امنیت ملی ایران و اسرائیل: مقابله با تهدید مشترک

در محاسبات امنیت ملی، سرنوشت ملت‌ها نه با نام سیاستمداران، بلکه با ماهیت تهدیدها، ویژگی پایدار منافع ملی و توانایی دولت‌ها در شناسایی خطرات راهبردی تعیین می‌شود. نتیجه سیاست های بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر یا گادی آیزنکوت، اما یک چالش ساختاری

چه نتانیاهو در قدرت بماند و چه آیزنکوت رهبری دولت بعدی اسرائیل را بر عهده بگیرد، یک واقعیت اساسی بدون تغییر باقی خواهد ماند: جمهوری اسلامی همچنان به عنوان یکی از مهم ترین تهدیدهای امنیتی اسرائیل در نظر گرفته می شود. تهدیدی که پیامدهای آن نیز در برابر منافع ملی مردم ایران عمیق و ویرانگر بوده است. بنابراین باید بین ایران به عنوان یک ملت تاریخی و رژیم اشغالگر، چپاولگر، سرکوبگر، ویرانگر و فروشنده جمهوری اسلامی تمایز روشنی قائل شد.

فرقه ای جنایتکار که ایران را به زور اسلحه اشغال کرده است و هر کدام از این ملاهای شیعه بمبی متحرک هستند، به مراتب خطرناکتر و مخربتر از بمب اتمی، زیرا خرافات، هذیان و تعصب مذهبی را ترویج می کنند، که ریشه اصلی تروریسم اسلامی و عادلانه نیست. همانطور که هیچ دو ملتی در روابط بین الملل از چنین همگرایی مطلق برخوردار نیستند. با این وجود مقابله با سیاست های توسعه طلبانه و مخرب جمهوری اسلامی سرکش

رژیم، شبکه‌های نیابتی تروریستی، تهدیدات موشکی و خطرات هسته‌ای آن نقطه‌ای است که ملاحظات امنیت ملی اسرائیل با آرمان‌ها و منافع ملی مردم ایران همپوشانی دارد. به عبارت دیگر حیات و بقای دو ملت اسرائیل و ایران در گرو آن است. اهمیت مقابله اسرائیل با ایران برای اسرائیل، مقابله با جمهوری اسلامی امری بقای ملی و جلوگیری از بروز تهدیدات آینده است.

برای ملت رنجدیده و ستمدیده ایران، مسئله حفظ موجودیت تاریخی، آزادی، حاکمیت ملی کشورشان و پایان دادن به ساختار سیاسی است که بقای خود را بالاتر از منافع عمومی قرار می دهد. در چنین شرایطی فروپاشی ساختار حاکمیتی جمهوری اسلامی و جایگزینی آن با حکومتی پاسخگو به ملت ایران، از منظر مهم، ملی و میهن پرستانه، شرایطی را ایجاد می کند که از منظر ضروری ترین، ملی و میهن پرستانه ترین شرایط را از بین ببرد. منابع بی ثباتی در منطقه

آمریکا و اسرائیل نه در کنار ملت‌های اسرائیل و ایران در سمت راست تاریخ ایستاده‌اند و نه در سمت راست تاریخ جای خود را گرفته‌اند. تفاوت‌های نتانیاهو و آیزنکوت نیز باید در این چارچوب بررسی شود. این دو شخصیت سیاسی ممکن است در مورد مدیریت بحران، زمان استفاده از نیروی نظامی، روابط با واشنگتن، نقش دیپلماسی و هزینه های جنگ اختلاف نظر داشته باشند که طبیعی است.

با این وجود، اختلاف بر سر ابزار لزوما به معنای اختلاف نظر بر سر شناسایی تهدید نیست. نتانیاهو آشکارا - و به درستی - از سرنگونی جمهوری اسلامی به عنوان ابزاری برای از بین بردن این تهدید صحبت کرده است. آیزنکوت نیز بر ضرورت پایان دادن به این رژیم تاکید کرده است، هرچند سقوط آن را از طریق مداخله نظامی خارجی واقع بینانه نمی داند و مردم ایران را نیروی تعیین کننده در ایجاد چنین تحولی می داند. بنابراین، همگرایی راهبردی آنها در شناسایی تهدید را نباید با هاوی اشتباه گرفت.

رویکردی یکسان برای مقابله با آن دارد. سه فرصت برای تغییر رژیم از دست رفته است: جنگ 12 روزه، جنگ 40 روزه، و فرصت 9 ماه گذشته. در این معادله پیچیده، موساد یک موقعیت متمایز را اشغال می کند. آژانس اطلاعاتی و عملیات ویژه اسرائیل، بر خلاف دولت ها و ائتلاف های انتخاباتی، یک نهاد دائمی در نهاد امنیت ملی این کشور است. ماموریت آن شامل جمع آوری اطلاعات استراتژیک، شناسایی تهدیدات، مقابله با فعالیت های خصمانه و ارائه پشتیبانی اطلاعاتی برای امنیت ملی است.

تصمیم گیری امنیتی به طور طبیعی، تغییر نخست وزیر ممکن است تغییراتی در اولویت ها، جهت گیری عملیات و حدود اختیارات اجرایی به همراه داشته باشد.

کارشناسان و عوامل موساد کابوس واقعی فرقه جنایتکار حاکم بر ایران هستند. از منظر استراتژیک، جمهوری اسلامی یک رژیم مافیایی است که طی دهه ها، بقای سیاسی خود را با سیاست های امنیتی پرهزینه، سرکوب مخالفان داخلی و مداخله در درگیری های منطقه ای در هم آمیخته است. هنگامی که چنین ساختاری وجود خود را سرکوب و سرکوب در داخل کشور می داند، آن را سرکوب می کند. گسترش بحران های خارجی، و تشدید اقدامات بازدارنده برای حفظ قدرت خود. برای بقای خود، آماده ارتکاب هر نوع قساوت است، مانند

به عنوان نسل‌کشی ژانویه 2026. همین ویژگی و بربریت، پیش‌بینی رفتار آینده آن را برای نهادهای اطلاعاتی و امنیتی دشوار و خطرناک می‌کند.

امنیت ملی ایران باید متکی بر استقلال، تمامیت ارضی، حفاظت از جان شهروندان و حق ملت ایران در تعیین سرنوشت خود باشد. همچنین، هر راهبردی که برای از بین بردن تهدید جمهوری اسلامی در نظر گرفته شود، باید پیامدهای انسانی، خطرات بی‌ثباتی و احتمال گسترش جنگ را مدنظر قرار دهد.

پایان یک حکومت به خودی خود تضمین کننده امنیت پایدار نیست. نحوه گذار سیاسی و ایجاد نظم سیاسی بعدی به همان اندازه تعیین کننده است. در نهایت، سوال اساسی این نیست که آیا نتانیاهو نخست وزیر اسرائیل باقی می ماند یا آیزنکوت جانشین او می شود، بلکه این است که منافع ملی اسرائیل و ملت ایران به کدام سمت حرکت خواهد کرد. آیا تغییر رژیم محقق خواهد شد؟ اگرچه عزم قوی برای تغییر رژیم در کاخ سفید وجود ندارد، اما برخی هنوز در توهمات خود سراب توافق با تروریست های اسلامی را دنبال می کنند.

سوال مهمتر این است که نهاد امنیت ملی اسرائیل تهدید مستمر ناشی از ادامه حیات جمهوری اسلامی را چگونه ارزیابی خواهد کرد و تا چه اندازه این ارزیابی با آرمان های ایرانیان به دنبال کشوری آزاد، مستقل و امن همسو خواهد بود. امنیت ملی واقعی با تغییر نام رهبران سیاسی تعریف نمی شود. بلکه با از بین بردن منابع پایدار خطر حاصل می شود. در این چارچوب، پایان جمهوری اسلامی، مشروط بر اینکه با یک گذار سیاسی مسئولانه همراه باشد و حفظ شود.

امنیت و حاکمیت ملی ایران، نه تنها می‌تواند در خدمت منافع آینده مردم ایران باشد، بلکه گامی اساسی در جهت کاهش تهدیدات امنیتی علیه اسرائیل و ایجاد ثبات پایدارتر در سراسر خاورمیانه باشد. این امر زمانی محقق خواهد شد که نخست‌وزیر جدید، با هماهنگی موساد، ایجاد یک نیروی امنیتی متشکل از دوره‌های میهن‌پرستانه ایران را برای ارتش جمهوری اسلامی ایران در نظر بگیرد. موساد و متحد سابق سیا در ایران در زمان شاه فقید ایران باید دوباره تأسیس شوند. در غیر این صورت ایران

در جنگ داخلی و حمام خون غرق خواهد شد. طبیعتا سرنوشت ایران متعلق به مردم ایران است. با این وجود، تهدید ایجاد شده توسط جمهوری اسلامی مدت‌هاست که فراتر از مرزهای ایران گسترش یافته است. دروغ دیگری که توسط جمهوری اسلامی و محافل مارکسیست و کمونیستی متحد آن تبلیغ می‌شود، این تصور است که اسرائیل به دنبال تجزیه و تجزیه ایران است.

با این حال، یک ایران متحد، قوی و آزاد می‌تواند دوست و متحد طبیعی اسرائیل باشد. بازگشایی سفارت اسرائیل در تهران، شاید در زمره اولین ابتکارات دیپلماتیک پس از تغییر رژیم، می‌تواند نویدبخش احیای پیوندهای تاریخی و فرهنگی کهن بین این دو ملت باشد - پیوندهایی که هرگز به طور کامل قطع نشد، حتی در تاریک‌ترین دهه‌های حکومت ایران و حتی رژیم‌های متقابل جمهوری اسلامی. پذیرش یهودیت توسط برخی ایرانیان که از اسلام دور شده اند، نشان دهنده قرابت های انسانی و معنوی است که فراتر از مسائل سیاسی است.

خصومت. این میراث گرانبها را باید نشانه ای فرخنده دانست، زیرا در پی فروپاشی جمهوری اسلامی، می تواند زمینه ساز روابط نزدیکتر دو ملت و آغاز فصل جدیدی در روابط ایران و اسرائیل باشد. نویسنده، تحلیلگر سیاسی خاورمیانه است. آخرین کتاب او، دیکتاتور تهران، به بررسی دوران دین‌سالاری علی خامنه‌ای (1989-2026) می‌پردازد. @EQFard