اسپانیا میوه و سبزیجات برای اروپا می کارد - اما آب آن رو به اتمام است

پارک ملی دونانا در جنوب غربی اسپانیا - یکی از مهم ترین تالاب های اروپا که میزبان میلیون ها پرنده مهاجر و گونه های در معرض تهدیدی مانند سیاه گوش ایبری است - در حال خشک شدن است. اما افزایش دما و خشکسالی ناشی از تغییرات آب و هوایی تنها بخشی از این مشکل است.

منطقه حفاظت شده یونسکو در سواحل اقیانوس اطلس به یک سفره زیرزمینی متکی است که توسط صدها چاه غیرقانونی استخراج شده است. دلیل: عرضه میوه و سبزی اروپا. اسپانیا یک چهارم محصولات تازه اروپا را تامین می کند و بخش های سردتر این قاره را با میوه و سبزیجات در طول سال تامین می کند.

مقیاس استخراج آب در اسپانیا خیره کننده است: در سال 2016، WWF اسپانیا تخمین زد که تالاب دونانا خانه بیش از 1000 چاه غیرقانونی و بیش از 1700 حوضچه است که به طور غیرقانونی منطقه ای به وسعت 4200 زمین فوتبال را آبیاری می کند.

یکی از ساکنان محلی در شهر ال روسیو، درست در شمال تالاب، به DW گفت: "هر سال گرمتر می شود. و آب به سرعت خشک می شود."

دیگری در حالی که اسب خود را به کالسکه توریستی می رساند، گفت: «برای من، روز به روز، مسئله اصلی حیوانات من هستند. من باید برای آنها آب بکشم، اما چاه آنقدر آب ندارد که یکباره آن را تامین کند.»

منطقه دونانا قبلا شکارگاه سلطنتی بوده که از مرداب ها و برکه ها تشکیل شده است. در اوایل قرن بیستم، از قطعات برای کشاورزی دیم، کشاورزی در مناطق خشک که به شدت به آب باران متکی هستند، استفاده شد.

اما در سال 1971، اسپانیا - هنوز تحت دیکتاتوری ژنرال فرانسیسکو فرانکو - آبیاری منطقه را به عنوان منافع ملی اعلام کرد. طرح Almonte-Marismas، که به خاطر آبخوانی که از آن بهره برداری کرد، نامگذاری شد، بخشی از یک تلاش گسترده و حمایت شده از سوی دولت برای افزایش تولید مواد غذایی بود.

اما کشت توت فرنگی در مقیاس به معنای استفاده از آب بسیار بیشتر است. مقامات سهمیه‌ها و تخصیص‌های سخاوتمندانه را بدون در نظر گرفتن میزان برداشت از سفره‌های زیرزمینی انجام دادند. حتی آن سهمیه های قانونی هم برای رشته های در حال گسترش کافی نبود.

کشاورزان برای جبران این اختلاف به چاه ها و مخازن غیرقانونی روی آوردند. آنها آنها را برای ذخیره آب، تخلیه منابع ساکنان محلی و سایت میراث جهانی یونسکو در همسایگی ساختند.

پدرو بانز، از انجمن مصرف کنندگان آب Condado، گفت: "خشکسالی شدید و عدم توجه دولت وجود داشت." و ما خود را با تعدادی مزرعه - یا بخش هایی از مزارع - یافتیم که خارج از زمین های طبقه بندی شده به عنوان زمین های کشاورزی قابل آبیاری قرار دارند.

نقطه عطف در سال 2019 بود که پس از گزارش‌های متعدد از چاه‌های غیرقانونی، یک کودک 2 ساله در زمین‌های کشاورزی نزدیک مالاگا به چاه عمیق و غیرقانونی سقوط کرد و جان باخت. پس از آن، نیروی پلیس گارد مدنی اسپانیا واحدهای اختصاصی را با تمرکز بر سرقت آب ایجاد کرد.

دو سال پس از آن، در سال 2021، دیوان دادگستری اتحادیه اروپا رای داد که اسپانیا در حفاظت از آبخوان دونانا شکست خورده است و این کشور را مغایر قوانین اتحادیه اروپا دانست.

امروزه، پلیس و سازمان‌های غیردولتی مانند WWF اسپانیا استخراج غیرقانونی - در نزدیکی Donana و سایر مناطق کشاورزی مازاد بر مالیات در سراسر کشور - را با استفاده از ترکیبی از ابزارهای قدیمی و جدید دنبال می‌کنند. آنها با تصاویر ماهواره ای از منطقه شروع می کنند و آنها را با نقشه های حقوق زمین با مناطقی که سبزتر از آن چیزی است که وضعیت قانونی آنها اجازه می دهد به نظر می رسد، مقایسه می کنند. هواپیماهای بدون سرنشین دنبال می‌شوند و به محققان نگاه دقیق‌تری به این می‌دهند که واقعا آب از کجا می‌آید.

برای مشاهده این ویدیو لطفا جاوا اسکریپت را فعال کنید و به مرورگر وب که از ویدیوی HTML5 پشتیبانی می کند ارتقا دهید.

برخی از چاه ها کاملا غیرقانونی هستند. برخی دیگر قانونی هستند، اما بیش از آنچه مجاز هستند استخراج می کنند، که برای اثبات آن نیاز به بازرسی دقیق تر و در محل دارد.

محققین جریان سنج هایی را بررسی می کنند که میزان آب در حال کشیدن چاه را اندازه گیری می کنند. دستکاری معمول است، اغلب با استفاده از یک آهنربای قوی که مکانیسم داخلی جریان سنج را مختل می کند و اجازه می دهد آب بدون ثبت از آن عبور کند.

کشاورزانی که به طور غیرقانونی استخراج می کنند می توانند به جرایم علیه محیط زیست و کلاهبرداری متهم شوند. اکثر آنها با جریمه نقدی روبرو هستند، اما احکام ممکن است تا پنج سال زندان باشد.

در تلاشی برای خنثی کردن چندین دهه استفاده بیش از حد، مقامات محلی و ملی درباره یک طرح مشترک 1.4 میلیارد یورویی مذاکره کرده اند. دولت به بستن چاه های غیرقانونی ادامه داده و تقریبا 300 چاه را تنها در منطقه دونانا پلمپ کرده است.

مقامات همچنین شروع به خرید زمین‌های کشاورزی، بازگرداندن آن‌ها و تبدیل آن به مناطق حفاظت‌شده، و در عین حال ایجاد بودجه برای ایجاد شغل در بخش‌های دیگر مانند گردشگری و انرژی‌های تجدیدپذیر کرده‌اند.

در همین حال، کشاورزان مجبور شده اند نحوه آبیاری محصولات خود را تغییر دهند.

بسیاری از آنها به سیستم های آبیاری قطره ای روی آورده اند، جایی که هر گیاه قطره چکان مخصوص به خود را دارد، همراه با سنسورهای رطوبت که دقیقا میزان آب مورد نیاز گیاه را گزارش می دهند. که مصرف بیش از حد آب و کود را کاهش می دهد.

کشاورزان همچنین شروع به کاشت محصولات کم مصرف آب کرده و فصل رشد خود را به ماه های سردتر تغییر داده اند.

اسپانیا در مواجهه با این مشکل تنها نیست. با بلوغ اقتصادها، تولید میوه و سبزیجات به مکان‌هایی با نیروی کار ارزان‌تر، محدودیت‌های کمتر و آفتاب بیشتر واگذار می‌شود.

مکزیک، برزیل و کلمبیا برای بخش هایی از ایالات متحده غذا تولید می کنند، در حالی که کشورهای جنوب شرقی آسیا محصولات زیادی را به چین یا ژاپن صادر می کنند. برخی از کشورهای شمال آفریقا از جمله مراکش و مصر نیز میوه و سبزیجات تازه را به همسایگان اروپایی خود در شمال عرضه می کنند. اما، مانند اسپانیا، کشاورزی فشرده منابع آب محلی را تحت فشار قرار داده است.

مراکش با استفاده از مقایسه‌های ماهواره‌ای برای نظارت بر آبیاری و ارائه یارانه برای کشاورزانی که به آبیاری قطره‌ای روی می‌آورند، تلاش کرده است تا روند را تغییر دهد. در هند، دولت تلاش می کند کشاورزان را به سمت محصولات کم مصرف آب سوق دهد.

و در کالیفرنیا، ایالت ایالات متحده به کشاورزان پول پرداخت کرده است تا انواع خاصی از آبیاری را متوقف کنند و قوانینی را برای نظارت و تخصیص پایدارتر آب وضع کرده است.

تامین آب، که دیگر به عنوان یک منبع نامحدود دیده نمی شود، با تشدید اثرات تغییرات آب و هوایی به طور فزاینده ای یک چالش خواهد بود. رسیدگی به استخراج بیش از حد نیازمند تلاش هماهنگ دولت ها، کشاورزان و صنایعی است که به آب آنها وابسته هستند.

تحقیقات اضافی توسط نیکول ریس. تدوین: مارتین کوبلر، سارا استفن