اعتراضات فرانسه: آیا بازی برای میانه روهای ماکرون قبل از انتخابات تمام شده است؟

پاریس، فرانسه – پس از اینکه اعتراضات سراسری به خشونت کشیده شد، امانوئل مکرون، رئیس جمهور فرانسه یکشنبه شب تلاش کرد تا تعادلی بین اذعان به نگرانی های دانش آموزانی که خواستار تغییر در سیستم آموزشی هستند و انتقاد از آشوبگران ایجاد کند.

مکرون گفت: "کسانی که اموال را ویران کرده اند باید بپردازند. کسانی که غارت کرده اند باید خسارت قربانیان خود را جبران کنند. کسانی که به دنبال فروپاشی جمهوری هستند، پاسخگو خواهند بود."

اما سخنرانی رئیس جمهور آن چیزی نبود که یانیس، یک جوان 20 ساله اهل ایوری-سور-سن، حومه جنوب شرقی پاریس، می خواست بشنود.

او گفت: «او «سخنرانی بی‌بله‌بله» معمولی‌اش را بدون ارائه چیزی مشخص کرد. "ما به هر حال به خیابان ها برمی گردیم. تظاهرات یکی پس از دیگری برگزار می شود تا زمانی که چیزی تغییر کند - هر آخر هفته، بدون وقفه."

در حالی که فرانسه با خشم گسترده‌ای دست و پنجه نرم می‌کند که به شکل اعتراضات خشونت‌آمیز در آخر هفته گذشته شکل گرفت، به نظر می‌رسد اشتها - حداقل در میان جوانان این کشور - برای سیاست‌های میانه‌روی از نوع که ماکرون نماینده آن است، به سرعت در حال کاهش است.

ناآرامی‌ها در فرانسه ماه‌ها قبل از انتخابات ریاست‌جمهوری این کشور در سال 2027 رخ می‌دهد و اختلافات سیاسی را بیشتر تشدید کرده است و احزاب می‌خواهند خود را به عنوان پاسخی برای ناامیدی که در خیابان‌ها قابل مشاهده است نشان دهند.

ژان لوک ملانشون، رهبر چپ پوپولیست، جنبش دانشجویی را با اشتیاق پذیرفته است، در حالی که مارین لوپن، فعال راست افراطی، بر بی نظمی ناشی از تظاهرات تمرکز کرده و آن را به عنوان یک بحران امنیتی و اقتدار معرفی کرده است. سباستین لکورنو، نخست وزیر میانه رو، چپ افراطی را به تحریک خشونت به عنوان «دور گرم کردن» برای انتخابات ریاست جمهوری متهم کرده است.

نظرسنجی قبل از انتخابات به رقابتی اشاره دارد که هر دو چپ افراطی و راست افراطی می توانند نقش محوری را ایفا کنند. اما در حالی که کشور خواستار تغییر است، اتفاق نظر کمی در مورد اینکه این تغییر چگونه باید باشد وجود دارد. مکرون که دو دوره در قدرت بوده است، پس از انتخابات باید کناره گیری کند، زیرا قانون اساسی او را از نامزدی مجدد منع می کند.

بلیگ نبلی، تحلیلگر سیاسی، استاد حقوق عمومی در UPEC-Paris XII، گفت: «نامزدها چاره ای جز موضع گیری و خطاب به جوانان ندارند. آنها وظیفه سیاسی دارند که پیامی برای جوانان داشته باشند. این پیام نباید خالی باشد، اما باید به خواسته های آنها پاسخ دهد.»

از زمان آغاز اعتراض خود در اواسط سپتامبر، دانش آموزان خواستار مدارس بهتر، معلمان بیشتر و سیستم برابرتر شده اند. اما جنبش به سرعت از حیاط مدارس بیرون ریخت و به خیابان ها سرازیر شد و به اضطراب های اجتماعی و اقتصادی گسترده تری دست یافت.

به گفته تحلیلگران، با توجه به مشارکت نسبتا پایین جوانان در انتخابات و تمایل کمپین های سیاسی به تمرکز بر رای دهندگان مسن تر و موضوعاتی مانند حقوق بازنشستگی، اعتراضات این مسائل را به کانون بحث های سیاسی تبدیل کرده است، به گونه ای که ممکن بود در غیر این صورت اتفاق نمی افتاد.

نبلی گفت: «اگر این بسیج نبود، مثل همیشه کار می‌کرد. ما شاهد نوعی بی‌تفاوتی نسبی از سوی کاندیداها نسبت به جوانان بودیم، زیرا آنها برخلاف افراد بالای 60 سال، آن گروه اجتماعی نیستند که بیشترین بسیج را در انتخابات دارند.»

France Unbowed – La France Insoumise (LFI) به فرانسوی – حزب چپ به رهبری ملانشون، به شدت از جنبش دانشجویی حمایت کرده است تا جایی که منتقدان حزب را به تحریک خشم جوانان و سوء استفاده از ناآرامی ها برای منافع سیاسی متهم می کنند. با این حال، جذابیت این حزب در میان رای دهندگان جوان پیش از اعتراضات است. برنامه آن به چندین شکایت اصلی جنبش، از جمله سرمایه گذاری در آموزش، حقوق معلمان و لغو Parcoursup، یک پلت فرم آنلاین که دانشجویان باید برای برنامه های آموزش عالی استفاده کنند، می پردازد که بسیاری می گویند فاقد شفافیت است.

بر اساس یک نظرسنجی OpinionWay برای Les Echos که در روز پنجشنبه منتشر شد، ملنشون در بین رای دهندگان 18 تا 24 ساله با 49 درصد حمایت از او پیشتاز است که در مقایسه با سال 2022، 10 درصد افزایش داشته است.

برای برخی از معترضان جوان، حمایت از ملانشون هم نشان دهنده مخالفت با راست افراطی و هم ناامیدی از مرکز سیاسی است.

لیدیا، 21 ساله، دانشجوی مدرسه لوور که روز دوشنبه در تظاهراتی در موزه شرکت کرد، گفت: «من برای مقابله با راست افراطی، تظاهرات ملی و مرکز، به La France Insoumise رأی خواهم داد، که اساسا سیاست‌های ماکرون را تکرار می‌کند.

اما او گفت که توهمی ندارد که حزب لزوما مشکلات فرانسه را حل خواهد کرد. او همچنین از آنچه به‌عنوان اهریمن‌سازی LFI توسط منتقدان می‌داند، انتقاد کرد و استدلال کرد که حتی مواضع چپ‌گرای متوسط ​​به‌طور فزاینده‌ای برچسب افراطی می‌زنند. او گفت: «همدلی در حال تبدیل شدن به یک امر استثنایی است؛ این امر به یک جریان چپ افراطی تبدیل می شود.

در طرف دیگر طیف سیاسی، لوپن و حزب تجمع ملی او به دنبال این هستند که ناآرامی ها را به مسئله نظم و قانون تبدیل کنند و دولت را به ناتوانی در کنترل کشور و رقیب اصلی آن ملانشون به دامن زدن به خشونت متهم می کنند. لوپن با کسب 32 درصد آرا همچنان رقیب اصلی رقابت های ریاست جمهوری است، در حالی که رای ملی در بین رای دهندگان 18 تا 24 ساله پس از France Unbowed در رتبه دوم قرار دارد.

لوپن یکشنبه شب در پیامی ویدیویی گفت: «دیروز شاهد بدرفتاری، ضرب و شتم و غارت با شهرها، خیابان‌ها و کشور ما بودید. ما در حال تجربه یک بحران عمیق اعتماد و اقتدار هستیم - بحرانی که تهدیدی برای دموکراسی ما است. او افزود که فرانسه "در یک رذیله - که عملا گروگان گرفته شده - بین خشونت و ناتوانی) گرفتار شده است.

در میان این روایت‌های رقیب، بلوک میانه‌روی ماکرون قرار دارد که ریاست‌جمهوری آن در بحبوحه اعتراضات جلیقه زردها آغاز شد و اکنون در پس‌زمینه موج بزرگ دیگری از ناآرامی‌های اجتماعی به پایان خود نزدیک می‌شود. آن جنبش قبلی که در ابتدا با افزایش مالیات بر سوخت آغاز شد، به شورش گسترده‌تری علیه هزینه‌های زندگی و آنچه تظاهرکنندگان به عنوان طرفداری ماکرون از نخبگان می‌دانستند، تبدیل شد.

یکی از تفاوت‌های کنونی و آن زمان این است که دولت بعدی فضای مالی برای فرونشاندن ناآرامی‌ها با دادن چک را نخواهد داشت. سال گذشته، دولت کسری 5.1 درصدی تولید ناخالص داخلی فرانسه را ثبت کرد که یکی از بالاترین ها در میان کشورهای اروپایی است. در مقابل، میانگین اتحادیه اروپا 3.1 درصد است. هر رئیس‌جمهوری آینده باید با سردرد ماکرون دست و پنجه نرم کند: چگونه می‌توان بدون عمیق‌تر کردن خشم عمومی پول پس‌انداز کرد.

بسیج کنونی احساس سرخوردگی گسترده تری را نسبت به تشکیلات سیاسی آشکار کرده است. محبوبیت رئیس جمهور به 15 درصد رسیده است که کمترین میزان در تاریخ است.

مکرون در سخنرانی یکشنبه شب خود "شورشیان گروه های چپ افراطی حاشیه ای که جنایتکاران متعددی به آنها پیوستند" را مسئول این خشونت ها دانست. اما او فقط به طور مختصر در مورد مطالبات دانشجویان صحبت کرد و هیچ اقدام سیاسی جدیدی برای رسیدگی به آنها ارائه نکرد. در عوض، او لکورنو را موظف کرد تا دانش‌آموزان، معلمان، اتحادیه‌ها و مقامات منتخب را گرد هم بیاورد تا در روزهای آینده پیشنهاداتی را ارائه دهند، در حالی که قول پاسخ سخت‌تر به خشونت را داد.

ناآرامی ها فرصتی را برای مخالفان او فراهم می کند تا استدلال کنند که ریاست جمهوری او در رسیدگی به نابرابری های ریشه دار شکست خورده است. در خطر، حمایت نسلی از جوانان است که احساس می‌کنند از دولت ناامید شده‌اند و به طور فزاینده‌ای با تشکیلات سیاسی قطع شده‌اند - و همه طرف‌های طیف سیاسی در ماه‌های آینده قبل از انتخابات آماده جذب آن‌ها هستند.