افتخارآفرینان هنر TIME100 برای تخیل، الهام و تأثیرگذاری در بین نسل‌ها تلاش می‌کنند

—مایکل کاپلر—تصویر اتحاد/گتی ایماژ، آرتورو هولمز—گتی ایماژ، هیونگ چانگ—گروه مدیانیوز/دنور پست/گتی ایماژ، جیمی مک کارتی—جشنواره ترایبکا/گتی ایماژ، دیمیتریوس کامبوریس—آرت بازل/گتی ایماژ

برگزیدگان در اولین شام TIME100 Art Impact TIME در 5 اکتبر در شهر نیویورک گرد هم آمدند و هنرمندان، مجموعه داران، موزه داران، مدیران موزه، فروشندگان، مشاوران و مهمانداران فرهنگی را گرد هم آوردند.

مهمانان برای جشن راه اندازی اولین فهرست هنری TIME100 در این شام شرکت کردند.

هفت نفر از برگزیدگان مختلف در طول شب نان تست ارائه کردند که هر یک فضای متفاوتی را در دنیای هنر اشغال کردند: تاجر و کلکسیونر آثار هنری رونالد لادر، دادستان جرایم هنری متیو بوگدانوس، نقاش امی شرالد، هنرمند بین رشته‌ای ماری وات، بنیانگذار و مجموعه‌دار سیتادل در کنو گریفینز و کینو گریفینز، و کینو گریفینز، و کلکسیونر سیتادل.

در اینجا چیزی است که هر یک از آنها برشته شده بودند.

رونالد لادر

لادر، که در این فهرست به دلیل مجموعه‌داری، بشردوستی و تأسیس Neue Galerie نیویورک مورد تجلیل قرار گرفت، نان تست خود را با شرح آغاز عشق خود به هنر در موزه هنر مدرن (MOMA) هنگامی که تنها 12 سال داشت آغاز کرد.

لادر گفت: "در یکی از سفرهایم، با گرنیکای پیکاسو روبرو شدم ... اگرچه در ابتدا آن را درک نمی کردم، به خانه رفتم و در مورد جنگ داخلی اسپانیا مطلع شدم." "من شروع به درک کردم که هنر می تواند بیشتر از الهام بخشی انجام دهد - می تواند تاریخ را حفظ کند و دید ما را به جهان گسترش دهد."

لادر گفت که گاهی اوقات یک بازدید کامل از موزه را در یک اتاق منحصر به فرد صرف می کند و به هر نقاشی از هر زاویه نگاه می کند. این فداکاری بود که عشق او به هنر را آغاز کرد.

سال‌ها بعد، او در نان تست توضیح داد، MOMA هنوز الهام‌بخش او به‌عنوان یک مجموعه‌دار هنری است، پس از اینکه 10 سال به عنوان رئیس موزه سپری کرد.

لادر ادامه داد: «امروز برای من بسیار مهم است که دختر و نوه‌هایم اعضای شورای بین‌المللی موزه هستند. "از نسلی به نسل دیگر میراث برای من معنایی دارد."

لادر همچنین درباره اهمیت موزه هنر متروپولیتن (مت)، یکی دیگر از موزه‌های نمادین شهر نیویورک، در سفر خود به عنوان یک هنردوست صحبت کرد. در 14 سالگی، والدینش او را برای قدردانی از هدیه ای از فلورانس گولد، مجموعه دار هنری، به یک شام در آنجا بردند.

او گفت: "در میزم، من توسط مجموعه داران بزرگ احاطه شده بودم، و شروع کردم به تصور اینکه زندگی در جمع آوری آثار هنری چگونه خواهد بود و چگونه می تواند باشد." از بسیاری جهات، فلورانس گولد به من اجازه داد تا کنجکاوی خود را به هر کجا که منجر شود دنبال کنم.»

آخرین موزه‌ای که او برشته کرد، موزه‌ای بود که مالک آن بود، Neue Galerie New York، که هنر آلمانی و اتریشی اوایل قرن بیستم را در قسمت بالایی شرقی منهتن به نمایش می‌گذارد.

او به یاد می آورد: «گالری نو فقط چند ماه پس از 11 سپتامبر [2001] افتتاح شد، زمانی که نیویورک هنوز در حال چرخش بود. "و با این حال مردم آمدند. آنها در صف های اطراف بلوک ایستادند. این به من یادآوری کرد که هنر چیزی را ارائه می دهد که ما در لحظات سخت به آن نیاز داریم: اتصال، تداوم و تجدید."

او نان تست خود را با توصیف خود و سایر مجموعه داران به عنوان «متولیان» هنری که با آن زندگی می کنند به پایان رساند.

او گفت: «می‌خواهم برای هنرمندان و نهادهایی که آثارشان را حفظ می‌کنند، و نسل‌هایی که این میراث را به جلو می‌برند، لیوان بلند کنم.»

متیو بوگدانوس

متیو بوگدانوس، تفنگدار بازنشسته و رئیس واحد قاچاق آثار باستانی در دفتر دادستانی منطقه منهتن، بیش از دو دهه را صرف شکار آثار هنری گمشده و دزدیده شده و بازگرداندن این هنر به تقریبا 40 کشور دیگر کرده است.

بوگدانوس در سخنرانی خود از هم رزمان جنایتکار هنری در جهان سخن گفت و مدعی شد که هر آنچه در حرفه خود به دست آورده است تنها به دلیل "شجاعت، اشتیاق و فداکاری" افرادی در سراسر جهان بوده است که با او کار می کنند.

الیور وندل هولمز زمانی گفت: «شما باید در شور و اشتیاق و اقدامات زمان او شریک باشید، «در خطر قضاوت شدن که زندگی نکرده‌ام.» می‌توانم به شما بگویم که از ده‌ها سال گذشته با این افراد کار کرده‌ام، جاستیس هلمز به آنها افتخار می‌کند، من هم همین‌طور، و امیدوارم حالا شما هم همینطور باشید.

او سپس به مصنوعات فرهنگی که برای یافتن و بازگرداندن آنها تلاش می‌کند، نشت گفت، که به گفته او هر یک "شاهدی زنده از میراث فرهنگی مشترک ما" است.

او گفت: «من دیده ام که آنها طلسم جذاب خود را در میان فرهنگ ها، قومیت ها، در سراسر دین انجام می دهند.

بوگدانوس افزود، این میراث مشترکی که در این مصنوعات به ما یادآوری می‌شود، شفابخشی را در دنیای تفرقه‌انگیز فراهم می‌کند.

او گفت: «احترام به میراث فرهنگی از همان طلوع تمدن، شاید بهترین امیدی است که ما برای غلبه بر دوگانگی تقلیل‌دهنده‌ای داریم که با یادآوری آرمان‌های مشترک، انسانیت مشترکمان، تلاش‌های مشترک ما برای درک جهانی که در کیهان اطراف زندگی می‌کنیم، دنیای ما را از هم می‌پاشد».

او نان تست خود را با متعهد شدن به ادامه کار خود به پایان رساند تا زمانی که احساس کند شایسته افتخار حضور در لیست 100 تایم است.

امی شرالد

امی شرالد، نقاش آمریکایی، که شاید بیشتر به خاطر پرتره بانوی اول سابق میشل اوباما شناخته می شود، اکنون یکی از تأثیرگذارترین نقاشان نسل خود است.

در نان تست خود، شرالد با گفتن این که اتاق شبیه یک «تجمع خانواده» است، شروع کرد و با فریاد از هنرمندان دیگر در اتاق که الهام بخش او بودند، صحبت کرد. او در مورد معنای کلمه "نفوذ" و تفاوت آن در دنیای هنر با هر هدف پولی یا عددی فکر کرد.

او گفت: "شما می توانید فروش را اندازه گیری کنید. می توانید نمایشگاه ها، کتاب ها و مخاطبان را بشمارید. می توانید دنبال کنندگان را بشمارید. می توانید تعداد افرادی را که از درهای موزه عبور می کنند." اما من مطمئن نیستم که هیچ یک از این چیزها به ما چیز زیادی در مورد نفوذ بگوید، زیرا نفوذ اغلب بسیار آرامتر از آن است.

او توضیح داد که چگونه تأثیرگذاری برای بسیاری از هنرمندان و علاقمندان به هنر در لحظات کوچک‌تر به وجود می‌آید - چه هنرمندی باشد که کار هنرمند دیگری را می‌بیند، معلمی که توصیه‌هایی را به اشتراک می‌گذارد که یک دانش‌آموز برای دهه‌های آینده به یاد می‌آورد، یا یک متصدی که «دو چیز را در کنار یکدیگر قرار می‌دهد و نحوه درک ما از هر دو را تغییر می‌دهد».

شرالد توضیح می‌دهد که تنها در این اتاق، افراد زیادی هستند که نهادهایی ساخته‌اند، از هنرمندان حمایت کرده‌اند و دیدگاه جهان را به هنر تغییر داده‌اند.

او ادامه داد: "و این چیزها به سمت بیرون حرکت می کنند. یک نفر بر شخص دیگری تأثیر می گذارد، کسی که بر دیگری تأثیر می گذارد. تصویری وارد جهان می شود و بخشی از تخیل کسی می شود." "و در نهایت، شما حتی نمی توانید ردیابی کنید که از کجا شروع شد. این برای من قدرتمند است."

او در ادامه به نقل قولی از دوستش، الیزابت الکساندر، یکی دیگر از افتخارات هنری TIME100 و رئیس بنیاد اندرو دبلیو ملون، گفت که تخیل یک ابرقدرت است. شرالد توضیح داد که تخیل و تأثیر با هم گره خورده اند.

او گفت: "افرادی که از وعده این کشور کنار گذاشته شده بودند، باید مدتها قبل از اینکه کشور بخواهد آنها را به رسمیت بشناسد، خود را در این وعده تصور می کردند." "کسی باید زندگی ای را تصور می کرد که هرگز ندیده بود. کسی باید تصویری می ساخت که وجود نداشت. کسی باید دری را باز می کرد که همیشه بسته بود."

این تخیل است که به افراد دیگر اجازه می دهد از آن درها عبور کنند، و این چیزی است که تأثیر برای او معنی دارد، شرالد گفت: چیزی را پشت سر گذاشت تا دیگران از آن استفاده کنند.

او در پایان توضیح داد که شاید تأثیرگذاری مربوط به آن چیزی نیست که کسی انباشته کرده است، بلکه مربوط به آن چیزی است که «از طریق ما حرکت کرده است و به آنچه ما کمک کرده‌ایم به جلو برویم».

او ادامه داد: "زیرا در نهایت نمایشگاه ها پایین می آیند. لیست ها تغییر می کنند. اتاق ها تغییر می کنند. و چهره شخص دیگری روی جلد است." "اما آنچه ما در جهان می گذاریم به سفر ادامه می دهد."

ماری وات

ماری وات، مجسمه‌ساز، هنرمند نساجی، داستان‌نویس، و عضو قبیله لاک‌پشت از ملت سنکا هندی‌ها، از نان تست خود برای توضیح نحوه نگرش جوامع بومی به هنر استفاده کرد.

او گفت: «در بیشتر زبان‌های بومی، کلمه‌ای برای هنر وجود ندارد. اما ما می‌دانیم که ساختن چیزهایی - اشیا، داستان‌ها و آهنگ‌ها - که حواس ما را فعال می‌کنند و جوامع ما را درگیر می‌کنند، برای همیشه یک روش زندگی بوده است.

واتس گفت: برای همه افراد حاضر در اتاق که هنر خلق می‌کنند، این کار برای «شکوه»، سرگرمی یا پول نیست - اگرچه این چیزها می‌توانند محصول فرعی کار باشند - بلکه برای درک «آنچه انسان‌ها، حیوانات، محیط‌زیست و سیاره» را به هم متصل می‌کند.

او گفت: «این کاری است که نقاشان و منبت‌کاران و بافندگان و رقصندگان و خواننده‌ها و سفال‌گران، عکاسان و شاعران و طبل‌زنان و داستان‌نویسان همیشه انجام داده‌اند و خواهند کرد، خواه نامی برای آن داشته باشیم یا نداشته باشیم.» "ارتباط. جستجو کردن. ساختن. درک کردن."

او نان تست خود را با بالا بردن یک لیوان و فراخوانی از جامعه بزرگتر متشکل از متصدیان، کلکسیونرها و مهمانداران هنر به پایان رساند.

او گفت: «از شما می‌خواهم که برادران و خواهران و خواهران و برادران ما را در سراسر جهان به یاد بیاورید که این انتخاب را برای برقراری ارتباط انجام داده‌اند و هر روز انجام می‌دهند. "معلمان ما، همسالان ما، دانش آموزان ما، اجداد ما، فرزندان ما."

کن گریفین

کن گریفین، مدیر عامل صندوق سرمایه گذاری سیتادل و یکی از پرجنب ترین و فعال ترین خریداران آثار هنری در جهان، نان تست خود را با شناخت هنرمندان و هنردوستان متنوع در اتاق آغاز کرد.

او گفت: «خلاقیت شما، نمایشگاه‌هایتان، تدریس‌تان، و سخاوتتان، ده‌ها بار، همین امروز عصر، الهام‌بخش من بوده است. به‌عنوان یک عاشق هنر، هیچ چیز بیشتر از به اشتراک گذاشتن آثار فرهنگی و تاریخی با کودکان و بزرگسالان، و همکاری با موزه‌ها در راه‌هایی برای ایجاد احساس هیجان‌انگیز و باز بودن هنر و یادگیری برای همه، برای من لذت نمی‌برد.»

او از پروژه‌ای صحبت کرد که تیمش با موزه پرز میامی در مورد آن همکاری کردند - نمایشگاهی از بزرگترین نقاشی‌های ژان میشل باسکیا. او اخیرا عکسی از کودکی دید که با کتابی در مورد باسکیا از موزه خارج می‌شد - نمونه‌ای از نوع تأثیری که او امیدوار است آثارش بتواند بر جوانان بگذارد.

او می‌گوید: «تصور کنید که این دیدار ممکن است چه جرقه‌ای در یک جوان ایجاد کند - خلاقیت، گفتگوهای میز شام با خانواده درباره آنچه که دیده‌اند، مشاجره‌های شاد با دوستان در مورد اینکه نقاشی مورد علاقه‌شان واقعا بهترین بوده است.» "این جامعه ما در بهترین حالت خود است."

او ادامه داد که از موزه‌هایی که با آن‌ها کار می‌کند، الهام گرفته است، به‌ویژه موزه‌هایی که از ابتکارات برای در دسترس‌تر کردن هنر حمایت می‌کنند، از جمله کار او در کمک به MCA شیکاگو و ویتنی برای پذیرش روزانه کودکان 18 سال و زیر.

او گفت: «این ابتکارات چیزی جز تحول آفرین نبوده است. "آنچه همه ما را متحد می کند، اعتقاد مشترک به دسترسی برابر به هنر و فرهنگ است - و در مواهب مادام العمری که به ارمغان می آورد: تفکر دقیق تر، بیان جسورانه تر، و عشق عمیق تر به بهترین چیزی که مردم می توانند بسازند."

آلیشیا کیز و سوئیز بیتز

زوج موسیقی برنده جایزه گرمی و زوج آلیشیا کیز و کاسیم «سوئیز بیتز» دین، نه تنها آلبوم‌های برنده جوایز را خلق می‌کنند، بلکه رهبری مجموعه دین، یکی از مهم‌ترین مجموعه‌های خصوصی هنر معاصر هنرمندان سیاهپوست را نیز بر عهده دارند.

مجموعه آنها شامل نزدیک به صد قطعه از حدود 40 هنرمند از دیاسپورای سیاه پوست، از جمله شرالد، شرالد است.

کیز ابتدا صحبت کرد و انرژی و "جادو" اتاقی پر از هنرمندان را برجسته کرد.

کیز گفت: "ما می‌توانیم زندگی‌ای را که می‌خواهیم تصور کنیم. معماری هنری را که زندگی می‌کنیم و نفس می‌کشیم، معمار می‌کنیم." و به‌عنوان یک هنرمند، فکر می‌کنم یکی از باورنکردنی‌ترین چیزها – و این چیزی است که در این اتاق بیشتر احساس می‌کنم – احساس ارتباط واقعی و واقعی و احساس میل به یافتن بهترین خود و نشان دادن درک متنوع از زندگی است.»

کیز گفت که امیدوار است که افتخار آفرینان و مهمانان، هنگامی که اتاق را ترک می کنند، با آن مأموریت اصلی در قلب خود و با "باز بودن" آنجا را ترک کنند.

دین آثار نمایشگاه سیار آنها، غول‌ها: هنر از مجموعه دین را برجسته کرد، که تا کنون به هفت موزه سفر کرده است.

او گفت: «این برای ما معامله ای نیست که هنرمندان وارد مجموعه دین می شوند. این یک استقبال برای خانواده است. ما فقط می‌توانیم حافظ هنر باشیم. ما فقط می‌توانیم هنر را به نمایش بگذاریم تا شما ببینید، اما روسای دانشگاه هرگز نمی‌توانند صاحب آثار این هنرمندان بزرگ شوند.»

او همچنین برنامه حق امتیاز فروش مجدد Deans’ Choice مجموعه را برجسته کرد، که به فروشندگان و فرستندگان آثار هنری اجازه می دهد تا داوطلبانه درصدی از فروش بازار ثانویه را به هنرمند زنده ای که اثر را خلق کرده است، هدایت کنند.

دین گفت: «انتخاب Deans اساسا مجموعه‌داران را مسئول جمع‌آوری، محافظت و احترام به هنرمندان می‌کند، زیرا این وظیفه ماست.

سخنان مشترک آنها با نان تست از کیز به پایان رسید:

«آیا می‌توانیم عینک‌هایمان را به مهربان‌ترین عشق و قدرت در قلبمان، به امکان بی‌پایانی که همه‌ی ما در درون خود داریم، جشن بگیریم که با هم قوی‌تر از هر مؤلفه‌ای هستیم، و قول بدهیم که قصد ما برای ارتقای یکدیگر هرگز پایان نخواهد یافت، هرگز متوقف نخواهد شد و هرگز از بین نمی‌رود.»

TIME100 Impact Dinner: Leaders Shaping the Future of Art توسط Lawh Wa Qalam ارائه شد: موزه M. F. Husain که توسط بنیاد قطر تأسیس شده است. بانک آمریکا؛ و UOVO.