امتناع احزاب عربی در دولت: چرا سیاستمداران اسرائیلی به دشمنان خود سلاح می دهند؟ - نظر

اسرائیل با یکی از پیامدترین انتخابات تاریخ خود مواجه است. تصمیمات اسرائیلی ها در 27 اکتبر بیشتر از اینکه چه کسی کشور را اداره کند تعیین می کند. آنها آزمایش خواهند کرد که آیا پس از 7 اکتبر و سال‌های جنگ پس از آن، دولت بعدی اسرائیل می‌تواند از کشور دفاع کند و در عین حال به وعده‌ای که در زمان تأسیس آن داده شده بود، پایبند باشد: یک میهن یهودی که شهروندان آن از حقوق سیاسی برابر برخوردارند. از زمان وحشتناک 7 اکتبر 2023، یهودیان در سراسر جهان با موجی از نفرت، ارعاب و تبلیغات مواجه شده‌اند.

این ادعا که صهیونیسم نژادپرستی است و اسرائیل یک دولت آپارتاید است از حاشیه های سیاسی به دانشگاه ها، خیابان ها و بحث های سیاسی جریان اصلی منتقل شده است. به نسلی آموزش داده می شود که ایده یک کشور یهودی ذاتا نژادپرستانه است. این اتهام فراتر از انتقاد از سیاست اسرائیل، به صهیونیسم و ​​یهودیانی که با آن همذات پنداری می کنند گسترش یافته است. اسرائیل نمی تواند این دروغ را از طریق روابط عمومی شکست دهد. می تواند با نشان دادن معنای صهیونیسم آن را شکست دهد.

نقطه شروع با دیوید بن گوریون و اعلامیه استقلال اسرائیل است. در 14 مه 1948، در حالی که اسرائیل در شرف مبارزه برای موجودیت خود بود، بن گوریون اعلام کرد که دولت جدید "برابری کامل حقوق اجتماعی و سیاسی را برای همه شهروندان خود صرف نظر از مذهب، نژاد، یا نژاد تضمین می کند." شهروندی و نمایندگی مناسب در تمام مؤسسات موقت و دائمی آن.» این اصول در بدو تولد دولت یهود اعلام شد. 7 اکتبر تغییر کرد.

اسرائیل امنیت برای بسیاری از اسرائیلی ها به یک نگرانی اساسی تبدیل شده است. هر کسی که اداره کشور به او سپرده شده است باید مسئولیت امنیت آن و تعهدات مناصب عمومی را بپذیرد. این استاندارد باید برای هر وزیر احتمالی، یهودی یا عرب، یکسان اعمال شود. این نباید به یک فرض تبدیل شود که شهروندان عرب، صرفا به دلیل عرب بودن، برای سهیم شدن در این مسئولیت ناتوان هستند. این تمایز در این انتخابات اهمیت دارد.

حزب لیکود بنیامین نتانیاهو نخست وزیر و اوتزما یهودیت وزیر امنیت ملی ایتامار بن گویر می خواهند احزاب عرب را از انتخابات رد صلاحیت کنند. یاشار به رهبری گادی آیزنکوت احزاب عربی کنونی را رد کرده است و به مواضع آنها در مورد امنیت و تعهدات ملی اسرائیل اشاره می کند. اسرائیل بیتنو از آویگدور لیبرمن و حزب ذخیره-اقتصاد به رهبری یوآز هندل حکومت با احزاب عربی را قاطعانه تری رد کرده اند.

یایر گولان و دموکرات ها اصل مشارکت اعراب در ائتلاف آینده را پذیرفته اند. هیچ حزب سیاسی، یهودی یا عرب، حق حضور در دولت را ندارد. رد کردن یک حزب به دلیل سیاست‌ها، رفتار یا موضعش در قبال اسرائیل یک سیاست دموکراتیک مشروع است. اما حذف مشارکت اعراب در حکومت به عنوان یک موضوع اصلی متفاوت است. اگر یک اسرائیلی عرب مسئولیت حکومت و دفاع از اسرائیل را بپذیرد، قومیت نباید آن شهروند را از کابینه منع کند.

گفتن در غیر این صورت خیانت به سخنان بن گوریون و وعده مندرج در اعلامیه استقلال اسرائیل است. همچنین دشمنان اسرائیل دقیقا همان سلاحی را که می خواهند در اختیار اسرائیل قرار می دهد. آنها سالها صرف تعریف مجدد صهیونیسم کرده اند و آن را نه به عنوان جنبش آزادیبخش ملی یهودیان بلکه به عنوان یک ایدئولوژی نژادپرستانه به تصویر می کشند. بیایید به بن گوریون خیانت نکنیم.

چرا آن سلاح را به آنها بدهید؟ اسرائیل باید دقیقا برعکس عمل کند. باید این دروغ را که صهیونیسم نژادپرستی است به چهره کسانی که از آن برای منزوی کردن اسرائیل و ارعاب یهودیان استفاده می‌کنند، پرتاب کند. هر حزبی که به دنبال رهبری دولت بعدی است باید به صراحت اعلام کند که مذهب یا قومیت نمی‌تواند یک شهروند اسرائیلی را از اداره کشور سلب صلاحیت کند. برای من، این امر نظری نیست. من اسرائیلی-آمریکایی هستم و کارم در زمینه بیوتکنولوژی مرا به سراسر جهان می برد.

من با جوامع یهودی در استرالیا و نیوزلند، در سرتاسر اروپا و در سرتاسر آمریکای شمالی ملاقات می کنم. می شنوم که آنها و فرزندانشان با چه چیزی روبرو می شوند. از یهودیان جوان خواسته می شود که نه تنها از سیاست دولت اسرائیل بلکه از مشروعیت خود صهیونیسم دفاع کنند. من همچنین یکی از اعضای منتخب جنبش صهیونیستی آمریکا هستم و در کنگره جهانی صهیونیستی اخیر شرکت کردم. سیاستمداران اسرائیلی باید درک کنند که آنچه در اورشلیم می گویند در اورشلیم نمی ماند.

وقتی به نظر می رسد که می گویند اعراب به عنوان شرکت کننده در حکومت قابل قبول نیستند، دشمنان اسرائیل از آنها نقل قول می کنند و جوامع یهودی موکول می شوند تا آنها را توضیح دهند. مبلغان می گویند: ببینید، ما به شما گفتیم که صهیونیسم واقعا چه معنایی دارد. به همین دلیل است که پیام اکنون اهمیت دارد. اسرائیل بیشتر از اینکه چه کسی در دولت بعدی کرسی ها را اشغال کند، تصمیم می گیرد.

این در حال تصمیم گیری است که آیا دولت یهود، پس از بدترین حمله به یهودیان از زمان تأسیسش و سال های جنگ پس از آن، از اصولی که در بدو تولد اعلام شده بود عقب نشینی خواهد کرد یا اعتماد به نفس دفاع از آنها را خواهد داشت. نزدیک به هشت دهه پیش، بن گوریون یک کشور یهودی را اعلام کرد که حقوق سیاسی برابر را برای همه شهروندانش تضمین می کرد.

سیاستمداران اسرائیلی که شهروندان را صرفا به دلیل عرب بودنشان از دولت حذف می کنند، از صهیونیسم دفاع نمی کنند. آنها به سخنان بن گوریون و اعلامیه استقلالی که او اعلام کرد خیانت می کنند. اسرائیلی‌های واجد شرایطی را که مسئولیت دفاع از کشور یهود را می‌پذیرند، صرف نظر از یهودی، عرب، دروزی یا مسیحی، در مناصب اقتدار قرار دهید.

بگذارید چنین اسرائیلی‌هایی در کابینه کنار هم بنشینند و مسئولیت امنیت کشور و آینده آن را به اشتراک بگذارند. آن‌وقت، وقتی مبلغان به دنیا می‌گویند که صهیونیسم نژادپرستی است و اسرائیل یک دولت آپارتاید، چیزی قوی‌تر از استدلال خواهیم داشت. می‌توانیم به دولت اسرائیل اشاره کنیم و بگوییم: «جواب شما وجود دارد.» نویسنده یک پزشک، دانشمند و مدیر اجرایی بیوتکنولوژی اسرائیلی-آمریکایی، یکی از اعضای منتخب جنبش صهیونیستی آمریکا، و یکی از شرکت‌کنندگان در کنگره جهانی صهیونیستی اخیر است.

او مدیرعامل سابق صنایع دارویی Teva و رئیس سابق سازمان نوآوری بیوتکنولوژی است.