اسکاندیناوی‌های عصر آهن و وایکینگ استخوان‌های قربانیان خود را در اطراف خانه نگه می‌داشتند

شیوه های تشییع جنازه در طول تاریخ بشر بسیار تکامل یافته است، اما ایده اصلی این بوده است که ما دوست داریم به مردگان احترام بگذاریم. اما همیشه استثناهایی وجود دارد که اغلب نگران‌کننده‌ترین داستان‌های مدت‌ها قبل هستند.

طبق مقاله‌ای که اخیرا در مجله روش و نظریه باستان‌شناسی منتشر شده است، در دوران آهن و وایکینگ، انسان‌هایی که در اسکاندیناوی امروزی زندگی می‌کردند به دلیل «ایدئولوژی جنگجو» خود «بدنام» بودند. با این حال، یافته‌های واقعی از گورستان‌های مربوط به این دوره لزوما آسیب‌های فیزیکی زیادی را نشان نمی‌دهد، اختلافی که تیم به دنبال رفع آن بود. برای این مطالعه، محققان آنچه را که مجموعه داده‌های «غفلت‌شده» از استخوان‌هایی که در داخل و اطراف مکان‌های خانگی یافت می‌شوند، مطالعه کردند.

در مقایسه با افراد دیگری که در همان زمان زندگی می‌کردند، این افراد آنچه را که محققان سطح غیرعادی بالای تروما را قبل یا حوالی زمان مرگ نامیدند نشان دادند - تصویری از خشونت ساختاری و آهسته تجربه شده توسط گروه‌های به حاشیه رانده شده. این تجزیه و تحلیل به برخی از داستان‌های بسیار وحشتناک اشاره می‌کند، مانند یک پسر کوچک با چندین ضربه شدید تیز، احتمالا از یک شمشیر یا یک سلاح تیز.

استخوان‌های او سپس بین دو طبقه از یک خانه قرار گرفتند، به این معنی که ساکنان آن «به‌طور معمول با جمجمه نیمه‌جمجمه کودک زیر پاهایشان در طبقه بعدی راه می‌رفتند».

ماریان هم اریکسن، نویسنده اول این مطالعه و باستان شناس موزه ملی دانمارک، در بیانیه ای ترجمه شده (از طریق گوگل) گفت: «این بدان معناست که فردی روز به روز بر روی جمجمه کودک راه رفته است. این نگاه‌های اجمالی از زندگی‌های گذشته نشان می‌دهد که افراد مختلف چقدر باید به طرز شگفت‌انگیزی درباره مرگ و زندگی فکر کرده باشند.»

طبق این مقاله، مطالعات باستان‌شناسی خشونت‌های بین‌فردی گذشته بر نمونه‌های جمع‌آوری‌شده از گورستان‌های بزرگ برای «ایمنی آماری» تکیه دارند. محققان افزودند، در مورد شیوه‌های وایکینگ‌ها، تحقیقات باستان‌شناسی عمدتا بر تدفین‌های نخبگان و تپه‌های تدفین بنای تاریخی متمرکز شده است. در حالی که یک رویکرد معقول بود، تیم اشاره کرد که این امر به ناچار منجر به شکاف ها و اختلافات در درک ما از زندگی وایکینگ ها می شود.

و داده ها برای خود صحبت می کنند. اگرچه تحقیقات تاریخی و مدرن عمدتا وایکینگ‌ها را به عنوان برخورداری از «هژمونی خشونت» توصیف می‌کنند، تنها حدود 0.7 تا 6 درصد از جمعیت گورستان عصر وایکینگ آسیب‌های فیزیکی را نشان دادند. این تیم افزود، شواهد مرده‌خانه «گفتمانی طولانی‌مدت» را در مورد اعمال خشونت‌آمیز وایکینگ‌ها بیان کرده است، اما سوابق گورستان نشان می‌دهد که بخشی - احتمالا کوچکتر - از یک تصویر گسترده‌تر است.

بر این اساس، هدف این مقاله جدید این بود که تمرکز را از شخصیت‌های آشنای گذشته به افرادی که تنها به صورت تکه‌ای حفظ شده‌اند، منتقل کند. مطالعه جدید 192 بقایای رسوب‌شده در خانه‌های طولانی، گودال‌ها، چاه‌ها، پست‌چاله‌ها و اجاق‌های مربوط به عصر آهن و وایکینگ‌های اسکاندیناوی را بررسی کرد. برای زمینه، عصر آهن در اسکاندیناوی بین 500 قبل از میلاد و 800 پس از میلاد اتفاق افتاد و پس از آن عصر وایکینگ ها تا 1050 بعد از میلاد ادامه یافت.

از این نمونه ها، تیم 12 نفر را با ترومای قابل توجه انتخاب کرد و هشت نفر از آنها را مستقیما ارزیابی کرد، زیرا چهار نفر باقی مانده قبلا به طور مستقل تجزیه و تحلیل شده بودند.

در نتیجه، محققان 19 جراحت را که قبل یا بعد از مرگ وارد شده بودند شناسایی کردند. به استثنای یک استثنا، افراد همگی بزرگسال بودند و تیم توانست جنسیت نیمی از نمونه ها (چهار مرد، دو زن و احتمالا سه مرد دیگر) را تعیین کند. شش نفر ضربه به سر را نشان دادند، در حالی که چهار نفر از ضربات شدید و تیز متعدد به سر و همچنین شکستگی های اسکلتی متحمل شدند.

در برخی موارد، به نظر می رسید که استخوان ها به عنوان بخشی از خانه ها یا سازه های دیگر گنجانده شده است. این استخوان‌ها ممکن است از قربانی یا اعدام به وجود آمده باشند یا شاید نگران‌کننده‌تر، قبل از تبدیل شدن (به معنای واقعی کلمه) با خانه، برای مدت‌های طولانی در حال پوسیدن باقی مانده باشند.

شایان ذکر است که نرخ کلی تروما 6.25٪ بود که با تخمین بالاتر خشونت دوره وایکینگ در مطالعات قبلی مطابقت دارد. اما اگر این نمونه ها را بر اساس جامعه در نظر بگیریم، داستان تغییر می کند. این 12 نفر از تقریبا 23 درصد از مکان‌هایی که بقایای انسانی را در سکونتگاه‌ها انباشته کرده‌اند، آمده‌اند، که نشان می‌دهد «تعداد کلی تروما» «احتمالا بیشتر از آن چیزی است که شواهد موجود به ما اجازه شناسایی می‌دهد».

با این حال، تیم اعتراف کرد که برخی از این شکستگی‌ها ممکن است ناشی از تصادفات باشد. با این حال، مواردی مانند سوءتغذیه و فعل و انفعالات خشونت آمیز خطر شکستگی را افزایش می دهند، همچنین فعالیت بدنی مکرر و شدید. به عبارت دیگر، بی دلیل نیست که فرض کنیم این افراد این کار را آسان نکرده اند.

اریکسن گفت: «این یک درک کاملا جدید از جامعه عصر آهن، وقوع خشونت و برخورد با مردگان را باز می کند. "نتایج پیچیدگی بسیار بیشتری را در زندگی روزمره و دنیای تخیل آن زمان نشان می دهد که ما اغلب به افراد عصر آهن نسبت می دهیم."