اعدام در ملاء عام متوقف شده است، اما هرگز نباید به این حد می رسید

آخرین اعدام در ملاء عام در ایالات متحده اعدام رینی بته در سال 1936 بود - مردی سیاهپوست که به تجاوز به یک زن سفیدپوست محکوم شد. طبق گزارش اخیر NPR، «تقریبا 20000 نفر در شهر اوونزبورو در غرب کنتاکی، جایی که کارگران چوبه‌های دار در نزدیکی ساحل رودخانه ساختند، جمع شدند.» شب قبل، در آن چیزی که «مورخین به عنوان فضای جشن توصیف می‌کنند»، شرکت‌کنندگان «با مهمانی‌های «کراوات» جشن گرفتند و «نوشیدنی‌های غیرالکلی خوردند». یکی از شرکت کنندگان در طول تاریخ شفاهی در سال 2013 گفت: "آنها ساندویچ می فروختند و کوکاکولا می فروختند، و شما فکر می کردید که این یک پیک نیک بزرگ یا چیزی شبیه به آن است."

مصاحبه با کتابخانه شهرستان علیرغم خلق و خوی جشن در اونزبورو، خشم ملی آشکار بود. از سال 1938 تاکنون هیچ اعدامی در ملاء عام در ایالات متحده انجام نشده است. پیت هگزت، وزیر دفاع، اعلام کرد که اعدام جوخه تیر نیدال حسن در 3 دسامبر برای عموم پخش خواهد شد و پرزیدنت ترامپ گفت که او "کاملا" تایید کرده است. حسن، روانپزشک سابق ارتش، در سال 2009، 13 نفر را در فورت هود، تگزاس به قتل رساند و 32 نفر را زخمی کرد.

روز پنجشنبه، پس از واکنش‌های دو حزبی، ترامپ مسیر خود را تغییر داد. اعدام پخش نمی شود و من خوشحالم. اما ما باید در مورد آنچه اتفاق افتاد صادق باشیم: آنها نظر خود را تغییر ندادند. آنها فقط استدلال را از دست دادند. حتی در هنگام عقب نشینی، ترامپ اصرار داشت که پخش مرگ یک مرد «ممکن است یک عامل بازدارنده قوی باشد». شایان ذکر است که این طرح بود. من بیش از یک دهه به عنوان دادستان کارولینای جنوبی خدمت کردم. من که به سوگند خود مبنی بر رعایت قوانین این ایالت مقید بودم، هیئت منصفه را متقاعد کردم که مردی را به مرگ بر روی صندلی برقی محکوم کنند. در مورد دیگر، من در برابر ایالات متحده ایستادم.

دادگاه عالی به نمایندگی از ایالت کارولینای جنوبی و استدلال برای اعدام یک محکوم دیگر. سال‌ها بعد، به‌عنوان سناتور ایالتی، قانونی را معرفی و به تصویب آن کمک کردم که جوخه تیراندازی را به عنوان ابزاری برای اعمال مجازات اعدام در کارولینای جنوبی مجاز می‌کرد. من این کار را انجام دادم زیرا معتقد بودم این کار انسانی تر از برق گرفتگی است. من داستان پرونده دونالد «پی وی» گسکینز را در کتابم «قبر مرا حفر کن» تعریف کردم. نوشتن آن مرا وادار کرد تا با معنای گرفتن یک زندگی توسط دولت و آنچه که این مسئولیت از افرادی که آن را انجام می دهند، بپذیرم.

و اگرچه من از مجازات اعدام حمایت می کنم، اما فقط در محدودترین شرایط از آن حمایت می کنم. من کارم را در دو طرف دادگاه گذرانده ام، به عنوان دادستان و به عنوان وکیل مدافع. اعدام با هیچ روشی بازدارنده مؤثری برای جرم نبوده و نبوده است. قرار دادن آن بر روی صفحه نمایش آن را تغییر نمی دهد. اعدام یک عامل بازدارنده در برابر رفتار مجرمانه بیشتر فرد محکوم است. گسکینز، مردی که من به صندلی برقی فرستادم، به 13 قتل قبلی محکوم شده بود و سپس مردی را که در انتظار اعدام بود، ترور کرد فقط به این دلیل که می توانست.

زمان رفتن او فرا رسیده بود. زمان پایان دادن به تمایل او به قتل است. و اشتباه نکنید: زمان رفتن حسن نیز فرا رسیده است. اما نمایش عمومی مرگ او، او را به اندازه ای که ما را مجازات می کرد، مجازات نمی کرد. در حالی که دعوت شده بودم، در مراسم اعدام مردی که محکوم کردم شرکت نکردم. اگر شرکت می کردم، معتقدم به سطح او می رسیدم. من قربانیانی را که در مراسم اعدام شرکت می کنند درک می کنم. آنها معتقدند که این کار آنها را بسته خواهد کرد، اگرچه من شخصا هرگز شاهد چنین تأثیری نبوده ام. هیچ لذتی یا احساس موفقیت در گرفتن جان انسان وجود ندارد.

کسانی که می خواستند از آن نمایشی بسازند - و من این را جدی می گویم - بیشتر شبیه به محکوم هستند تا قربانی. ممکن است مهمانی ها و گردهمایی هایی برای تماشای کشته شدن مردی که روی ویلچر نشسته بود برگزار می شد. چگونه می‌توانستیم به آنها توضیح دهیم که چرا مرگ را به نوعی سرگرمی عمومی تبدیل کرده‌ایم؟ واضح است که ترامپ و هگزث از انتشار فیلمی از آتش جهنم که بر سر افراد ناشناس می بارد، لذت می برند که به طور خلاصه آنها را دشمن اعلام کرده اند. اما این ویدیوها بسیار بالینی و ضد عفونی کننده هستند و رتبه بندی ها به اندازه کافی خوب نیستند.

بنابراین، مجری سابق برنامه واقعیت‌نما «بازی‌های گرسنگی» خودش را می‌خواست، جایی که کشور می‌توانست مرگ را در زمان واقعی تماشا کند. بینندگان می توانستند آن را با حرکت آهسته دوباره پخش کنند و فوران خون را با اصابت گلوله ها تماشا کنند. هر چه فیلم وحشتناک تر باشد، امتیاز بالاتری دارد. این درسی است که این کاخ سفید آماده شده بود تا به آمریکا بیاموزد: زندگی هیچ ارزشی ندارد و شخصیت مهم نیست. اینکه آنها این بار متوقف شدند به این معنی نیست که چیزی یاد گرفته اند.

دیک هارپوتلیان، رئیس سابق حزب دموکرات کارولینای جنوبی، وکیل مدافع و بنیانگذار Harpootlian Attorneys At Law است. او یک سناتور سابق ایالت کارولینای جنوبی و یک دادستان سابق است که پرونده علیه قاتل زنجیره ای دونالد "پی وی" گسکینز را رهبری می کرد. او نویسنده کتاب «مرا گور کن» است.