افراد مترقی باید دیدگاه خود را برای مراقبت از کودکان در خانه به والدین نشان دهند

حرکت واقعی حول تلاش‌ها برای اصلاح سیستم مراقبت از کودکان کشورمان است، که والدین به سیاست‌گذاران گفته‌اند برای اکثریت قریب به اتفاق خانواده‌های کارگر آمریکایی بسیار پرهزینه و غیرقابل دسترس است. شهر نیویورک به تازگی برنامه جدیدی را اعلام کرده است که به بیش از 10000 کودک مراقبت رایگان ارائه می دهد. کمتر از یک سال پیش، نیومکزیکو اولین ایالتی شد که بدون توجه به درآمد خانواده، مراقبت‌های جهانی و بدون هزینه از کودکان را ارائه کرد. نماینده

Ro Khanna (D-Calif.) اخیرا قانون مراقبت از کودکان رایگان برای آمریکا را معرفی کرده است، یکی از بسیاری از امیدواران سال 2028 که نشان دهنده حمایت خود از یک پلت فرم جهانی مراقبت از کودکان است. نظرسنجی ملی نشان می دهد که بیش از 80 درصد والدین در سراسر کشور از بودجه فدرال بیشتری برای مراقبت از کودکان حمایت می کنند. ادامه موفقیت این جنبش در زمینه فرهنگی تعیین خواهد شد. داده‌های زیادی وجود دارد که نشان می‌دهد مراقبت از کودک چقدر برای خانواده‌ها مفید است. با این حال، نحوه مراقبت خانواده‌ها از فرزندانشان فقط یک موضوع سیاستی نیست که با شواهد مشخص شود.

مراقبت از کودک بر صمیمی‌ترین عناصر رفاه خانواده تأثیر می‌گذارد، و کسانی که می‌خواهند آن را گسترش دهند، اگر می‌خواهند حمایتی بادوام ایجاد کنند، باید روایت‌های پیچیده‌ای را که در این موضوع می‌چرخانند، مرور کنند. در حال حاضر، صداهایی که به وضوح از تمایل به مراقبت در خانه صحبت می کنند، پروناتالیست و واپس گرایانه هستند و از سلسله مراتب جنسیتی سنتی برای افزایش جمعیت به هر قیمتی حمایت می کنند. این یک مشکل است، زیرا این تلاش ها تنها به نفع بخش کوچکی از جامعه خواهد بود.

مترقی‌ها نمی‌توانند در مورد این موضوع کنار بیایند. سازمان ما، موسسه FrameWorks، در حال مطالعه ذهنیت‌های فرهنگی است که درک آمریکایی‌ها از مسائل مربوط به کودک و خانواده را شکل می‌دهد. تحقیقات ما نشان می‌دهد که شرکت در گفتگوهای خط‌مشی درباره کودکان بدون توانایی دیدن و هدایت روایت‌های ریشه‌دار و ذهنیت‌های رایج در مورد والدین، فرزندان، جنسیت و مسئولیت مراقبت از کودکان، می‌تواند پیشرفت درازمدت را برای خانواده‌ها متوقف کند. حصول اطمینان از پاسخگویی راه حل های مراقبت از کودک به واقعیت ها و نیازهای خانواده ها کلیدی است.

شواهد فزاینده ای وجود دارد که نشان می دهد همه والدین خواهان مراقبت های مبتنی بر مرکز نیستند، به ویژه برای نوزادان. یک نظرسنجی جدید از 4306 والدین و مراقبان شهر نیویورک توسط بنیاد رابین هود و آزمایشگاه جدید نیو آمریکا نشان می دهد که بسیاری از والدین چیز متفاوتی می خواهند. فقط 13 درصد از برنامه های مرکز محور برای نوزادان حمایت کردند. بیشتر بحث در مورد این موضوع در نیویورک و جاهای دیگر بر مراکز مراقبت از کودکان متمرکز است و به اندازه کافی در مورد مراقبت در منزل نیست، علیرغم این واقعیت که تعداد زیادی از خانواده ها از این گزینه های مراقبت استفاده می کنند و با سرعت نگران کننده ای در حال بسته شدن هستند.

مراقبت از خانه به طور نامتناسبی توسط خانواده های طبقه کارگر و خانواده های رنگین پوست استفاده می شود. برای میلیون‌ها خانواده در ایالات متحده، تنظیمات مراقبت در منزل راحت‌تر است و راحتی و آرامش بیشتری را نسبت به مراکز ارائه می‌دهد. ایجاد راه حل ها مستلزم اجماع دو حزبی است. محافظه کاران اغلب در مورد مراقبت در منزل صحبت می کنند و در مورد این نیاز به گونه ای صحبت می کنند که باعث می شود بسیاری از والدین احساس کنند شنیده می شوند. ما رهبران پروناتالیست مانند معاون رئیس جمهور جی.

زنانی که در خانه می‌مانند تا از آنها مراقبت کنند و برای حمایت عمومی فقط به کسانی می‌پردازند که فرزندان خود را در ازدواج بزرگ می‌کنند. وب سایت جدیدی که توسط دولت ترامپ راه اندازی شده است به نام Moms.gov این لفاظی را تکرار می کند. حامیان مراقبت از کودکان نباید اجازه دهند که پروناتالیست ها مالک گفتگو در مورد مراقبت در منزل باشند. وقتی پروناتالیست‌ها روایت مراقبت در منزل را کنترل می‌کنند، پیوند مزایا با وضعیت تاهل به طور فزاینده‌ای قابل قبول می‌شود که چون نرخ ازدواج به‌شدت بر اساس درآمد و نژاد متفاوت است، منابع را به‌طور نامتناسبی به سمت خانواده‌های با درآمد بالاتر و سفیدپوست هدایت می‌کند و تک‌والدی و کم درآمد را کنار می‌گذارد.

خانواده ها مراقبت از کودکان در خانه باید در کانون توجه افراد مترقی مانند زهران ممدانی، شهردار نیویورک قرار گیرد، در غیر این صورت آنها در معرض خطر بیگانگی بسیاری از مراقبان و واگذاری این زمینه هستند. اگر تصور شود که ترامپ مراقبت از نوزادان در خانه را آسان‌تر می‌کند، مشکل است و پیشروها مانعی برای این نوع مراقبت ایجاد می‌کنند یا اصلا به آن اشاره نمی‌کنند. اینطور نیست که ممدانی و دیگر رهبران مراقبت در منزل را کاملا از برنامه های خط مشی خود کنار می گذارند، بلکه به این معنا نیست که وقتی در مورد رفاه کودک و خانواده صحبت می کنند، این نوع مراقبت را لحاظ نمی کنند.

رهبران باید برای اولویت‌بندی مراقبت‌های خانگی - در سیاست‌ها و ارتباطاتشان تلاش کنند. انجام این کار نشان می دهد که آنها درک می کنند که خانواده ها چه می خواهند و برای رفع نیازهای خود هر کاری که می توانند انجام می دهند. یک مقیاس مراقبت از کودک که در اطراف صندلی‌های کلاس درس و جایگاه‌های ثبت‌نام ساخته شده است، به افرادی که به پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها، همسایه‌ها و ارائه‌دهندگان مجاز مراقبت از کودکان خانواده متکی هستند، به‌ویژه در محله‌های مهاجر و جوامع رنگین پوست، نادیده می‌گیرد. یک سیستم مراقبت از کودک که کار می‌کند نیازمند اولویت‌بندی مراقبت در محیط‌هایی است که خانواده‌ها انتخاب می‌کنند.

شتاب رو به رشد پیرامون مراقبت از کودک، فرصت های واقعی برای تغییر ایجاد می کند. اگر جنبش پروناتالیستی به تسلط بر روایت پیرامون مراقبت در خانه رها شود، ما در نهایت به سیستمی خواهیم رسید که برای خانواده‌های برخی از گذشته اسطوره‌ای طراحی شده است نه آنهایی که همین الان در این کشور وجود دارند. اگر می‌خواهیم آنچه در شهر نیویورک اتفاق می‌افتد موفقیت‌آمیز باشد و به سایر بخش‌های کشورمان سرازیر شود، سیاست‌های ما - و روایت‌های ما - باید طیف کاملی از گزینه‌های مراقبت از کودک را که خانواده‌ها به آن نیاز دارند منعکس کند.

مویرا اونیل، معاون ارشد برنامه‌ها و نات کندال تیلور، مدیر اجرایی مؤسسه فریم‌ورکس است.