افسانه "اسرائیل آمریکا را کنترل می کند" دارای تاریخچه ای طولانی - و یک بنیاد یهودی ستیزانه است

وقتی بریتانیا در سال 2003 به دنبال آمریکا وارد عراق شد، مطبوعات بریتانیا کلمه ای برای تونی بلر داشتند: «پودل». شریک جوان، منطق دوید، به دنبال ابرقدرت رفت. هیچ کس در لندن یا واشنگتن پیشنهاد نکرد که بلر کنترل پنتاگون یا جورج دبلیو بوش را به دست گرفته باشد. بیست و سه سال بعد، آمریکا و اسرائیل با هم علیه ایران وارد جنگ شدند و جناحی پر سر و صدا از راست آمریکایی به نتیجه مخالف در مورد شریک کوچکتر رسیدند. تاکر کارلسون آن را «جنگ اسرائیل» خواند و گفت، نخست‌وزیر بنیامین نتانیاهو بر دولت آمریکا «قفل چکش» دارد.

از زمان میان‌دوره‌ای، پس از مرگ پوپولیستی این خط را به دکترین تبدیل کرده‌اند. در روایت آنها، یک کشور 10 میلیونی بزرگترین قدرت نظامی جهان را رهبری می کرد. این ادعا از تماس با تاریخ جنگ ائتلاف آمریکایی باقی نمی ماند. تاریخ جنگ های آمریکا از نحوه ورود آمریکا به دو جنگ جهانی شروع می شود. در سال 1917، بریتانیا مؤدبانه منتظر همدردی آمریکا نبود. کدشکن های آن در اتاق 40، تلگرام زیمرمن، پیشنهاد آلمان برای کمک به مکزیک برای بازپس گیری تگزاس، نیومکزیکو و آریزونا را رهگیری کردند.

بخشی از این رهگیری از طریق خط کابل دیپلماتیک خود آمریکا، که وودرو ویلسون به برلین اجازه داده بود از آن برای پیام‌های صلح استفاده کند و بریتانیا به آرامی از آن استفاده می‌کرد، انجام می‌شد. لندن برای پنهان کردن اینکه در حال خواندن تلگراف‌های دیپلماتیک آمریکا بوده است، نسخه دوم را در مکزیکوسیتی به دست آورد و آن را به عنوان منبع در اختیار واشنگتن قرار داد. در همین حال، ولینگتون هاوس، دفتر تبلیغات مخفی بریتانیا، کمپینی اختصاصی را با هدف روزنامه‌ها، اساتید و روحانیون آمریکایی اجرا کرد.

این یک دولت خارجی بود که از ارتباطات آمریکا جاسوسی می کرد و تلاش می کرد آنچه را که آمریکایی ها می دیدند مدیریت کند، تا آمریکا را به جنگی بکشاند که بریتانیا را بسیار بیشتر از تهدید نیویورک یا اوهایو تهدید می کرد. مورخان همه اینها را دیپلماسی اتحاد و یک قطعه زیرکانه از آن می دانند. هیچ‌کدام از آنها آن را به‌عنوان کنترل بریتانیا بر دولت آمریکا توصیف نمی‌کنند. وقتی آمریکایی‌ها بعدا به دنبال کسی بودند که مقصر باشند، اهداف دیگری پیدا کردند.

در دهه 1930، کمیته سناتور جرالد نای جنگ را با بانکداران و سازندگان مهمات، «تجار مرگ» آغاز کرد. تا سال 1941، نای نیروی محرکه جلسات سنا در مورد "تبلیغات جنگ" هالیوود بود و او از روسای استودیوهای یهودی آن نام می برد. هنری فورد، یک یهودی ستیز آشکار، فراتر رفت. دیربورن ایندیپندنت او سال‌ها را صرف ساخت سریال «یهودی بین‌المللی» کرد و فورد اصرار داشت که سرمایه‌داران یهودی باعث جنگ جهانی اول شده‌اند. بریتانیا لابی‌گری واقعی را انجام داد. یهودیان این توطئه را دریافت کردند. این الگو در سالهای 1940 و 1941 با دقت بیشتری تکرار شد.

هماهنگی امنیتی بریتانیا که توسط ویلیام استفنسون از مرکز راکفلر اداره می شود، یکی از تهاجمی ترین عملیات نفوذ خارجی را که تا به حال در خاک آمریکا نصب شده است، انجام داد. این برنامه داستان‌هایی می‌افزاید، سیاستمداران انزواطلب را هدف قرار می‌داد، و چندین مورخ به این نتیجه رسیده‌اند که «نقشه نازی‌ها» جعلی از آمریکای جنوبی کنده‌کاری‌شده را تولید کرد.

فرانکلین روزولت آن نقشه را در سخنرانی روز نیروی دریایی خود در اکتبر 1941 به صدا درآورد. هیچ کس ننوشت که وینستون چرچیل در حال کشیدن ریسمان روزولت است. سپس در 11 سپتامبر 1941، چارلز لیندبرگ در دموین برخاست و نام سه گروهی را که آمریکا را به سمت جنگ سوق می‌دهند، نام برد: دولت بریتانیا، و دولت جیوی.

تنها یکی از این سه اتهام به یک افسانه بستگی داشت، و آن همانی است که هنوز در جریان است. در سراسر اقیانوس اطلس، هیتلر قبلا به رایشتاگ گفته بود که اگر «یهودیان مالی بین‌المللی» ملت‌ها را وارد جنگ جهانی دیگری کند، یهودیان در اروپا با نابودی آنها جبران می‌کنند. پروپاگاندای نازی ها در شش سال آینده جنگ را جنگ یهودیان خواند. لیندبرگ همان دروغ را با لهجه آمریکایی گفته است. در سال 1950، کره شمالی موجودیت کره جنوبی و آمریکا را فقط به طور غیر مستقیم تهدید کرد. هری اس.

ترومن سرباز فرستاد و نزدیک به 37000 آمریکایی جان باختند. هیچ کس سینگمن ری را به کنترل کاخ سفید متهم نکرد. در سال 1990، حاکمان تبعیدی کویت یک کمپین روابط عمومی را از طریق هیل و نولتون تأمین مالی کردند. این یک دختر نوجوان را با داستانی در مورد سربازان عراقی که نوزادان را از انکوباتور بیرون می‌آورند، در مقابل یک کنگره کنگره قرار داد. معلوم شد که او دختر سفیر کویت است و داستان به هم ریخت. این یک دولت خارجی بود که تلاش می کرد کنگره را به سمت جنگ، در پرونده، دستکاری کند.

کویت هرگز به یک "ارباب عروسک" تبدیل نشد. امروز، برنامه ریزان آمریکایی آشکارا در مورد جنگ با چین بر سر تایوان بحث می کنند. بقای جزیره برای تایپه بسیار مهمتر از توپکا یا پیوریا است. هیچ کس ادعا نمی کند که تایوان کنترل کنگره را در دست دارد. بنابراین این قانون همه اتحادها در تاریخ مدرن آمریکا است. شریک ارشد و قدرتمندتر رهبری می کند. شریک جوان دنبال می‌کند، لابی می‌کند، چاپلوسی می‌کند و گاهی اوقات سعی می‌کند دستکاری کند و مشتری، ذینفع یا پودل نامیده می‌شود. بلر پودل بود. ری مشتری بود. کویت ذینفع بود. اسرائیل تنها استثناست.

تنها با دولت یهود است که شریک بسیار کوچکتر و ضعیف تر به «ارباب» و ابرقدرت به «سگ» تبدیل می شود. هیچ واقعیتی این معکوس را توضیح نمی دهد. جمعیت اسراییل کمتر از 3 درصد جمعیت آمریکاست و اقتصاد آن حدود 2 درصد به اندازه آمریکاست. نیروی هوایی آن با جت های آمریکایی پرواز می کند و زرادخانه آن به شدت به مهمات آمریکایی متکی است. تنها چیزی که می‌تواند متحد ضعیف‌تر را به دست پنهان تبدیل کند، این باور است که یهودیان قدرت مخفی و بزرگی بر دولت‌ها دارند. این باور یک نام دارد.

تعریف IHRA از یهودی ستیزی به صراحت آن را فهرست می کند: افسانه یهودیان که به طور جمعی دولت ها را کنترل می کنند. افرادی که «جنگ اسرائیل» را تکرار می‌کنند، هرگز استانداردهای مشابهی را در مورد بریتانیا، کویت، کره جنوبی یا تایوان اعمال نمی‌کنند. استاندارد دوگانه را بردارید و استدلال آنها چیزی باقی نمانده است. استدلال آنها همچنین گلایه خود آمریکا را پاک می کند. ایران بدون اسرائیل خود را دشمن آمریکا کرد. 52 آمریکایی را به مدت 444 روز گروگان گرفت. نماینده حزب‌الله در سال 1983 241 نظامی آمریکایی را در بیروت کشت.

وزارت امور خارجه کشته شدن بیش از 600 نظامی آمریکایی در عراق را به شبه نظامیان مورد حمایت ایران نسبت می دهد. عوامل ایرانی برای ترور سفیر عربستان در واشنگتن در سال 2011 نقشه کشیدند و دادستان های آمریکایی عوامل سپاه پاسداران انقلاب اسلامی را در توطئه علیه جان بولتون و رئیس جمهور دونالد ترامپ متهم کرده اند. «مرگ بر آمریکا» هرگز یک اشتباه ترجمه نبود. آمریکا دلایل خاص خود را برای جنگیدن داشت که با خون سربازانش نوشته شده بود. و اسرائیل کاری را انجام داده است که هیچ «آقای دست نشانده ای» انجام نمی دهد.

به مدت 75 سال، از سال 1948 تا اکتبر 2023، در هر جنگی بدون یک سرباز رزمی آمریکایی در کنار آن شرکت کرد. آمریکایی ها آزادند که استدلال کنند که این جنگ یک اشتباه، بد مدیریت یا بسیار پرهزینه بوده است. اینها بحث های واقعی است. «اسرائیل ما را مجبور به انجام آن کرد» یکی از آنها نیست. این روزنامه هنری فورد و سخنرانی لیندبرگ است که با میکروفون پادکست برای مخاطبان جدید تجدید چاپ شده است. "پودل" هرگز افسار را نگه نمی دارد. هر کسی که اصرار دارد این کار را انجام دهد، اسرائیل را توصیف نمی کند. او آنچه را که درباره «یهودیان» باور دارد را توصیف می کند.