اشک و شادی زوج اوکراینی که بر اساس شغل تقسیم شده اند دوباره با هم ملاقات می کنند

کیو، 9 نوامبر - لاریسا ریندووا عجله کرد تا شوهرش را ببیند، انگار که برای اولین قرار ملاقات بیرون می‌روند - آرایش و عطر در ماشین پخش می‌شود.

این اولین باری بود که او پس از 4-1/2 سال به سرهی 68 ساله نگاه می کرد - زمانی که او با دیگران در شهر اولشکی در جنوب اوکراین که تحت کنترل روسیه بود سپری کرده بود.

لاریسا، 72 ساله، مدام تکرار می‌کرد: «باورم نمی‌شود که شما اینجا هستید. سرهی پاسخ داد: "راستش، من خودم نمی توانم آن را باور کنم."

آنها آخرین بار در سال 2022 یکدیگر را دیدند، زمانی که لاریسا سه ماه پس از اشغال اوکراین پس از تهاجم همه جانبه روسیه به اوکراین، به انگلستان رفت تا با پسرشان زندگی کند.

سرهی ماند تا از خانه خانواده مراقبت کند و در نهایت در شهر مملو از مین های زمینی روس ها گیر کرد و با یک بحران انسانی فزاینده مواجه شد.

او با کنایه گفت: "ما امیدوار بودیم بهتر شود. معلوم شد، "بهتر" شد."

ساکنان اولشکی توصیف کردند که از طریق حملات مداوم هواپیماهای بدون سرنشین و بدون برق و گرمایش زندگی می کردند. در بهار امسال، زمانی که تحویل غذا متوقف شد، اوضاع بدتر شد.

سرهی در 30 اکتبر با صدها تن دیگر از ساکنان خارج شد و طی آتش بسی که ملانیا ترامپ، بانوی اول ایالات متحده در آن دخالت داشت، با دخالت بیشتر پاپ لئو، تخلیه شدند.

با وجود تمام لذتی که از دیدن لاریسا داشت - و دورنمای پیوستن دوباره به سه فرزند و شش نوه‌اش - او فرار از اولشکی را آچار ویرانگری می‌دانست.

او گفت: "قلب شما از این فکر که همه چیز را پشت سر بگذارید پاره شده است. چطور می توانید؟ خانه، خانواده شما، قبرستان - همه اقوام شما آنجا هستند."

چگونه قبور آنها را زیارت می کنی و از آنها مراقبت می کنی؟

در حالی که تخلیه‌شدگان اولشکی با اتوبوس‌ها و هواپیماها در سرزمین‌های اشغالی روسیه و بلاروس جابه‌جا می‌شدند، لاریسا سفر 2000 کیلومتری (1200 مایلی) خود را برای ملاقات با سرهی و بازگرداندن او با خود به بریتانیا آغاز کرد.

او با دیدن اولین عکس های شوهرش در حال عبور از اوکراین گفت: "چقدر مضطر به نظر می رسد." "شناخت او سخت است."

سرهی اولشکی را "منطقه مرگ" نامید که در آن زندگی تحت اشغال می تواند به خلق و خوی یک سرباز روسی فردی بستگی داشته باشد.

او با کمک های بشردوستانه ای که در دوران اشغال ذخیره کرده بود - رشته فرنگی، غلات، گاهی اوقات کنسرو گوشت و ماهی زنده ماند. او سعی کرد نان های مسطح را با آردی که قبل از جنگ ذخیره شده بود، سرخ کند.

سرهی در کنار یک فنجان قهوه در یک کافه کیف گفت: "حدود آوریل (امسال)، افرادی که برای ما غذا می آوردند مردند - دو مرد. پس از آن، تحویل غذا به طور کامل متوقف شد. چیزی نبود."

مردم محلی آنچه داشتند به اشتراک گذاشتند. برخی از آنها سفر خطرناک 20 کیلومتری را با پای پیاده یا دوچرخه به رادنسک برای تامین آذوقه به خطر انداختند. آذوقه های کمیاب با قیمت های شدید فروخته می شد.

تجهیزات بیمارستان محلی تمام شد. اجساد در سردخانه چیده شدند، زیرا کارشناسان پزشکی قانونی از ریسک کردن سفر به شهر برای انجام کالبد شکافی خودداری کردند.

سرهی گفت: "جسدها فقط آنجا خوابیده اند. همه چیز در حال نشت است. وقتی همسایه ام مرد، جسد او را به آنجا بردم و بوی کاملا وحشتناک بود." "خدا نکنه!"

همسایه دیگری از او خواست که اگر روزی کشته شد او را در حیاط خودش دفن کند.

سرهی گفت که اگر تخلیه نمی شد، احتمالا خودش شهر را ترک نمی کرد. در تمام جاده ها و حتی در شهر مین گذاری شده بود.

او افزود: «آن‌ها (نیروهای روسی) هدف خود را داشتند، همانطور که من می‌دانم: مین‌گذاری همه چیز تا بتوانند همه چیز را تحت کنترل داشته باشند».

"در اولشکی افراد زیادی کشته شدند. یکی برای چیدن یک آلو گیلاس بیرون می رفت و منفجر می شد. دیگری قارچ یا آجیل را برمی داشت و روی مین پا می گذاشت."

سرهی گفت که نیروهای روسی "کار بزرگی را در پاکسازی انجام داده اند" تا قبل از شروع تخلیه سازماندهی شده، نمایشی به نمایش بگذارند. در راه حتی یک ماشین سوخته هم ندید.

او گفت که با وجود سختی های اشغال و کمبود غذا، مطمئن است که می تواند زمستان دیگری را پشت سر بگذارد.

لاریسا چشمانش را گرد کرد که هنوز خیس از اشک بود.

او گفت: "من او را با گل گاوزبان و وارنیکی (کوفته ها) چاق می کنم." رویترز