افزایش چشمگیر سلامت روان: چرا باید مهارت‌های بوش‌کرفت را تقویت کنیم

جیم تاد، مربی مهارت‌های بقا در طبیعت و فعال حفاظت از محیط‌زیست، می‌گوید اگر یونیفورم سبز نظامی نمی‌پوشید یا از طرفداران «حمام جنگل» و سبک زندگی سلامت نیستید، ممکن است در دل طبیعت بکر احساس «کمی گم‌گشتگی» کنید.اتوبوس رنگارنگ «Bushcraft Bus»، خانه‌ متحرک آموزش حیات‌وحش و طبیعت، قرار است همین مشکل را برطرف کند.جیم می‌گوید: «ما تلاش می‌کنیم آن خلأ وسط را پر کنیم؛ جایی که لازم نیست خودتان را با هیچ برچسبی تعریف کنید. فقط کافی است کمی تجهیزات داشته باشید و آماده تجربه‌کردن باشید.»جیم، ۳۹ ساله، و تام یانگ، ۳۷ ساله، هم‌بنیان‌گذار Bushcraft Bus (منبع به زبان انگلیسی)، پنج سال پیش در دورست و در دوره‌ آموزشی مربی‌گری مهارت‌های بقا در طبیعت با هم آشنا شدند. امروز آن‌ها در جنوب انگلستان و فراتر از آن، پیاده‌روی‌های گیاه‌چینی، کارگاه‌های مهارت‌های بقا در طبیعت و شام‌های جنگلی با غذاهای آتش‌پز برگزار می‌کنند. در بریتانیا، که در یک مطالعه جهانی (منبع به زبان انگلیسی) درباره «ارتباط با طبیعت» در رتبه ۵۵ میان ۶۱ کشور قرار گرفته، برخی از شرکت‌کنندگان آن‌ها تا پیش از این هرگز قدم به جنگل نگذاشته‌اند.خیلی زود متوجه می‌شوند تا امروز چه چیزهایی را از دست داده‌اند.تام از کمپشان در جنگل وولتیرز در کاتسولدز به Euronews Earth می‌گوید: «هیجان در طول روز بیشتر و بیشتر می‌شود.» جیم اضافه می‌کند: «بعضی‌ها در ابتدا کاملا خجالتی هستند، اما اغلب همین افراد بیشترین بهره را از تجربه می‌برند.»نوع خاصی قارچ به نام King Alfred’s Cakes یا «کرَمپ بالز» محبوب ویژه شرکت‌کنندگان است. این قارچ، که شبیه گلوله‌های گرد زغال است، معمولا روی تنه‌های افتاده درختان زبان‌گنجشک و راش پیدا می‌شود و می‌توان از آن به‌عنوان آتش‌زنه استفاده کرد؛ کشفی که به گفته تام، یکی از شرکت‌کنندگان اخیر در مهمانی آشپزی جنگلی‌شان را «واقعا از خود بی‌خود از خوشحالی» کرده بود.مهم‌ترین مهارت بقا در طبیعت چیست؟آمادگی کامل برای «آخرالزمان» هدف اصلی برنامه Bushcraft Bus نیست، اما مهارت‌هایی که آن‌ها آموزش می‌دهند هر روز مهم‌تر به نظر می‌رسد. دولت بریتانیا اخیرا به شهروندان توصیه کرده برای تهدیدهای ناشی از بحران اقلیمی و دولت‌های متخاصم آماده شوند، از جمله با ذخیره‌کردن غذای کنسروی.این توصیه پس از یک تابستان رکوردشکن از نظر گرما مطرح شد که بخش‌های وسیعی از اروپا را زیر فشار گرما و تنش آبی قرار داد؛ وضعیتی که با جهش هزینه‌های خانوار در پی تنش‌ها در خاورمیانه و نیز تهدید فزاینده هوش‌مصنوعی تشنه آب و انرژی تشدید شده است.جیم می‌گوید همین عوامل برای برخی از شرکت‌کنندگان انگیزه‌ اصلی شرکت در دوره‌هاست، و بسیاری از آن‌ها در پایان با ترس کمتر، اعتماد به نفس بالاتر و احساس ارتباط عمیق‌تر با طبیعت به خانه برمی‌گردند.او می‌گوید: «وقتی از این زاویه شروع به فکرکردن می‌کنید، متوجه می‌شوید برای دفاع از خود یا زنده‌ماندن در آن شرایط چقدر کم بلد هستید. ما کاملا وابسته به این سیستم‌های بزرگ هستیم، و اگر هر کدامشان فروبپاشد خیلی سریع به ساده‌ترین نیازها برمی‌گردیم... مثلا اگر هیچ گرمایشی نباشد و وسط زمستان باشد چه؟ یا چطور باید آب پیدا کنم و آن را تصفیه کنم؟»جیم می‌گوید افروختن آتش «کلیدی» است؛ نه فقط برای بقا، بلکه برای این‌که «تا چه حد می‌توانید از زمانی که در جنگل می‌گذرانید لذت ببرید». تام موافق است و می‌گوید: «آتش همه چیز را به هم وصل می‌کند؛ از یادگرفتن شناسایی درختان تا بتوانید چوب مناسب را بسوزانید، تا یادگرفتن این‌که چه چیزهایی را می‌توان از طبیعت جمع‌آوری کرد و چطور آن‌ها را پخت.»به همین دلیل تام همیشه یک میلۀ فِرو همراه خود دارد، وسیله‌ای فلزی برای روشن‌کردن آتش که در پیاده‌روی انفرادی ۶۶ روزه‌اش در قطب اروپایی در سال ۲۰۱۸ برایش حیاتی بود.با این حال مهارت‌های بقا در طبیعت تا حدی می‌توانند کمک کنند، و بزرگ‌ترین نجات‌بخش اغلب نادیده گرفته می‌شود: جامعه. این می‌تواند به معنای انتخاب آگاهانۀ حلقه دوستانتان باشد. تام می‌گوید: «این‌که مطمئن شوید دوستی دارید که پرستار است و بلد است چطور یک جراحت را درمان کند، و دوست دیگری که ذهن فنی دارد و می‌تواند یک خودروی از کارافتاده را به چیزی کاربردی تبدیل کند.»«وقتی انرژی و کنجکاوی‌تان را صرف طبیعت کنید، پاسخ آن را می‌گیرید»این روحیه همکاری چیزی است که زندگی خارج از شبکه برق و شهر، آن را تقویت می‌کند؛ نه فقط میان انسان‌ها، بلکه میان انسان و خود زمین.تام می‌گوید: «بسیاری از مردم دیگر چیزی درباره جنگل‌ها یاد نمی‌گیرند، بنابراین از سنین خیلی پایین همین‌طور از طبیعت جدا می‌شوند.»نشانه‌هایی هست که این روند آرام‌آرام در حال تغییر است. دولت بریتانیا اخیرا یک درس جدید تاریخ طبیعی را به‌عنوان GCSE برای دانش‌آموزان دبیرستانی تصویب کرده است، درسی انتخابی برای نوجوانان ۱۴ ساله که امید دارد «نسل بعدی مشاغل سبز» را پرورش دهد.تام می‌گوید: «فکر می‌کنم اگر بتوانیم به مردم آموزش بدهیم و کمی آگاهی و شناخت به آن‌ها بدهیم، خودبه‌خود شروع می‌کنند به اهمیت‌دادن و قدردانی بیشتر از این فضاها.»این ارتباط می‌تواند به شکل حفاظت از منابع ارزشمند خود را نشان دهد. جیم که در کمپ جنگلی‌شان نشسته، می‌گوید: «همۀ آبمان را با فرقون از مسیر شیب‌دار و ناهمواری که ۱۵ دقیقه طول می‌کشد بالا آورده‌ایم، بنابراین وقتی این بالا هستیم بی‌حساب و کتاب آب را نمی‌پاشیم... به‌طور غریزی مغزتان را طوری تنظیم می‌کند که در مصرف بسیار محتاط‌تر باشید.»یا به‌معنای دقت در آن‌چه از زمین برمی‌دارید. جیم می‌گوید: «باید بخشی از هر چیزی را که دارید از طبیعت جمع می‌کنید برای حیوان‌ها باقی بگذارید»، و در مورد قارچ‌ها حتی برای خود قارچ: تام اضافه می‌کند: «دلیل این‌که قارچ‌ها بار می‌دهند این است که هاگ‌هایشان را پخش کنند.»جیم با مکث می‌گوید اتصال با طبیعت «شبیه یک رابطه» است: «باید آن را بسازید، نمی‌توانید انتظار داشته باشید بدون تلاش همه چیز را به شما بدهد. باید انرژی و کنجکاوی‌تان را در آن بریزید و بعد طبیعت پاسخ می‌دهد؛ آن وقت است که شروع می‌کند به دادن ارزش واقعی به زندگی‌تان.»«کشف فضای بیرون برای سلامت روانم جهش بزرگی به‌همراه داشته است»خود جیم و تام هم اذعان می‌کنند که در سال‌های جوانی بیشتر از آن‌که به فکر پیاده‌روی‌های طولانی در طبیعت باشند، رفتن به پاب را ترجیح می‌دادند. امروز اما بیشتر این صفحه‌نمایش‌ها هستند که نوجوانان را در خانه نگه می‌دارند.هر دو همچنین معتقدند اروپا چیزهای زیادی برای یادگرفتن از فرهنگ‌های دیگر در زمینه ارتباط با طبیعت دارد. آن‌ها می‌گویند در زمان‌هایی که در نیوزیلند و کانادا گذرانده‌اند دیده‌اند که مهارت‌های زندگی در فضای باز عمیق‌تر در زندگی روزمره جا افتاده است. چشم‌اندازهای پهناور، نادیده‌گرفتن طبیعت را دشوار می‌کند و فعالیت‌هایی مانند کایاک‌سواری، کوهنوردی و اردوزدن از سنین پایین برای کودکان آشناست.جیم می‌گوید: «فضای بیرون همیشه و همه‌جا اطراف شماست»، و این را با چشم‌انداز فشرده‌تر بریتانیا مقایسه می‌کند؛ جایی که زمین‌های کشاورزی و جنگل‌های خصوصی می‌توانند دسترسی به فضاهای طبیعی را به‌طور غافلگیرکننده‌ای دشوار کنند.به همین دلیل، جیم می‌گوید: «تقریبا خودمان را جدا از جهان طبیعی می‌بینیم. اما اگر واقعا به دل طبیعت بزنید، بیشتر مردم خیلی سریع این احساس اتصال را تجربه می‌کنند، و وقتی مهارت‌هایی را که می‌توانید بیرون استفاده کنید به آن اضافه می‌کنید، در واقع دارید خوداتکایی و اعتمادبه‌نفس‌تان را می‌سازید.»تجربه تام گواهی بر این موضوع است. او می‌گوید: «کشف فضای بیرون به من چیزی داده که شبیه یک هدف در زندگی است. برای سلامت روانم جهش بزرگی ایجاد کرده است؛ در زندگی روزمره هم، حتی در صحبت‌کردن با دیگران با اعتمادبه‌نفس بیشتر، و این چیزی است که در طول سال‌ها شکل گرفته.»