امنیت انرژی فیلیپین می تواند نتیجه یک حادثه احتمالی تایوان را تعیین کند

در ماه مارس، یکی از متحدان ایالات متحده پس از اختلال در تحویل نفت خام خود، «وضعیت اضطراری انرژی» را اعلام کرد. پترون، تنها پالایشگاه فیلیپین، پس از دریافت معافیت از واشنگتن، نفت روسیه را خریداری کرد. این اپیزود یک آسیب پذیری دهه ها در استراتژی ایالات متحده را آشکار کرد: ناامنی سوخت فیلیپین. از سال 2010، در طی سه تور اقیانوس آرام، چین را تماشا کردم که امنیت منطقه ای را از طریق افزایش قدرت و تجاوز خود از بین می برد. برای اینکه ایالات متحده بتواند چین را از تلاش برای الحاق تایوان باز دارد، نیاز به دسترسی به فیلیپین و نفت آن دارد.

با این حال، درگیری ای که در ایالات متحده ایجاد شود، احتمالا واردات نفت فیلیپین را که عملیات آمریکا را حفظ می کند، مختل خواهد کرد. فیلیپین در چهارراه اقیانوس آرام، در وسط اولین زنجیره جزیره قرار دارد و تایوان و دریای چین جنوبی را به هم متصل می کند. استقرار فیلیپین آن را برای بازدارندگی ایالات متحده حیاتی می کند. از نظر اقتصادی، این منطقه 43 درصد از محموله های نفت خام جهانی و 21 درصد از تجارت را حمل می کند. از نظر جغرافیایی، کنترل تنگه لوزون به چین اجازه می دهد تایوان را منزوی کند.

برای 20 سال، اجبار چینی تمایل پکن را برای کنترل این چهارراه ها، الحاق تایوان و تسلط بر اقیانوس آرام آشکار کرده است. برای جلوگیری از چین و حفظ عملیات آمریکا در 6500 مایلی کالیفرنیا، ایالات متحده به دسترسی قابل اعتماد به فیلیپین و نفت آن نیاز دارد. با این حال، صنعت نفت کوچک و تقریبا وارداتی مانیل آن را رها کرده و نیروهای ایالات متحده را آسیب پذیر کرده است. در آخرین سفر من در اقیانوس آرام، نانسی پلوسی، رئیس وقت مجلس نمایندگان ایالات متحده از تایوان بازدید کرد. واکنش چین، و متعاقب آن «تمرینات» انزوای آن، قدرت و تجاوز آن را نشان داد.

چندین منطقه انزوا در سراسر تنگه لوزون گسترش یافته است و بر اساس رویدادهای اخیر، پکن قصد دارد حاکمیت فیلیپین در این مناطق را به چالش بکشد. لوزون برای جلوگیری از "درگیری بر سر تایوان" و حفاظت از مسیرهای کشتیرانی جهانی بسیار مهم است، زیرا در برد موشک های زمینی تایوان قرار دارد. برای اینکه چین تایوان را ضمیمه کند، باید تنگه لوزون را کنترل کند تا تایوان را محاصره کند، حاکمیت فیلیپین را تهدید کند و مداخله ایالات متحده را تحقیر کند. با این حال، اگر ایالات متحده بتواند دسترسی قابل اعتماد خود را حفظ کند، می تواند تایوان را دوباره تامین کند و عملیات الحاق چین را رد کند.

اما جغرافیا تنها بخشی از معادله است. عملیات لوزون به نفت فیلیپین قابل اعتماد بستگی دارد. وابستگی به سوخت آمریکا، شکنندگی انرژی مانیل را به یک آسیب‌پذیری استراتژیک تبدیل می‌کند. در سال 2022، وزارت دفاع ایالات متحده به بیش از 73 میلیون بشکه برای عملیات، آموزش و تمرین در سطح جهان نیاز داشت که 48 درصد آن از خارج از کشور خریداری شد. جای تعجب نیست که عملیات هوایی و دریایی 91 درصد تقاضا را تشکیل می دهد که تقریبا 66.5 میلیون بشکه است. هر گونه درگیری چین و آمریکا فشار زیادی را بر منابع سوخت هزاران مایلی از سرزمین ایالات متحده وارد می کند.

فیلیپین به تنهایی 474000 بشکه در روز مصرف می کند و تنها 40 تا 45 روز ذخیره دارد. از زمانی که Caltex و Shell پالایشگاه های خود را تعطیل کردند، پترون ظرفیت پشتیبانی از سهم محدودی از تقاضای ملی را دارد. مانیل به واردات متکی است و تقریبا 97 درصد از نفت خام از خاورمیانه و نزدیک به 95 درصد از محصولات پالایش شده از آسیا می آید. در یک بحران، تقاضای ایالات متحده برای نفت فیلیپین به سرعت ذخایر مانیل را تخلیه می کند.

در عین حال، عملیات بازدارندگی دریایی چین در دریای چین جنوبی مسیرهای واردات فیلیپین را مختل می کند و عملیات آمریکا را محدود می کند. نتیجه یک «وضعیت اضطراری انرژی» دیگر خواهد بود. ذخایر ثابت شده نفت فیلیپین 139 میلیون بشکه است و 202 میلیون بشکه دیگر در باتلاق لیگواسان بانگسامورو، که یک کانون تاریخی شورش است، محبوس شده است. توسعه این منابع و گسترش ظرفیت پالایش، انعطاف پذیری مانیل را تقویت می کند. این یک فرصت دوجانبه سودمند برای فیلیپین و ایالات متحده است. همکاری تجاری

در حال حاضر، پنتاگون در حال ایجاد ظرفیت اضافی نفت در داوائو است تا «قایق‌های نیروی دریایی ایالات متحده را قادر به دریافت سوخت کند». انبار جدید یک گام مثبت به جلو است، اما ظرفیت محدود و نیازهای تامین مجدد مستمر آن به این معنی است که ذخیره سازی به تنهایی نمی تواند مشکل اساسی را حل کند. امنیت آمریکا به چیزی بیش از ذخایر نیاز دارد. این نیاز به ظرفیت استخراج و پالایش قوی‌تر فیلیپین دارد. چارچوب ایالات متحده و ونزوئلا یک مدل ممکن را ارائه می دهد. در این سال، چندین شرکت نفتی مستقر در ایالات متحده توافقنامه هایی را برای توسعه ذخایر ونزوئلا در حمایت از منافع هر دو کشور امضا کردند.

زمینه فیلیپین متفاوت است، اما مکانیسم اساسی، توافق دوجانبه برای باز کردن سرمایه گذاری بخش خصوصی در تولید داخلی، می تواند با نیازهای واشنگتن و مانیل تطبیق داده شود. بسیاری از فیلیپین-ایالات متحده موجود برنامه‌های انرژی انرژی‌های تجدیدپذیر، انرژی هسته‌ای، هزینه‌های انرژی و مواد معدنی حیاتی را پوشش می‌دهند، اما هیچ‌کدام به طور خاص سیستم ضعیف استخراج، پالایش و توزیع سوخت مانیل را هدف قرار نمی‌دهند. نشست نوامبر ASEAN در مانیل، جایی که ممکن است دونالد ترامپ، رئیس جمهور ایالات متحده و فردیناند مارکوس جونیور، رئیس جمهور فیلیپین با یکدیگر ملاقات کنند، فرصتی را ارائه می دهد.

واشنگتن باید یک برنامه هدفمند مقاوم سازی نفت فیلیپین ایجاد کند که مستقیما با استراتژی ایالات متحده مرتبط است. یک مدل ایده آل برای تقلید، برنامه آستانه انرژی فیلیپین است. بخش سرمایه گذاری تجاری هر دو کشور می تواند امنیت سوخت مانیل را تقویت کرده و ظرفیت آن را گسترش دهد. مطمئنا، یک برنامه نمی تواند تمام نیازهای زمان جنگ را برطرف کند، اما آسیب پذیری ایالات متحده را کاهش می دهد. پیشنهاد من به نفع هر دو کشور، صنایع تجاری و استراتژی ایالات متحده است. از تورهایم، دیدم که نفت چگونه زیربنای استراتژی است. در یک درگیری چین و آمریکا، ما نمی‌توانیم تصور کنیم که سوخت خواهد رسید.

هر دو کشور باید هم اکنون، قبل از شروع بحران، یک برنامه مقاوم سازی نفت ایجاد کنند.