اعدام ناموفق کریستا پایک: یک بحران پنهان در داروهای تزریقی مرگبار

مقامات تنسی هنوز در حال بررسی این موضوع هستند که چرا کریستا پایک، محکوم به اعدام، پس از دریافت دو دوز پنتوباربیتال، دارویی که برای بیهوش کردن یک فرد و در نهایت باعث مرگ او از یک اقدام اعدام شد، جان سالم به در برد.

در حالی که تمرکز فوری بر روی اشتباهات داخل اتاق اعدام بوده است، کارشناسان می گویند که پرونده پایک همچنین بررسی دقیق مشکلی را که بیش از یک دهه است ایجاد شده است، مجددا بررسی کرده است: این که چگونه ایالت ها پس از اقدام تهاجمی شرکت های داروسازی برای جلوگیری از استفاده از محصولات خود در اعدام، داروهای تزریقی کشنده را به دست می آورند. علی‌رغم این تلاش‌ها، پنتوباربیتال داروی اعدام اولیه است که توسط بسیاری از ایالت‌های مجازات اعدام استفاده می‌شود و سؤالات مربوط به منبع، آزمایش و نظارت را به ویژه مهم می‌سازد.

این موضوع تغییر شکل داده است که تعداد بسیاری از ایالت ها اعدام می شوند و آنها را مجبور به تغییر پروتکل های دارویی، جستجوی تامین کنندگان جایگزین و اتخاذ شیوه های خرید مخفیانه فزاینده کرده است.

دبورا دنو، استاد حقوق دانشگاه فوردهام که دهه‌ها در مورد تزریق کشنده مطالعه کرده است، روز شنبه به نیوزویک گفت: «کمبود مواد مخدر روند اعدام این کشور را به میزان بی‌نظیری ویران کرده است.

برای سال‌ها، ایالت‌ها بر داروهای تولید تجاری که از طریق کانال‌های دارویی سنتی به‌دست می‌آمدند متکی بودند.

پس از مخالفت تولیدکنندگان عمده دارو با داروهایی که برای درمان بیمارانی که در اعدام‌ها استفاده می‌شوند، طراحی شده‌اند، این وضعیت تغییر کرد.

به گفته کورینا بارت لین، استاد حقوق دانشگاه ریچموند و نویسنده کتاب Secrets of the Killing State: The Untold Story of Lethal Injection، شرکت های داروسازی سال ها تلاش کرده اند تا از رسیدن محصولات خود به اتاق های اعدام جلوگیری کنند.

لاین روز شنبه به نیوزویک گفت: «نکته اصلی این است که این شرکت‌های دارویی از ابتدا نمی‌خواستند داروهایشان در تزریق‌های کشنده همراه با اعدام استفاده شود.

داروسازان به طور فزاینده‌ای کنترل‌های توزیع و محدودیت‌های قراردادی را که استفاده از آنها را ممنوع می‌کرد، اتخاذ کردند. نتیجه، به گفته لاین، این است که کشورهایی که به دنبال داروهای تزریقی کشنده هستند، اکنون مجبور هستند به جای دیگری نگاه کنند.

او گفت: «اکنون ایالت‌هایی که سعی در خرید داروهای تزریقی کشنده دارند، یا عمدا قراردادهای خصوصی را نقض می‌کنند، و وقتی کشف می‌شوند که این کار را انجام می‌دهند، تحت شکایت قرار می‌گیرند، یا داروهای ترکیبی را از هر داروخانه ترکیبی که مایل به فروش یک باربیتورات تزریقی استریل بدون نسخه نقدی در یک معامله زیر میز است، می‌خرند.»

با تشدید محدودیت ها توسط شرکت های داروسازی، ایالت ها به طور فزاینده ای به روش های جایگزین برای تهیه داروهای اعدام روی آوردند.

برخی به داروخانه های ترکیبی متکی بودند که فرمولاسیون سفارشی داروها را به جای محصولات دارویی تولید انبوه ایجاد می کنند. دیگران به دنبال تامین کنندگان جایگزین بودند یا شیوه های تدارکاتی به طور فزاینده ای محرمانه را اتخاذ کردند.

لاین گفت که این تغییرات اساسا بازار اعدام و مواد مخدر را تغییر داده است.

جوئل زیوت، استاد دانشکده پزشکی دانشگاه اموری، گفت که محدودیت‌های اعمال‌شده توسط تولیدکنندگان دارو، ایالت‌ها را مجبور به جستجوی منابع جایگزین برای داروهای اعدام کرد.

او روز شنبه به نیوزویک گفت: «بازار خاکستری معمولا به معنای حرکت کالاهای قانونی از طریق کانال‌هایی است که تولیدکننده هرگز اجازه نداده است». هیچ یک از راه‌هایی که دولت‌ها اکنون برای به دست آوردن داروهای اعدام استفاده می‌کنند، بازار سفید نیست. برخی با توصیف خاکستری مطابقت دارند.

لاین در پاسخ به این سوال که آیا اصطلاح "بازار خاکستری" دقیقا سیستم فعلی را توصیف می کند، پاسخ داد: "بازار خاکستری و بازار سیاه. کاملا".

مقامات فدرال قبلا داروهای اعدام وارداتی را که برای چندین ایالت در نظر گرفته شده بود مسدود یا توقیف کرده بودند، در حالی که دادگاه ها اختلافات مربوط به تامین کنندگان خارج از کشور و واردات مواد مخدر اعدام را بررسی کردند.

به گفته کارشناسان، مشکل این است که پنهان کاری، دانستن دقیق چگونگی دستیابی دولت ها به بسیاری از داروهایی که استفاده می کنند را دشوار می کند.

دولت ها به طور کلی استدلال می کنند که محرمانه بودن تامین کننده ضروری است زیرا تولید کنندگان و فروشندگان ممکن است در صورت عمومی شدن هویت آنها با فشار عمومی، تحریم یا دعوی قضایی مواجه شوند.

لاین گفت: "ایالات نمی توانند آنچه را که شکسته است با تزریق کشنده تعمیر کنند، و اگر شما نمی توانید آن را تعمیر کنید، گزینه دیگر پنهان کردن آن است." در واقع مبارزه بر سر رازداری برای ایالت ها آسان تر از افشای جزئیات غیرقابل دفاع تامین کنندگانی است که از آنها استفاده کرده اند.

زیوت نیز به همین ترتیب استدلال کرد که رازداری به خودی خود به مرکزیت سیستم تبدیل شده است.

او گفت: «محرمانه بودن ارزیابی مستقل را غیرممکن می کند و هدف آن نیز همین است.

او گفت که بدون اطلاعات عمومی در مورد تامین کنندگان، روش های ذخیره سازی و روش های آزمایش، کارشناسان خارجی نمی توانند به طور مستقل کیفیت یا قابلیت اطمینان داروهای اعدام را ارزیابی کنند.

Zivot گفت: "بدون دانستن اینکه چه کسی یک دارو را ساخته است، چگونه آن را ذخیره کرده است و آیا آزمایش شده است یا خیر، هیچ کس، از جمله دادگاه، نمی تواند قضاوت کند که آیا این دارو همانطور که دولت ادعا می کند یا خیر."

دنو گفت که رازداری در دو دهه گذشته به طور پیوسته گسترش یافته است.

او گفت: "محرمانه بودن مانع از تحلیل سیستماتیک می شود." با این حال، تمام تحقیقات من نشان می‌دهد که این تلاش‌ها برای دریافت مواد مخدر بیش از هر زمان دیگری مبهم و غیر متعارف است.

در طب سنتی، داروهای داخل وریدی تحت آزمایشات گسترده و بررسی های کنترل کیفیت قرار می گیرند. میزان قدرت، عقیمی، پایداری و آلودگی همگی در معرض بررسی نظارتی قرار دارند.

سؤالات در مورد داروهای اعدام فراتر از جایی است که آنها از آنجا آمده اند.

داروهای اعدام اغلب تحت یک سیستم متفاوت عمل می کنند.

زیوت گفت: "این سوال از زبان پزشکی استفاده می کند و این مواد شیمیایی دارو نیستند." آنها به عنوان سم در نظر گرفته شده اند که سؤالات ایمنی معمول را وارونه می کند.

با دارو، تنظیم کننده ها نگران هستند که یک دارو ممکن است بیش از حد قوی باشد. در یک محیط اعدام، دارویی که ضعیف‌تر از حد انتظار است ممکن است از بین برود.

Zivot گفت: "از آنجایی که منبع، ذخیره سازی و آزمایش مخفی نگه داشته می شود، هیچ کس خارج از فرآیند نمی تواند بگوید چه استانداردهایی، در صورت وجود، اعمال می شود." "این عدم قطعیت خود مشکل است."

تنسی قبلا با سؤالات مشابهی روبرو شده بود. در سال 2022، فرماندار بیل لی پس از اینکه مقامات متوجه شدند که ایالت از روش های تزریق کشنده خود پیروی نکرده است، اعدام ها را متوقف کرد و دستور بررسی مستقل داد. بررسی بعدا نشان داد که داروهای آماده شده برای اعدام به طور مداوم همه آزمایش‌های لازم را دریافت نکرده‌اند، و این امر باعث شد تا تنسی پروتکل‌های خود را قبل از از سرگیری اعدام‌ها در سال 2025 بازبینی کند.

با این حال، مدیریت دولت با داروهای اعدام همچنان تحت نظارت است.

لاین گفت که از مورد مدرن دیگری که در آن به نظر می رسد یک زندانی پس از تزریق داروهای کشنده زنده می ماند، بی اطلاع است. بر اساس شواهد گزارش شده عمومی، او گفت که نفوذ IV محتمل ترین توضیح به نظر می رسد، به این معنی که پنتوباربیتال ممکن است به جای جریان خون وارد بافت اطراف شده باشد.

وکلای پایک به طور مشابه استدلال کرده‌اند که پرسنل اعدام تشخیص ندادند که خطوط IV به‌درستی قرار گرفته‌اند یا اینکه رگ‌ها در طول عمل منفجر شده‌اند. بررسی رسمی تنسی همچنان ادامه دارد.

صرف‌نظر از یافته‌های نهایی، هم Lain و هم Zivot می‌گویند که این قسمت آسیب‌پذیری‌های گسترده‌تری را در فرآیند تزریق کشنده برجسته می‌کند.

لاین گفت: «جمعیت محکوم به اعدام یک جمعیت سالمندان با سابقه سلامت ضعیف و اغلب مصرف IV مواد مخدر است. "این یک جمعیت شناسی با رگ های بسیار ضعیف است. این یک مشکل ذاتی تزریق کشنده است. شما نمی توانید آن را برطرف کنید."

وی گفت: تیم اعدام باید خط IV را در فردی که ممکن است دارای رگ های سخت باشد قرار داده و نگهداری کند. "و هیچ برنامه پزشکی برای زمانی که همه چیز اشتباه می شود وجود ندارد."

علیرغم توجه به پرونده پایک، کارشناسان در مورد اینکه آیا این موضوع منجر به اصلاحات اساسی خواهد شد یا خیر، اختلاف نظر دارند.

دنو خاطرنشان کرد که شکست‌های اعدام بارها باعث خشم عمومی فقط برای ایالت‌ها شده است تا پس از آن به استفاده از تزریق کشنده ادامه دهند.

او در پاسخ به این سوال که آیا دولت‌ها می‌توانند با وجود مشکلات تدارکاتی، به تزریق کشنده ادامه دهند، گفت: «متاسفانه، بله. "تزریق مرگبار یک داستان بی پایان در ایالات متحده است."

او گفت که کشورها ممکن است به جستجوی مواد مخدر، تغییر پروتکل ها و دفاع از اقدامات محرمانه ادامه دهند.

اما بعید است که مشکل اساسی ناپدید شود.

تحقیقات تنسی ممکن است در نهایت مشخص کند که در تلاش برای اعدام پایک چه اتفاقی افتاده است. اما کارشناسان می گویند که این قسمت یک سوال جداگانه را نیز برجسته کرده است: آیا دولت ها می توانند به داروهایی که دستیابی، آزمایش و بررسی دقیق آنها به طور فزاینده ای دشوار شده است، تکیه کنند.

دنو استدلال می‌کرد که سیستمی که در ابتدا قصد داشت اعدام‌ها را بالینی‌تر و انسانی‌تر جلوه دهد، اکنون با یک تناقض اساسی روبرو است: این بستگی به داروهایی دارد که شرکت‌های تولیدکننده آنها به طور فزاینده‌ای نمی‌خواهند با اعدام مرتبط شوند.