حملاتی مواجه شده‌اند که به صراحت می‌خواهند مذهب و هویت آنها را به‌عنوان ذاتا ضدآمریکایی معرفی کنند، که نه تنها تهدیدی برای ارزش‌های ملی بلکه خود دموکراسی ماست.

مایک راجرز جمهوری خواه در پاسخ به این سوال در CBS که آیا معتقد است السید یک تروریست است، گفت: "به داده ها نگاه کنید - کاملا واضح است." در یک آگهی تلویزیونی اخیر (خرید هفت رقمی با عنوان "تهدید") که توسط راجرز و کمیته ملی سناتورهای جمهوری خواه راه اندازی شد، راوی آن می گوید: "عبد از افراد خطرناکی که شبکه های تروریستی را تامین مالی می کنند، پول جمع آوری می کند" و نامزد را به اخوان المسلمین و القاعده گره می زند. در تبلیغات NRSC همچنین از نام کامل او عبدالرحمن محمد السید استفاده شده است.

اما مهم این است که فقط جمهوری خواهان درگیر تعصب آشکار نیستند. دموکرات‌های میانه‌رو و مطبوعات نیز به آن‌ها کمک کرده‌اند که از پوشش «انتخاب‌پذیری» برای زدن همان طبل استفاده کرده‌اند. به رقابت شهرداری نیویورک برگردید، جایی که اندرو کومو (دموکرات!) هفته های آخر را صرف اجرای کمپینی کرد که عملا از تاکتیک های راست MAGA قابل تشخیص نبود. سید روزنبرگ مجری برنامه در یک برنامه رادیویی گفت که ممدانی اگر 11 سپتامبر دیگری اتفاق بیفتد تشویق می‌کند و کومو خندید و ظاهرا موافق بود.

اکانت X کومو حتی یک تبلیغ ایجاد شده توسط هوش مصنوعی به نام «جنایتکاران برای زهران ممدانی» را پست کرد و سپس حذف کرد که با ممدانی جعلی در حال خوردن برنج با دستانش باز می‌شود. کمپین یک "کارمند جوان" را مقصر دانست.

بدترین بخش: در تعقیب جمهوری‌خواهان در مسیر بازجویی از مسلمانان ترسناک، نوعی نفرت را مرتکب می‌شویم که هزینه‌های واقعی دارد. در ماه مه امسال، دو نوجوان در مرکز اسلامی سن دیگو تیراندازی کردند و سه نفر را کشتند و مانیفست‌هایی را از خود به جای گذاشتند که به تیراندازی در مسجد کرایست‌چرچ اشاره می‌کرد. تحلیلگران اتحادیه ضد افترا دریافتند که این اتحادیه بیانگر نفرت گسترده از مسلمانان، یهودیان، سیاه پوستان و اسپانیایی‌ها و جامعه LGBTQ+ است.

و از نظر ژورنالیستی، از گفتگوی ظریف‌تری که ارزش داشتن آن را دارد اجتناب می‌کنیم: ارتباط بین هویت و انتخاب‌پذیری.

و از نظر ژورنالیستی، از گفتگوی ظریف‌تری که ارزش داشتن آن را دارد اجتناب می‌کنیم: ارتباط بین هویت و انتخاب‌پذیری. بحث در مورد نامزدهای السید و ممدانی، تا این جا، بر این موضوع متمرکز شده است که آیا مواضع سیاست مترقی آنها می تواند در انتخابات عمومی به خوبی عمل کند. با این حال، تحقیقات نشان می دهد که در حالی که نامزدهایی با پیشینه های به حاشیه رانده شده (زنان، سیاه پوستان و لاتین تبارها، عرب ها و غیره) بدون در نظر گرفتن ایدئولوژی یا حزب سیاسی با مجازات انتخاباتی از سوی رای دهندگان روبرو هستند، این امر به ویژه در مورد نامزدهای مسلمان صادق است.

مطالعه ای در مورد رقابت های قانونگذاری ایالتی در سیاست و مذهب در سال جاری نشان داد که نامزدهای مسلمان تقریبا 16 درصد کمتر از نامزدهای غیرمسلمان در انتخابات عمومی پیروز می شوند و 10 تا 15 امتیاز کمتر از سایر اقلیت های نژادی هستند. آزمایش‌های نازیتا لاجوردی، کارشناس علوم سیاسی، که در آن مقاله به آن اشاره شد، نشان داد که رأی‌دهندگان تقریبا 10 درصد کمتر احتمال دارد که یک نامزد مسلمان را به جای یک سفیدپوست انتخاب کنند، که محرک آن مذهب است تا نژاد.

به نظر می‌رسد که این توضیح برخی از دلایلی است که به نظر می‌رسد السید پشت سر دیگر دموکرات‌های سنا (اگر نظرسنجی را باور کنیم) نامزد می‌شود. اما شما به ندرت چنین استدلالی را می شنوید که توسط جمعیت انتخاب شونده ارائه می شود، که اغلب به اعتقادات مترقی او استناد می کند، و آیا قرار است ما برای همیشه افراد سفیدپوست مسیحی را نامزد کنیم؟

این چیزی است که غیرقابل انکار است: جمهوری خواهان در قرار دادن جوامع اقلیت در برابر یکدیگر در دوره ترامپ کاملا ماهر شده اند و آنها این کتاب بازی را در میشیگان اجرا می کنند. چه به جوامع سیاهپوستان بگوییم که جمعیت‌های مهاجر نوظهور شغل خود را می‌گیرند یا به جوامع مهاجر بگوییم که دموکرات‌ها بیش از حد بر مسائل سیاه‌پوستان متمرکز هستند، استراتژی بهره‌برداری از تنش نژادی در قلب پایگاه دموکرات‌ها بوده است. و تا حدی - کار می کند.

السید در مصاحبه ای در ماه اوت با Clay Cane در The Grio، یک رسانه متمرکز بر سیاهپوستان، گفت: «بی اعتمادی در میان سیاهپوستان مترو دیترویت کاملا موجه است. و شک و تردید به سمت دیگری نیز پیش می‌رود - زیرا بخشی از مشکلی که السید در جوامع سیاه‌پوست با آن مواجه است، به اسلام‌هراسی در میان آن بلوک رأی‌دهی گره خورده است.

یک مثال: در یک رویداد کمپین ژوئیه برای هیلی استیونز، یکی از اعضای هیئت امنای مدرسه فارمینگتون به خبرنگار میشیگان کرونیکل گفت: «فقط با زبان عربی وارد اینجا نشوید»، اظهاراتی که شورای روابط اسلامی آمریکایی آن را نژادپرستی ضد عرب خواند و بسیاری از آنها السید را هدف قرار دادند. در یک کنفرانس مطبوعاتی در 19 اوت، یک مرد سیاه‌پوست مسن‌تر در دیترویت بر سر السید فریاد زد: «او یک عرب است – او هیچ اهمیتی به سیاه‌پوستان ندارد.»

درک ماهیت لایه ای این موضوع نباید سخت باشد. از لیبرال‌ها در مورد انتخابات 2024 بپرسید، و آنها به سرعت به نژادپرستی و تبعیض جنسیتی که نامزدهایی مانند کامالا هریس با آن روبه‌رو هستند، اشاره می‌کنند و به درستی استدلال می‌کنند که بر «انتخاب‌پذیری» او تأثیر گذاشته است، به همان اندازه که امتناع او از جدا شدن از جو بایدن، رئیس‌جمهور یا پذیرش یک مسیر ایدئولوژیک روشن. اما وقتی صحبت از عمر، السید، ممدانی یا حتی نامزدهایی مانند فرانچسکا هونگ در ویسکانسین یا آنجی نیکسون در فلوریدا به میان می آید، آنها به راحتی اهمیت هویت را نادیده می گیرند.

همانطور که زید جیلانی اخیرا نوشت، دموکرات‌های تشکیلاتی «اگر واقعا بخواهند استدلال کنند که عبدالالسید به دلیل دیدگاه‌های سیاسی‌اش به جای اینکه جمهوری‌خواهان ۲۵ سال از مسلمانان متنفر بودند، چند امتیاز عقب‌تر از سایر دموکرات‌ها عمل کند، عملا وجود تعصب در ایالات متحده را انکار می‌کنند».

اما باید واضح بگوییم: «نفرت از مسلمانان» تعصبی نیست که به جمهوری‌خواهان محدود شود، همانطور که موضوعاتی مانند نژادپرستی، تبعیض جنسی، یا یهودی‌ستیزی نیز در یک طرف راهرو قرار ندارند. و با نادیده گرفتن گزینشی نقش محوری که تعصب در سیاست های انتخاباتی ایفا می کند - بله، حتی در مورد نامزدهای مترقی - دموکرات های متمرکز بر قابلیت انتخاب به تمایل حزب جمهوری خواه برای ایجاد اختلاف بین پایگاه خود کمک می کنند.

دلیل اصلی دموکرات ها برای دفاع از عمر یا السید این است که درست است و آنها نیز در دموکراسی آمریکایی جایگاهی دارند. اما حداقل، دموکرات ها باید ببینند که با نادیده گرفتن اسلام هراسی آشکار - در مسیر مبارزات انتخاباتی یا در کاخ سفید - نسبتا کوته بین هستند. کمپین تلافی جویانه ترامپ بعید است که از هیچ دشمنی در امان باشد. مسلمانان ممکن است در حال حاضر کانون توجه باشند. اما نمی توان گفت نفر بعدی کیست. شما یا طرفدار یک ائتلاف چند نژادی و چند دینی هستید - یا نیستید.

یه چیزی که دارم میشنوم

این هفته، ما با کریستین پاز، خبرنگار Vox که سیاست ملی و مذهب آمریکا را پوشش می دهد، صحبت کردیم. او از کانزاس برای داستانی در مورد کشیش و نامزد دموکرات سنا، آدام همیلتون، گزارش می‌دهد، که رقابتش در آخرین مرحله به عنوان میدان اصلی مبارزه مبارزات انتخاباتی ظاهر شده است. می‌خواستم از او بپرسم که ایمان همیلتون چگونه مبارزات انتخاباتی‌اش را شکل می‌دهد، او از رای‌دهندگان چه می‌شنود، و این رقابت چه چیزی می‌تواند در مورد توانایی دموکرات‌ها برای رقابت در ایالت‌های جمهوری‌خواه به ما بگوید.

پیشینه آدام همیلتون به عنوان یک کشیش چگونه زمین او را شکل می دهد، و او چه کاری متفاوت از سایر دموکرات ها انجام می دهد؟

با تماشای همیلتون در مسیر، برای من قابل توجه بود که چقدر ایمان متدیستی او در قلب همه صحبت هایش قرار دارد: در مورد مراقبت های بهداشتی، آب و هوا، مهاجرت، و سیاست خارجی، در مورد اینکه چگونه دیدگاه های شخصی او با موضع سیاسی او در تضاد است یا آن را تقویت می کند، در مورد اینکه چگونه ترامپ و حزب جمهوری خواه در کانسان ها شکست خورده اند، و در مورد اینکه چرا او حتی تصمیم گرفت (بعد از زمان موعظه) نامزد شود.

او البته سخنان بیخ و بن خود را برای مخاطبان مختلف تطبیق می دهد: در یک کتاب فروشی مترقی، او بیشتر به سخنرانی ضد ترامپ متمایل شد. در یک مرکز ارشد، او دیدگاه‌های محافظه‌کارانه‌تر خود را در مورد مهاجرت و آب و هوا بیان کرد. در یک گردهمایی جمهوریخواهان برای همیلتون، او در مورد مرکز سیاسی و اینکه چرا می‌خواهد یک چادر بزرگ بسازد، صحبت کرد. در یک کلیسای کوچک، او حضار را در خواندن یک سرود رهبری کرد و از اناجیل به طور گسترده نقل قول کرد و دیدگاه‌های شخصی «حامی زندگی» خود را به اشتراک گذاشت - اما همه اینها نه تنها رنگارنگ، بلکه غرق در مسیحیت بود.

"مسابقه پیش از این چند چیز را به ما می گوید، صرف نظر از اینکه چه کسی برنده یا بازنده می شود: دموکرات ها باید فرصت هایی را ایجاد کنند تا افراد مذهبی یا روحانیونی را که می خواهند نامزد شوند، ارتقا دهند."

این کاری است که من فقط افرادی مانند کشیش رافائل وارناک را دیده‌ام که در کلیساها در مسیر مبارزات انتخاباتی در سال‌های 2020 و 2021 صحبت می‌کردند. و با جیمز تالاریکو نیز متفاوت بود - این مرد یک کلیسا بزرگ را رهبری می‌کند و گاهی اوقات می‌تواند به نوعی لحن انجیلی فرو رود. همه اینها با هر دموکرات دیگری که من این دوره را تماشا کرده ام متفاوت است.

همیلتون باید بر کانسان‌های خارج از حزبش پیروز شود تا یک شوت داشته باشد. در حال صحبت با رای دهندگان روی زمین چه می شنیدید؟

بحث ایمان بخش بزرگی از این است که چرا به نظر می رسد او شانس پیروزی دارد: به نظر نمی رسد که او زبان وفاداران یا زیبایی شناسی آنها را برای صحبت در مورد سیاست اتخاذ یا به عاریت گرفته است، یا فقط مرکز سیاسی را به عنوان راهی برای متقاعد کردن رأی دهندگان مطرح می کند. این است که او لحن و زبان سیاست را برای صحبت در مورد ایمان خود اتخاذ می کند - نه برعکس. و نتیجه این است که وقتی او در مورد ساختن یک چادر بزرگ، داشتن دیدگاه‌های هترودوکسی، همزیستی با افرادی که با آنها مخالف هستید صحبت می‌کند - مردم به او اعتماد و باور دارند.

فکر می‌کنم در روزهایی که در کانزاس بودم، با مستقل‌ها و جمهوری‌خواهان واقعی‌تر که از همیلتون حمایت می‌کنند صحبت کردم تا دموکرات‌های سرسخت واقعی. برخی از این افراد قبلا در سطح محلی به دموکرات‌ها رأی داده‌اند، اما تمایل داشتند در سطح ملی به جمهوری‌خواهان رأی دهند. چیزی که این گفتگوها را متحد کرد این بود که آنها فکر می کنند همیلتون معتبر است، یک مرد اخلاقی با شخصیت خوب است و به نظر می رسد واقعا مستقل است.

دیگران، از جمله دموکرات‌ها، گفتند که از مدت زمانی که همیلتون برای صحبت درباره آزادی مذهب و تنوع افکار صرف کرده است، قدردانی می‌کنند - آنها دوست داشتند که او در مقدمه سخنرانی مذهبی خود اطمینان دهد که تلاش نمی‌کند کسی را تغییر دهد یا دین را به زندگی مردم تحمیل کند، اما همچنین می‌گوید که به دلیل اینکه چقدر به این چیزها واقعا باور دارد، در مورد آن مصالحه نخواهد کرد.

این رقابت می تواند در مورد توانایی دموکرات ها برای دستیابی به رأی دهندگان مذهبی در سایر ایالت های جمهوری خواه به ما بگوید؟

رقابت پیش از این، صرف نظر از اینکه چه کسی برنده یا بازنده می شود، چند چیز را به ما می گوید: دموکرات ها باید فرصت هایی برای ارتقای افراد مذهبی یا روحانیونی که می خواهند برای انتخابات شرکت کنند، ایجاد کنند. کسانی که آرزوی کاندیداتوری دارند نیز باید احساس راحتی بیشتری در مورد ایمان خود داشته باشند، اگر واقعا بخشی از زندگی آنها باشد. و دموکرات‌ها نباید در بخش خاصی از پایگاه خود به سکولار/بی‌تئیست/هیچ‌کدام از موارد بالا/هیچ چیز وابسته باشند زیرا آنقدر بزرگ نیست که عملا در انتخابات پیروز شود.