امنیت هوانوردی مشکل غربالگری بیش از حد دارد

بیست و پنجمین سالگرد 11 سپتامبر اکنون پشت سر ماست. اگرچه این اثرات همچنان ادامه دارد، پیشنهادهای اخیر اداره امنیت حمل و نقل که در استراتژی Horizon 25 شرح داده شده است، نشان می دهد که تغییرات بیشتری در راه است. آنچه باید دید این است که آیا چنین تغییراتی فضای هوایی کشور را ایمن نگه می دارد یا خیر. پس از گذراندن 30 سال برای مطالعه امنیت هوانوردی مبتنی بر ریسک، از جمله تحقیقاتی که پایه فنی TSA PreCheck را فراهم کرد، قدردانی عمیقی از نحوه مدیریت این آژانس در تنش بین امنیت سیستم و راحتی مسافران به دست آوردم.

برای دستیابی به امنیت مطلق نیاز به غربالگری شدید مسافران است که سیستم را کند می کند و سفر هوایی را با مشکل مواجه می کند. اگر راحتی مسافران به هزینه امنیت به حداکثر برسد، سیستم هوایی به طور غیرقابل قبولی آسیب پذیر می شود. هر دوی این افراط‌ها نامطلوب هستند، بنابراین TSA باید مسیری را طی کند که بین آنها تعادل برقرار کند. اقدامات اخیر TSA نشان دهنده علاقه آنها به کاهش برخی از پروتکل های امنیتی موجود است که همگی به نام راحتی مسافران است. به طور عینی، تشدید امنیت ساده است، در حالی که آرامش بخشیدن به امنیت چالش برانگیز است.

سوال این است که آیا این آرامش‌ها افزایش غیرقابل قبولی در خطر سیستم ایجاد می‌کنند، با توجه به اینکه برای پاسخ به تهدیداتی طراحی شده‌اند که در گذشته ظاهر شده‌اند، سیاست حذف کفش TSA ناشی از تهدید ریچارد رید "بمب‌بگذار کفشی" در دسامبر 2001 است. در ژوئیه 2025، TSA اعلام کرد که مسافران دیگر لازم نخواهند بود که وقتی کفش‌های خود را با صفحه‌نمایش کامل می‌کشند.

این ماشین‌ها قابلیت‌های اسکن محدودی در اطراف ناحیه پای مسافر دارند، به همین دلیل است که اسکنرهای کفش اختصاصی در دست توسعه هستند و سیاست کفش‌ها را زود هنگام می‌سازد. علاوه بر این، نتایج آزمایش و تجزیه و تحلیل، از جمله تیم‌های قرمز، که ارزیابی می‌کنند که آیا برداشتن کفش‌ها آسیب‌پذیری‌های امنیتی بیشتری ایجاد می‌کند یا خیر، گزارش نشده است. مسافران PreCheck به طور معمول ملزم به درآوردن کفش های خود نیستند. با این حال، این مسافران از طریق بررسی پس‌زمینه، ردپای خطر خود را کاهش داده‌اند، که چنین آرامش غربالگری فیزیکی را تضمین می‌کند.

n TSA ترمینال غربالگری از راه دور را در فرامینگهام، ماساچوست، در ژوئن 2026 راه اندازی کرد که به مسافران دلتا و جت بلو اجازه غربالگری را می دهد و پس از آن مستقیما به سمت استریل فرودگاه بین المللی بوستون لوگان منتقل می شوند. در طول دو ماه اول این برنامه، بیش از 10000 مسافر از این ترمینال راه دور استفاده کرده‌اند و بحث‌هایی برای اضافه کردن گزینه‌های غربالگری از راه دور در جریان است.

خطرات مرتبط به خوبی مستند شده است. با توجه به اینکه از فلزیاب‌های عبوری، نه ماشین‌های موج میلی‌متری، برای غربال کردن مسافران استفاده می‌شود، محدود کردن مشارکت به مسافران PreCheck پیاده‌سازی صحیحی بود. TSA با معرفی Gateside توسط TSA PreCheck در 13 فرودگاه، اقدام درستی انجام داد. این برنامه به مسافران PreCheck اجازه می‌دهد تا زمانی که پرواز نمی‌کنند، از پست‌های بازرسی امنیتی عبور کنند، مشابه آنچه که همه قبل از 2001 تجربه کرده‌اند.

توجه داشته باشید که چندین فرودگاه در حال حاضر برنامه‌های مشابهی را اجرا می‌کنند که به بازدیدکنندگان غیرپرواز اجازه می‌دهد از پست‌های بازرسی خود عبور کنند. تمام کاری که TSA انجام داد رسمی کردن این فرآیند بود. مهمتر از همه، با محدود کردن آن به مسافران PreCheck، حساب ریسک به درستی مدیریت می شود. اضافه کردن تشخیص چهره به عنوان یک الزام برای مشارکت، خطرات باقیمانده را نیز کاهش می دهد. در سراسر سیستم، TSA در حال استقرار دستگاه‌های توموگرافی کامپیوتری برای غربالگری کیف‌های حمل مسافر است.

این ماشین‌ها تصویری سه بعدی از محتویات یک کیسه ارائه می‌کنند و پنهان کردن اقلام تهدیدکننده از جمله مواد منفجره مایع را برای بازیگران بد دشوارتر می‌کنند. استقرار گسترده این ماشین‌ها در پست‌های بازرسی، پیش‌روی کاهش محدودیت‌های سه انسی مایعات، آئروسل‌ها و ژل‌ها در فرودگاه‌های ایالات متحده است. چندین فرودگاه بریتانیا قبلا این کار را انجام داده اند.

هنگامی که این تغییر خط مشی به ناچار معرفی می شود، باید به مسافران PreCheck محدود شود، با توجه به مشخصات ریسک کمتر آنها. با توجه به اینکه روزانه حدود 2.5 میلیون نفر به طور متوسط ​​در پست های بازرسی امنیتی فرودگاه غربالگری می شوند، تقریبا هر یک از آنها بیش از حد غربالگری می شوند. ایده آل این است که TSA تعداد انگشت شماری از سوزن های خطرناک را در انبار کاه عظیمی از کاه خوش خیم شناسایی کند.

تمرکز بر تهدید افراد، نه تهدید اقلام، موثرترین استراتژی است. این همان چیزی است که برنامه PreCheck برای رسیدن به آن کار می کند. اما با توجه به اینکه حدود دو سوم از غربالگری‌های امنیتی فرودگاه در خطوط امنیتی استاندارد انجام می‌شود، به اندازه کافی دور نمی‌رود، که عدد غیرقابل قبولی بالایی است. اگر هر مسافری که تهدیدی نبود می‌توانست در PreCheck ثبت‌نام کند، پست‌های بازرسی امنیت هوایی همه خطوط را به نام Precheck تعیین می‌کردند، به جز یک خط در هر فرودگاه که مسافرانی را که تصمیم به ثبت‌نام نمی‌کردند یا از برنامه رد می‌شدند بررسی می‌کرد. برای رسیدن به این

نیاز است که PreCheck بدون هیچ هزینه ای برای هر کسی که مایل به بررسی پیشینه بررسی است ارائه شود. این هزینه اولیه در طول زمان جبران می‌شود، با تعداد کمتری از افسران TSA برای اجرای پست‌های بازرسی امنیتی فرودگاه و هزینه‌های خرید و نگهداری فناوری کمتر. مهمتر از همه، با حجم بالاتر، برای درگیر نگه داشتن مسافران، TSA باید زمان انتظار پایین را در این خطوط حفظ کند. اثر خالص این تغییرات تجربه راحت تری برای تقریبا هر مسافری خواهد بود و همچنین سیستم هوایی ایمن تر است. &nb

sp; Sheldon H. Jacobson، Ph.D.، استاد علوم کامپیوتر در دانشگاه Illinois Urbana-Champaign است. او تخصص خود را در تصمیم‌گیری مبتنی بر ریسک داده‌محور برای ارزیابی و اطلاع‌رسانی خط‌مشی عمومی به کار می‌گیرد. دانیل سولو، دکترا، استاد عملیات در دانشگاه کیس وسترن رزرو است.