اسکاتلندی پیوند شده پدر مشهور در نیوزیلند افتخار می کند

کلارک لایدلاو به مدت سه فصل سرمربی تیم هاریکن قهرمان سوپر راگبی بوده است

چند هفته پیش، چهار اسکاتلندی در نیوزیلند، نشستی از شعور راگبی که از ادینبورگ، اینورنس، یتهولم و جدبورگ پیوند خورده بودند - همه آنها کارهای بزرگی را در سرزمین مورد قبول خود انجام دادند.

مایک بلر یکی از آنها بود. کاپیتان سابق اسکاتلند روز شنبه، در روزی که نوید یک روز سورئال را برای او می دهد، به عنوان مربی حمله برای All Blacks به موریفیلد بازخواهد گشت.

یوان مکینتاش دیگری بود. مکینتاش مربی کسب مهارت های All Blacks است. مرد سوم آدام هی بود که دانشمند عملکرد نیوزلند است.

نفر چهارم کلارک لایدلاو، پسر روی بزرگ، پسر عموی گریگ و مربی قهرمان سوپر راگبی در سال 2026 بود.

لیدلاو می‌گوید: «در ناهار کمی چوب می‌گرفتیم، ما چهار نفری اسکاتلندی صحبت می‌کردیم.

با پایان یافتن فصل عادی در صدر جدول، آنها اولین بازی حذفی خود را با نتیجه 66-12 مقابل برامبی ها بردند، سپس آبی ها را با نتیجه 57-21 در نیمه نهایی شکست دادند و سپس چیفز را با نتیجه 60-5 در فینال شکست دادند.

این سومین فصلی بود که Laidlaw به عهده داشت. او در نیوزلند بسیار بیشتر از اینکه در خانه باشد مورد تجلیل است.

همه سیاه‌پوستان برای حفظ رکورد اسکاتلند، "کاملا بارگذاری شده" هستند

اسکاتلند ریچی و میلار میلز را به دلیل مصدومیت از دست داد

هشت نفر از بازیکنان Laidlaw's Hurricanes در تیم تور دیو رنی حضور دارند و اگر مصدومیت تعدادی از بازیکنان دیگر را از حساب خارج نمی کرد، ممکن بود دو رقمی باشد.

Laidlaw در حال حاضر دارنده پاسپورت نیوزلند است، اما او روز شنبه در کنار اسکاتلند خواهد بود.

او می گوید: "شما قوی ترین تیم ممکن نیوزلند را خواهید دید، اما دلیلی وجود ندارد که اسکاتلند نتواند برنده شود." این یک پرتاب توپ از اینجا و آنجا [در بازی های اخیر] بوده است.

اسکاتلند قطعا در را می زند. من می‌خواهم اسکاتلند همه بلک‌ها را شکست دهد و می‌خواهم همه بلک‌ها در هر بازی دیگری پیروز شوند."

او 30 ساله بود که اسکاتلند را به مقصد تاراناکی به عنوان مربی مهارت در جزیره شمالی ترک کرد. با توجه به تربیتش همیشه کنجکاوی در وجودش بود. پدرش همیشه از شاگرد بازی بودن صحبت می کرد.

او توضیح می‌دهد: «فقط فکر کردم باید راه‌های متفاوتی برای نگاه کردن به بازی و شیوه‌های متفاوتی برای نگاه کردن به زندگی وجود داشته باشد.

او می‌گوید: «وقت ناهار می‌رفتم و توپ راگبی‌ام را به درخت پاس می‌دادم و شب تمرین می‌کردم. به پیرمردها می‌گفتم، قرار نیست اینجا بمانم.

"آنها می گفتند "آره، تو اینجا خواهی بود". من فقط می دانستم که نمی خواهم 20 سال آنجا باشم. اینطور نیست که زندگی بدی در اسکاتلند داشته باشم.

"من کار بزرگی در شورای لوتین شرقی داشتم و مربی جد فارست بودم. اما کنجکاو بودم که ببینم بیرون آن دیوارهای بزرگ در جد چه چیزی وجود دارد."

او می گوید نیوزلند او را تغییر داده است. نه فقط به عنوان یک مرد راگبی، بلکه به عنوان یک شوهر و پدر. فرهنگ مائوری و جزیره اقیانوس آرام به شکلی اساسی بر او تأثیر گذاشته است و لبه‌های ناهموار شخصیت او را از بین برده است.

او می‌گوید: «بودن در کنار افراد مختلف با پیشینه‌های مختلف، اندکی از سمت تهاجمی اسکاتلندی من را از من دور کرد.

نه خیلی زیاد، امیدوارم. من همدلی و درک بیشتری دارم و مطمئنا وقتی جوانتر بودم چنین چیزی را نداشتم.»

این روند در طول سال‌های موفقیت‌آمیز او در آهنگ Sevens آغاز شد.

او می‌گوید: «انواع ورزشکارانی که ما وارد می‌کردیم اغلب جوان بودند، بنابراین محیطی شد که مجبور بودیم از یکدیگر مراقبت کنیم. ما باید مراقب بازیکنان جوان بودیم.

"مامان ها و باباها بچه هایشان را به هفت نفر می فرستادند. این اولین باری بود که آنها خانه را ترک می کردند. بنابراین ما باید یک عنصر دلسوز برای آن برنامه و همچنین هدایت آنها به جلو داشته باشیم."

روی لیدلاو (سمت راست) توپ مسابقه را در موریفیلد در سال 2024 با دوست قدیمی جان رادرفورد تحویل می دهد.

مدت او در نیوزلند یک دهه پیش با یک طلسم کوتاه در لندن ایرلندی قطع شد. در همان زمان، او فرصت‌هایی داشت که به لنستر و مون‌پلیه برود اما آنها را رد کرد.

پس از دو فصل، او به نیوزلند بازگردانده شد - و زندگی او واقعا شروع به تغییر کرد.

همه اینها سوالی را در مورد آینده او ایجاد می کند. آیا او یک سرمربی بالقوه آل بلکز است؟ آیا او از گفت و گو در مورد گرفتن هدایت گرگور تاونسند پس از جام جهانی استقبال می کند؟

او فکر می‌کند که کیوی‌ها نسبت به مربیانی که فکر می‌کنند می‌توانند به آنها در پیروزی کمک کنند، دید باز دارند. خود او و بلر گواه آن هستند.

کنسرت اسکاتلند البته فوری تر است. او پاسخ می دهد: "گرگور کار شگفت انگیزی انجام داده است." "بسیاری از مربیان در سراسر جهان برای هر زمان که گرگور به کار خود ادامه دهد، با هیجان واقعی به آن کار نگاه می کنند.

من از گفتگو استقبال می‌کنم. بالا بردن چوب و بازگشت به اسکاتلند بسیار زیاد است، اما در ورزش هرگز نمی‌دانید.

"یک چیزی که یاد گرفتم این است که نمی توانید برنامه ریزی کنید. تمرکز من روی طوفان است. اگر روزی به راگبی بین‌المللی منتهی شود، قطعا به آن نگاه می‌کنم، اما نگاه بیش از حد به جلو می‌تواند شما را غافلگیر کند."

او از پدرش می گوید که چقدر به او افتخار می کند و همچنین از درد دیدن او که با زوال عقل زندگی می کند.

روی در هشت سال به عنوان یک بازیکن آزمایشی - شجاعت و کلاس به یک اندازه در پیراهن شماره 9 - روی 47 بازی ملی اسکاتلند و چهار بازی ملی برای شیرها به دست آورد. پسرش می‌گوید: «این روزها ۱۲۰ بازی می‌شود، اینطور نیست.

"او چطور است؟ پاسخ کوتاه این است که او تا جایی که می تواند خوب کار می کند. او ایمن و سالم است. او در یک خانه مراقبتی در جد است و به خوبی از او مراقبت می شود.

"خانواده شگفت انگیز است. مادر و بابای گریگ شگفت انگیز هستند. برادر وسطی من در نزدیکی زندگی می کند و من به او احساس می کنم زیرا برای او سخت است.

"جان رادرفورد و کیت رابرتسون [برندگان گرند اسلم 1984 او] هر هفته با او می‌روند و با او می‌نشینند. این یکی از سخت‌ترین چیزها در مورد حضور در این سوی جهان است.

این همیشه در ذهن شماست که اسکاتلند در خانه است و بازگشت در مرحله ای ممکن است یک گزینه باشد.

در اعماق وجود، امیدوارید روی بداند پسرش به چه ارتفاعاتی در این بازی دست یافته است و او چه نقش بزرگی در همه این بازی ها داشته است.

تا اینجا سفری بوده است - و احساس می‌کنید ماجراهای بیشتری در خانه یا در خانه او از خانه وجود دارد.