افسانه هالووین که در نهایت می تواند بمیرد

فرزندپروری برای کودکان نوپا تمرینی برای انتخاب جنگ است و من تقریبا هرگز آن را انتخاب نمی کنم نبرد بر سر شکر است. اغلب اوقات، کودک 2 و نیم ساله من فقط چند لقمه از وعده غذایی خود را می خورد قبل از اینکه خود را "تمام، تمام شده، انجام شده" اعلام کند، اما به طور مرموزی نیز میل به دسر دارد. به طور کلی، در این مرحله، من به او یک کلوچه یا هر شیرینی که روی آن تثبیت شده است می دهم - بله، حتی اگر شام سالمش را تمام نکرده باشد، یا اگر تقریبا وقت خواب است، یا اگر جایی هستیم که به رفتار او نیاز دارم.

من از این انتخاب ها احساس خوبی دارم زیرا: علم. برای یک چیز، توصیه‌های آکادمی اطفال آمریکا در مورد شکر افزوده سخاوتمندانه است و اجازه می‌دهد روزانه بیش از یک بار کلوندایک مصرف شود. برای دیگری، شکر بچه ها را زیاد نمی کند. هرچه زودتر والدین این موضوع را درونی کنند، زودتر می توانند پلیس قند را از بار ذهنی وحشتناک کنار بگذارند و آن شکاف را به برخی دیگر از مشقت های والدین، مانند پیگیری روزهای روحی، تقسیم کنند.

هر جا که کودکی روی یک سطل لگو واژگون می‌شود یا روی مبل می‌پرد، «هوش قند» مقصر است. نمایش‌های پرطرفدار از جمله The Office و Abbott Elementary دارای قسمت‌هایی هستند که در آن شخصیت‌ها قند زیادی می‌خورند، بیش از حد می‌خورند و تصادف می‌کنند. مادران دیگر اغلب به من هشدار می‌دهند که قبل از خواب به پسرم چیز شیرینی ندهم - که فکر می‌کنم منظورشان همه غذای کودک نوپا است.

با این حال، توصیه های آنها نادرست است. جیل کسل، متخصص تغذیه کودکان، به من گفت: "من والدین را می شناسم، و بسیاری از مردم دوست دارند وقتی کودکی دست به کار می شود، انگشت خود را به سمت قند ببرند." "اما در تحقیقات ثابت نمی شود." مجموعه‌ای از مطالعات دهه‌های 1980 و 1990، به رهبری یک متخصص اطفال برجسته به نام مارک ولرایش، به قطع ارتباط بین قند و بیش‌فعالی کمک کرد، که عموما به عنوان بی‌قراری، رفتار بد و تکانشگری تعریف می‌شود.

در سال 1985، ولرایش و همکارانش 16 پسر بیش فعال را مورد مطالعه قرار دادند که تحت نظارت بالینی رژیم غذایی بدون قند به مدت یک روز تغذیه شدند، سپس نوشیدنی شیرین یا شیرین شده مصنوعی به آنها داده شد. محققان هیچ تفاوتی در رفتار یا شناخت بین پسرانی که نوشیدنی شیرین مصرف کردند و آنهایی که نوشیدنی بدون قند مصرف کردند، پیدا نکردند. در یک کارآزمایی کنترل‌شده دوسوکور در سال 1994، Wolraich دریافت که وقتی بچه‌ها به مدت سه هفته یک رژیم غذایی با قند بالا می‌خوردند، در یک سری اقدامات رفتاری و شناختی تفاوتی با زمانی که شکر کمی می‌خوردند، نداشتند.

در یک متاآنالیز در سال 1995، او نتایج 23 مطالعه را بررسی کرد و به این نتیجه رسید که "قند بر رفتار یا عملکرد شناختی کودکان تأثیر نمی گذارد."

[بخوانید: چگونه از شیر گرفتن کودک زندگی من را نابود کرد]

برای برخی از کودکان، شکر می‌تواند اثر آرام‌بخشی مختصری داشته باشد و مصرف منظم بیش از حد آن می‌تواند در نهایت کودکان را در معرض خطر ابتلا به دیابت نوع 2 و چاقی قرار دهد. AAP توصیه می کند که کودکان 2 تا 18 ساله بیش از 25 گرم شکر اضافه در روز، معادل حدود سه بسته M&Ms در اندازه سرگرم کننده نداشته باشند. (راهنما در مورد قند طبیعی، از جمله نوع موجود در میوه اعمال نمی شود.) گوئن کوک، متخصص اطفال در بیمارستان دانشگاه یوتا، به من گفت در مواقع خاص مانند هالووین، فراتر از این حد خوب است.

کوک گفت که بسیاری از پزشکان اطفال از حذف کامل شکر از رژیم غذایی کودک خودداری می کنند، زیرا انجام این کار "بخصوص از نظر اجتماعی محدود کننده غیر ضروری است." هیچ کس دوست ندارد در جشن تولد بچه هویج به جای کیک بخورد.

علی‌رغم این یافته‌ها، افسانه بیش فعالی قند برای دهه‌ها باقی مانده است، زیرا غذاهای شیرین معمولا در طول جشن‌هایی سرو می‌شوند که در غیر این صورت آشفته و بیش از حد تحریک‌کننده هستند، مانند هالووین، کریسمس و تولدها. برخی از بچه‌ها در این جشن‌ها به این دلیل که محیط جدید و هیجان‌انگیز است و نه به این دلیل که در حال خوردن شکلات هستند، سر و صدا می‌شوند. کوک گفت: «آنها دارند بازی می‌کنند؛ موسیقی یا تزئینات متفاوتی وجود دارد. "همه این چیزها باعث می شود کودک بیش فعال تر شود."

والدین همچنین ممکن است انتظار داشته باشند که بچه ها هنگام خوردن شیرینی بیش فعال شوند: در یک مطالعه، مادرانی که به آنها گفته شد فرزندانشان دوز زیادی شکر مصرف کرده اند، کودکانشان را به طور قابل توجهی بیش فعال تر از مادرانی که به آنها گفته شده بود که بچه هایشان دارونمای شیرین شده مصنوعی دریافت کرده بودند، ارزیابی کردند - حتی اگر همه بچه ها واقعا دارونما را مصرف کرده بودند. (به گفته نویسندگان مطالعه، این اثر امید برای «مادرانی که از نظر شناختی سفت و سخت هستند» قوی‌تر بود.) وقتی بچه‌ها شکر می‌خورند، والدین ممکن است رفتار آنها را وحشیانه تفسیر کنند و آن را به قند نسبت دهند. بنابراین اسطوره زنده است.

من همچنین فکر می‌کنم والدین همچنان بر این باورند که شکر بچه‌ها را بداخلاق می‌کند، به همان دلیلی که به بسیاری دیگر از اشتباهات مشکوک در تربیت کودک اعتقاد دارند. والدین مشتاق توضیحی برای رفتار غیرقابل توضیح فرزندانشان و احساس کنترل بر آن هستند. اگر شکر واقعا توضیح می‌دهد که چرا بچه‌ها شیدایی و شیطون می‌شوند، والدین می‌توانند با ممنوع کردن اسکیتل و نوشابه آرامش ایجاد کنند. اما شکر مقصر نیست، که باعث می شود بچه هایمان را به خاطر موجودات دیوانه و غیرمنطقی که هستند بپذیریم.