الیشا ویزل: یهودیان آمریکایی «کمتر از زمانی که پدرم زنده بود در امان هستند»

برای الیشا ویزل، پسر بازمانده هولوکاست و برنده جایزه نوبل، الی ویزل، تاریخی که زندگی یهودیان در آمریکا را تغییر داد، 7 اکتبر 2023 نبود. 8 اکتبر بود

ویزل به نیوزویک گفت: «به نظر من، 8 اکتبر محور واقعی یهودی ستیزی در این کشور است. "این لحظه ای است که همه دوستان و همسایگان ما و افرادی که فکر می کردیم متحد هستند از درک اینکه یهودیان مورد حمله فیزیکی قرار گرفته اند به ما به عنوان دشمن تبدیل شدند."

ویزل بعدازظهر قبل از مراسم جوایز اخلاقی جایزه الی ویزل ۲۰۲۶ که سه شنبه شب در ماندارین اورینتال در شهر نیویورک برگزار شد، با نیوزویک صحبت کرد. جایزه سالانه از جوانان می‌خواهد تا با سؤالات وجدان، مسئولیت‌پذیری و شجاعت اخلاقی دست و پنجه نرم کنند - ایده‌هایی که پدرش بیشتر کارهای زندگی‌اش را حول آن‌ها بنا کرد.

موضوع امسال، «سکوت، وجدان، و مسئولیت»، زمان‌بندی را به‌ویژه مناسب می‌کند: الیشا ویزل معتقد است سال‌های پس از 7 اکتبر، زمانی که گروه مبارز فلسطینی حماس به جنوب اسرائیل حمله کرد و 1200 نفر را کشت و بیش از 200 گروگان را گرفت، نه‌تنها نشان دهنده شکست نهادهای ضدیت با مردم است، بلکه نشان‌دهنده شکست مجدد نهادها نیز بوده است. به یاد آوردن جایی که سکوت و بی تفاوتی می تواند منجر شود.

ویزل بخش اعظم زندگی خود را در سایه میراث پدرش و به طور فزاینده ای تحت نظارت آن گذرانده است. الی ویزل، نویسنده شب، زندگی خود را وقف شهادت هولوکاست کرد و هشدار داد که وقتی اجازه داده شود نفرت در کنار بی‌تفاوتی متاستاز شود، چه اتفاقی می‌افتد.

الیشا ویزل گفت: «پدرم گفت که یهودی ستیزی هرگز از بین نرفته است. "اما من هرگز آن را به این شکل ندیده بودم."

تشخیص او واضح است: "ما نسبت به زمانی که پدرم زنده بود، امنیت کمتری داریم."

آنچه او را آزار می دهد صرفا افزایش حوادث یهودستیزی نیست، بلکه آنچه او به عنوان شکست آموزش و نهادهایی که قرار بود فوران دیگری از یهودی ستیزی را سخت تر کنند، می داند.

ویزل گفت: «ما در جامعه یهودی همه با آموزش هولوکاست همراهی کردیم. با این حال، او استدلال کرد، همدلی که پروژه پرورش داد "به نظر نمی رسد واقعا ترجمه شده باشد."

او گفت: «آنها با یهودیان مرده همدلی دارند، نه با یهودیان زنده.

برای ویزل، این تناقض به توضیح اینکه چرا 8 اکتبر اهمیت زیادی دارد کمک می کند. 7 اکتبر نشان داد که یهودیان هنوز هم می توانند به خاطر یهودی بودن سلاخی شوند. او معتقد است که واکنشی که در پی آمد نشان داد که چقدر سریع می‌توان همدردی را به سوء ظن نسبت به اسرائیل و در نهایت به خود یهودیان فرو برد.

او اتهاماتی را که اکنون متوجه اسرائیل می شود به عنوان بخشی از یک الگوی باستانی توصیف می کند.

او گفت: «دشمنان ما همیشه دروغ می‌پراکندند.» او با اشاره به نوشته‌ای که پدرش در کتاب «یهود امروز» در سال 1978 نوشت، درباره یهودی‌ها به خاطر کارهایی که با آنها انجام می‌شود، اشاره کرد. آنها به فرزندان ما حمله می کنند و ما در قرون وسطی متهم به دزدی کودکان مسیحی بودیم. آنها فاسد هستند و ما را به فساد متهم می کنند.

او گفت که اکنون یهودیان پس از 7 اکتبر به عنوان نسل کشی توصیف می شوند (به نقل از آسوشیتدپرس به نقل از وزارت بهداشت غزه، تعداد کشته های عملیات نظامی بعدی اسرائیل در غزه از 74000 فراتر رفته است).

ویزل همچنین فکر می کند که نهادهای یهودی باید به میزان قابل توجهی کمتر ترسو شوند.

او گفت: "من فکر می کنم این یکی از مواردی است که باید یاد بگیریم که چگونه به خود کمک کنیم."

او به طور خاص به مؤسسات اختصاص داده شده به خاطره هولوکاست اشاره کرد و استدلال کرد که سازمان هایی که مایل به اتخاذ مواضع اخلاقی در مورد جنایات در جاهای دیگر هستند، نباید از بحث معاصر پیرامون اسرائیل عقب نشینی کنند.

او گفت: «نهادها باید به این مناسبت برسند.

ویزل بر این باور است که جوامع یهودی اجازه داده اند که تصویر رایج یهودیان به عنوان یکنواخت سفیدپوست و استعماری به اندازه کافی به چالش کشیده نشود. او استدلال کرد که آموزش یهودیان نمی تواند به موزه های هولوکاست و کتاب هایی درباره تعصب ختم شود. یهودیان جوان باید با جوامع یهودی در اسرائیل و سراسر جهان روبرو شوند و درک کنند که هویت یهودی به خوبی در دسته بندی های نژادی آمریکا نمی گنجد.

ویزل معتقد است که دسته بندی حزبی اسرائیل به طور فزاینده ای یهودیان آمریکایی را تشویق کرده است تا خود را از طریق وابستگی حزبی قبل از هویت یهودی درک کنند.

او گفت: «جایی بین اوباما و ترامپ، بیشتر و بیشتر مشخص شد که جمهوری‌خواهان در کنار اسرائیل بایستند و دموکرات‌ها آن را زیر سوال ببرند.

کمی از اتفاقی که می افتد این است که مردم خود را از دریچه این می بینند که «آیا من آبی هستم یا قرمز هستم؟» نه «من یهودی هستم یا نه؟»

هشدار او هنوز تندتر است: "اگر شما ابتدا به یک حزب سیاسی تعلق دارید قبل از اینکه به مردم یا کشور خود تعلق داشته باشید - ابتدا دموکرات ها و سپس آمریکایی ها یا یهودیان در لیست پایین تر هستند - پس مشکل است."

هیچ کجا به اندازه پردیس های کالج آمریکا این اضطراب برای او فوری نبوده است.

هر دوی فرزندان ویزل در سن دانشگاه هستند. یکی از آنها در طول موج اردوگاه های طرفدار فلسطین که پس از 7 اکتبر در دانشگاه بود.

او گفت: «محیطی که در جریان بود، این احتمال را بیشتر کرده بود که یکی از بچه‌هایم الیه می‌سازد.

ویزل از دولت ترامپ به دلیل جدی گرفتن شکایات دانشجویان یهودی، به ویژه در میان اردوها و اعتراضاتی که به گفته برخی از دانشجویان یهودی باعث می شود آنها احساس ناامنی کنند، تمجید کرد.

او گفت: «من اعتبار زیادی به دولت ترامپ می‌دهم که به آنچه برای دانشجویان یهودی در محوطه دانشگاه می‌گذرد، نگاه کرد. خدا را شکر که دولت ترامپ نگرانی های آنها را جدی گرفت.

با وجود همه هشدارهای خود، ویزل از 7 اکتبر فقط به عنوان داستان عقب نشینی یهودیان صحبت نمی کند. او معتقد است که چیزی را نیز بیدار کرده است.

او گفت: «7 اکتبر یک روز متحول کننده بود. یکی از آن روزهاست که اگر دل داشته باشی، هرگز فراموش نمی کنی که اولین بار که خبر را شنیدی کجا بودی.

او تماس های دیوانه وار با اقوام در اسرائیل را به یاد می آورد. او گفت که معمولا در شبات از تلفن خود استفاده نمی کند، اما آن روز صبح خانواده اش باید بدانند که همه کجا هستند. و برای فرزندان خودش، داستان هایی که بزرگ شده بودند ناگهان معنای دیگری پیدا کرد.

او گفت: "همه در خانواده من گفتند: "وای، پدربزرگ درباره هولوکاست صحبت می کرد، و این واقعی است. آنها واقعا از ما متنفرند و اگر فرصتی پیدا کنند واقعا ما را خواهند کشت."

ویزل معتقد است که برخی از یهودیان با فاصله گرفتن از خود واکنش نشان داده اند. او گفت، اما بسیاری دیگر، از جمله فرزندانش، اکنون هویت یهودی خود را عمیق‌تر درک می‌کنند.

با این حال، فکر نهایی او چیزی نیست که پدرش آن را ناآشنا می دانست.

ویزل گفت: «امیدوارم از این موج عظیم یهودستیزی 8 اکتبر قوی‌تر به عنوان یک مردم و قوی‌تر به عنوان آمریکایی‌ها بیرون بیاییم». من فکر می‌کنم موج کاملا جدیدی از فعالان ایجاد شده است، و امیدوارم همه آنها راه خود را برای مشارکت پیدا کنند تا فرزندانشان همانطور که ما به والدین خود افتخار می‌کردیم به آنها افتخار کنند.»