اعتراض اوکراینی ها به حذف از محل اقامت

حدود دوازده بزرگسال اوکراینی، که برخی از آنها مراقب یا مبتلا به بیماری‌های مزمن هستند، روز چهارشنبه در مقابل خانه لینستر علیه اخراج از خانه‌هایشان در اواخر این ماه تظاهرات کردند.

در طول تابستان به آنها گفته شد که باید تا این جمعه محل اقامت خود را در هتل سیتی وست در دوبلین ترک کنند.

نامه‌های دریافتی در ژوئن و ژوئیه نشان می‌داد که آنها به محل اقامت جایگزین در کیل یا پانچ‌تاون، کو کیلدر، کو آفلی یا دوندالک، کو لوث منتقل می‌شوند. اگر آنها این مکان ها را نمی پذیرفتند، باید محل اقامت خود را تامین کنند.

اوکراینی‌هایی که در اثر جنگ با روسیه آواره شده‌اند، به‌عنوان بهره‌مند از حمایت موقت، حق مسکن اجتماعی یا مسکن اضطراری بی‌خانمان‌ها را ندارند.

کسانی که در هنگام بازگشت دائل پس از تعطیلات تابستانی گرد آمدند، مخالف انتقال آنها به مکان‌هایی هستند که کیلومترها دورتر از مدارس، بیمارستان‌ها و خدمات پزشک عمومی که به گفته آنها به آنها وابسته است.

سوتلانا کوال تقریبا سه سال است که با مادر و دختر 10 ساله خود در سیتی وست زندگی می کند.

اوکراینی ها موظف به یافتن مسکن جایگزین هستند زیرا دولت قراردادها را پایان می دهد

او گفت: "دولت به من گفت، "تو باید بروی". من اسناد زیادی را فرستادم که وضعیتم را توضیح می داد. نمی خواهم دخترم تحصیلاتش را از دست بدهد. او 10 ساله است. او در مدرسه است."

کوال گفت که از ماه مارس به دنبال مکانی برای زندگی بوده است. "مسکن اجتماعی برای اوکراینی ها بسته است... دخترم، هر روز گریه می کند."

وی در پاسخ به این سوال که پس از پایان ضرب الاجل جمعه چه خواهد کرد، پاسخ داد: "نمی دانم... از یک طرف روسیه و جنگ داریم، از این طرف ما بی خانمان هایی داریم که در خیابان ها زندگی می کنند."

او افزود که مادرش باید نزدیک یک بیمارستان خاص در دوبلین باشد. دختر او که یک سال مدرسه را در اوکراین از دست داده بود، اکنون در یک مدرسه ملی محلی پیشرفت می کند.

او یکپارچه شده است. او دوستانی دارد. اما اکنون هر روز گریه می کند زیرا نمی خواهد دوباره آسیب ببیند.

دنیس هینیفسکی (35) با یک خانواده میزبان ایرلندی زندگی می کند. با این حال، میزبانان او به او گفته اند که در ماه نوامبر برای اسکان دخترشان به اتاق خواب او نیاز دارند.

هینیفسکی گفت: «میزبان ایرلندی من [نمی‌داند] چه باید بکند. من نمی‌دانم چه کار کنم. "من استرس زیادی دارم."

او گفت که از عصا استفاده می کند زیرا مفاصلش "آسیب دیده اند"، نمی تواند راه دور برود و می خواهد در نزدیکی بیمارستان و پزشک عمومی که به آن مراجعه می کند بماند.

او گفت: "دولت می گوید که ما پس از ماه مارس به ARP [پرداخت به رسمیت شناختن اسکان پرداخت شده به خانواده های میزبان] نیازی نداریم. من بسیار می ترسم، اما سعی می کنم آن را کنترل کنم." "خیلی سخته. نمیتونم بخوابم."

این بخش برای اظهار نظر تماس گرفته شده است.