"اسلم فرانک" توهین آمیزترین موزیکالی است که باید ببینید

اسلم فرانک، یک موزیکال هیپ هاپ جدید درباره آن فرانک، شبیه یک شوخی بد به نظر می رسد. اما اگر هر شب به مکالمات کسانی که تئاتر اورفئوم را ترک می کنند گوش دهید، مشخص می شود که این طنز خارج از برادوی یکی از فعال ترین و مهم ترین تفسیرهای فرهنگی دهه است.

اندرو فاکس نویسنده و آهنگساز پس از خواندن توییت ویروسی 2022 که جرأت داشت بپرسد: "آیا آن فرانک هرگز امتیاز سفیدپوست خود را تصدیق کرد؟"

چه می‌شد اگر مثل یک کمپانی تئاتر مترقی، آنه فرانک را با همیلتون رفتار می‌کرد و فقط یهودی بودن همه شخصیت‌ها را از بین می‌برد و آن‌ها را به هر شکلی که در حال حاضر به حاشیه می‌رفت، تبدیل می‌کرد؟ فاکس به نیوزویک گفت. "من آن را در ذهنم به تصویر کشیدم، و خیلی خندیدم. و سپس انتظار داشتم که مانند هر ایده احمقانه دیگری از بین برود، اما اینطور نشد."

ایده گیر کرد. فاکس و همکارانش، از جمله نویسنده و دوست دوران کودکی جوئل سیننسکی، شروع به نوشتن آهنگ، ارسال کلیپ های آنلاین و ایجاد مخاطبی کردند که کاملا مطمئن نبود که آیا اسلم فرانک یک موزیکال واقعی است یا یک قطعه استادانه. اما پس از خواندن جدول، ضبط بازیگران و اجرا در سال 2025 در Asylum NYC، پاسخ به طور واضح روشن شد. این نمایش در اوایل ماه جاری به طور رسمی در دهکده شرقی افتتاح شد.

این تولید یک نمایش طنز در یک نمایش است که گروهی از بازیگران را به تصویر می کشد که تلاش می کنند داستان آن فرانک را با بازنمایی شخصیت ها از طریق سیاست های هویتی معاصر مدرن کنند. آن به آنیتا فرانکو، یک نوجوان مکزیکی تبدیل می شود. اتو فرانک به عنوان نورون واگرا به تصویر کشیده شده است. پیتر ون دان غیر باینری است. ادیت فرانک به مفهوم کارگردان تئاتر از «زن سیاهپوست قوی» خلاصه می شود. مارگوت فرانک، تنها شخصیت یهودی باقی مانده، تا حد زیادی در بخش تولید ساکت است.

هیچ چیز تصادفی نیست؛ همه چیز عمدی است، تا آهنگ هایی که در حین ورود و خروج تماشاگران به سالن نمایش پخش می شود، از جمله «Thrift Shop» اثر مکلمور و «Gold Digger» اثر Kanye West.

این فیلم دارای عناصری از The Producers، Caberet، Dr. Strangelove و Book of Mormon است که از شوک و کلیشه‌هایی استفاده می‌کند که ممکن است مخاطبان را غافلگیر کند و در مواقعی توهین کند تا حقایق و معنای بیشتری را آشکار کند.

سازندگان و بازیگران سریال اصرار دارند که هدف آن فرانک، جوامع به حاشیه رانده شده یا خود تنوع نیست. در عوض، آنها می گویند که این تولید تمایلات هنری و نهادی را برای تقلیل مردم به هویت های منحصر به فرد نشان می دهد.

جوئل سینسکی، نویسنده، گفت: «وقتی این ایده‌های واقعا سخت‌گیرانه را در مورد اینکه چه چیزی درست است، چه چیزی اشتباه است، ایجاد می‌کنید، منجر به غیرانسانی‌سازی می‌شود. "نمایش ما این ایده را می گیرد و آن را به درجه n می برد تا نشان دهد چگونه ایده های درست می توانند منجر به این غیرانسانی سازی کلی از مردم شوند."

هدف این تقلید، پیامدهایی است که به عنوان Woke 1.0 شناخته می‌شود: خوش‌بینی دوران اوباما که جنبش #MeToo، زندگی سیاه‌پوستان مهم است، ازدواج همجنس‌گرایان و همیلتون را برای ما به ارمغان آورد.

یک دهه بعد، آن دهه DEI از کنشگری اجرایی، نشانه گرایی و فرهنگ لغو سفت و سخت به نظر بسیاری مانند یک تصحیح بیش از حد است. همان‌طور که چی اوسه، عضو شورای شهر نیویورک می‌گوید، «بیدار شدن ۱ دیوانه بود».

فاکس گفت: «قوانین مدام تغییر می‌کردند و ما نمی‌دانستیم از کجا آمده‌اند. لذتی که ما در اسلم فرانک داریم این است که همه این قوانین داستان سرایی مترقی را در مکان‌هایی به کار می‌بریم که یا به زیبایی موفق می‌شوند [یا] آنقدر تماشایی شکست می‌خورند که تبدیل به یک نمایش ترسناک می‌شود.»

تقلید از نوع هنری که بیش از حد تلاش می کند تا هویتی منحصر به فرد را برجسته کند یا نژاد یا جنسیت را با جذابیتی گسترده عوض می کند - نوعی از اثر که مشکلات بزرگتر و مهمتر را نادیده می گیرد و دور طیف سیاسی را به حالت واپس گرایانه و توهین آمیز برمی گرداند.

اولیویا برناب، یک فرد لاتین غیر دودویی که نقش آن فرانک را بازی می‌کند، خاطرنشان می‌کند: «نباید مجبور باشیم روایت یهودی را متنوع‌تر کنیم تا آن را مدرن‌تر یا خوش‌مزه‌تر یا قابل هضم کنیم».

بسیاری از طنز بر کنایه دراماتیک متکی است. در یکی از آهنگ‌ها، شخصیت‌ها در حالی که از آزار و شکنجه نازی‌ها پنهان می‌شوند، از مبارزات شخصی خود با هویت غمگین می‌شوند و می‌خوانند: «بیرون در حال جنگ هستند، اما در اینجا، من با انتظارات مبارزه می‌کنم».

الکس لوئیس، بازیگر نقش پیتر ون دان، گفت: «در آن لحظه و در آن آهنگ، من فکر می‌کنم خنده‌دار این است که من واقعا خودم را برای این کار مانند خودآگاهی تحسین می‌کنم. "فکر نمی‌کنم [شوخی] از این باشد که من به‌عنوان غیردودویی منتشر شده‌ام. شوخی این است که من این درک شگفت‌انگیز را در چارچوب [جنگ جهانی دوم] یافته‌ام."

او اضافه می‌کند که بسیاری از کارهایی که این نمایش انجام می‌دهد، «جمع‌کردن مردم» و «ترغیب مردم به ورود به یک اتاق [تا] بحث‌های واقعی درباره چیزها باشد».

اکثرا اسلم فرانک در خود تئاتر موزیکال سرگرم کننده است. یا، بهتر است بگوییم، چگونه در دهه گذشته تغییر کرده است تا موعظه‌کننده، تجویزی و خالی از همه تفاوت‌ها باشد.

راکی پاترا که نقش اتو فرانک را بازی می‌کند، می‌گوید: «وقتی برای دیدن نمایش‌ها می‌روم، وقتی احساس می‌کنم چیزی در گلویم فرو می‌رود، بلافاصله خاموش می‌شوم. "شما می خواهید احساس کنید که برای دریافت پیام مورد اعتماد هستید بدون اینکه پیام به صراحت بیان شود."

در فیلم اسلم فرانک، تولید به معنای واقعی کلمه «آدم بد» را روی صفحه‌ای پشت سر بازیگران نمایش می‌دهد (*Thunder Crack* PATRIARCHY!) و از وسایل اغراق‌آمیز استفاده می‌کند تا مطمئن شود نکته‌ای را که قبلا در 16 بار درباره آن خوانده‌اند از دست ندهید.

موعظه به گروه کر، یا در این مورد، تماشاگر، نه تنها تنبل است، بلکه با هدف تئاتر مخالف است. همانطور که سینسکی می گوید، اگر می خواهید به مردم بگویید دقیقا به چه چیزی اعتقاد دارید و آنها باید چه فکر کنند، یک سیاستمدار باشید. او گفت که هنر "به طور منحصر به فردی برای کشف مناطق مبهم تر مناسب است."

و همراه با این ابهام ممکن است ناراحتی ایجاد شود. برخلاف تماشای یک فیلم در خانه، تماشاگران در یک تئاتر نمی‌توانند مکث کنند یا جلوتر بپرند. آنها مجبورند در یک فضای جمعی بنشینند و اجرای زنده را در تمام لحظات ناخوشایند یا چالش برانگیز تجربه کنند.

پاترا گفت: «در حال حاضر بسیاری از تئاترها در یک اتاق حباب یا پژواک از افرادی وجود دارد که می خواهند احساس خوبی داشته باشند و به هیچ وجه ناراحت نباشند. "اما اگر این تنها هنری است که شما علاقه مند به دیدن آن هستید، ممکن است کمی بی ثمر باشد. برخی از سوزن تکان ترین تئاترها ناراحت کننده ترین آنها بوده اند. و اینکه در حال حاضر بخشی از نمایشی باشید که نه تنها باعث خنده شما نمی شود، بلکه باعث ایجاد این ناراحتی و پرسش در بین تماشاگران می شود."

این «اخلاق مهدکودک» سرزنش‌کننده‌ای است که فاکس آن را به خاطر دور کردن مردم از برادوی سرزنش می‌کند. برادوی در حال مبارزه است – و احیا، بازیگران بدلکاری و IP جذاب به احتمال زیاد سود بیشتری به همراه خواهد داشت. در حالی که همه‌گیری و محدودیت‌های اقتصادی در سال‌های اخیر بر تماشای تماشاگران تأثیر گذاشته است، فاکس گفت که صحبت کردن با تماشاگران یا دوری از آنها کمکی به نشستن روی صندلی‌ها نمی‌کند.

فاکس گفت: «نمی‌دانم در چند سال گذشته فروش‌هایی را دیده‌اید یا نه، [اما] این افراد تئاتر را کشتند و دیگران را مقصر آن می‌دانند.»

تعهد فاکس و سینسکی به ابهام در پیامشان، قانع‌کننده‌ترین ویژگی نمایش است، زیرا آنها به ما یادآوری می‌کنند که وجود در اتاق پژواک باعث ایجاد سیاست بد و همچنین هنر بد می‌شود.

فاکس گفت: «وقتی به عنوان یک هنرمند از اعتقادات خود و درستی آنها مطمئن شدید، شروع به نوشتن مطالب مزخرف می کنید.

در سرتاسر نمایش، پرسش از حقیقت ابژه، چه کسی واقعا خوب یا بد است و چگونه تکیه بیش از حد به یک هویت واحد می‌تواند از طریق آهنگ‌هایی که به خوبی نوشته شده و به خوبی اجرا شده است، ادامه یابد. قاب بندی ارتباط بین دهه 1940 و امروز را ایجاد می کند.

جاز زپاتوس، بازیگر نقش خانم ون دان، گفت: «در آن دوران جنگ جهانی دوم، برای همه خیلی واضح به نظر می رسید که چه کسی آدم خوب و چه کسی آدم بد است. "این خطوط در جامعه امروز ما بسیار مبهم هستند و من فکر می کنم مردم به شدت می خواهند بدانند انگشت خود را به سمت چه کسی دراز کنند و دیگر به این سادگی نیست."

برای تولیدی که بر روی یکی از مخاطره آمیزترین پیش زمینه های قابل تصور ساخته شده است، اسلم فرانک در نهایت یک سوال جدی و شگفت انگیز می پرسد: چه اتفاقی می افتد وقتی ایدئولوژی از انسانیت مهم تر می شود؟ پاسخ حل نشده باقی می ماند و در مکالماتی که پس از روشن شدن چراغ ها به خیابان دوم سرازیر می شود، انتظار می رود.