افسونگران مار ناپدید شده سریلانکا میراثی از ترس و شیفتگی دارند

کلمبو - برای نسل‌ها، منظره مردی در شهرها و روستاهای سراسر سریلانکا در حال نواختن فلوت و نشسته روی قلاب‌هایش در کنار یک سبد بافته شده آشنا بود، که از آن یک مار کبری کلاهی که به آرامی تاب می‌خورد خود را بالا می‌برد و جمعیت کنجکاوی تماشاگران را به سمت خود می‌کشید. اجرا تقریبا جادویی به نظر می‌رسید، زیرا به نظر می‌رسد مار کبری با نت‌های فلوت مجذوب خود شده است و کاپوت خود را مانند اجرای یک رقص به صورت ریتمیک حرکت می‌دهد. اما در پشت این نمایش، جامعه ای با سنت ها، دانش و رابطه با مارها وجود داشت - جامعه ای که به سرعت در حال محو شدن است.

این قبیله کوچ نشین کوچک که در محلی به نام آهیکونتیکا شناخته می شود، کولی های سریلانکا یا تلوگوس سریلانکا نیز نامیده می شود. آنها به طور سنتی از مکانی به مکان دیگر سفر می کردند و مردان به عنوان افسونگر مار و مجری میمون ها اجرا می کردند و زنان عمدتا با فال گیری یا فال گویی همراه بودند. گزارش‌های تاریخی سکونتگاه‌های موقت و سبک زندگی دوره گرد را توصیف می‌کنند که در آن خانواده‌ها برای کسب درآمد از طریق نمایش‌ها و معیشت‌های سنتی، بین جوامع نقل مکان می‌کردند. اما امروزه جذابیت مار کمیاب شده است.

گروهی از افسونگر مارها با کبراهای خود به اجرای برنامه می پردازند. تصویر از Anslem de Silva. چاندراسنا لیاناراچچی، معلم بازنشسته مدرسه 75 ساله، به یاد می آورد: "در دوران کودکی ما مرتبا می توانستیم افسونگرهای مار را ببینیم. آنها اغلب در نزدیکی بازارها دیده می شدند، در حالی که گروه هایی از نوازندگان دوره گرد نیز از روستایی به روستای دیگر سفر می کردند و ورود خود را با زدن یک طبل کوچک دستی اعلام می کردند." سریلانکایی ها ترس ارثی دیرینه ای از کبراهای سمی (ناجا ناجا) دارند، اما به آنها اهمیت فرهنگی نیز می دهند و اغلب تماشا می کنند... این مقاله در اصل در Mongabay منتشر شده است.