امید به یک آب و هوای «عادی جدید» بیهوده است. ما باید یاد بگیریم که سازگار شویم

نوشته جیمز هوپوارد، اندرو لو، ملیسا نورسی بری، گفتگو

ویرایش شده توسط Swati Mestri، بررسی توسط اندرو زینین

این مقاله با توجه به روند و سیاست‌های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

تغییرات آب و هوایی در حال بدتر شدن است. در حال حاضر هیچ شانسی برای افزایش دما تا 1.5 درجه سانتیگراد وجود ندارد. آینده سیل های بدتر، ذوب یخبندان، آتش سوزی های بزرگ و گرمای کشنده را به همراه خواهد داشت.

اما آیا می توانیم این را "عادی جدید" بنامیم؟ این عبارت در بحث در مورد تحولات و آسیب های ناشی از تغییرات آب و هوایی ناشی از انسان رایج شده است.

این طبیعت انسان است که بخواهد آینده قابل پیش بینی باشد: ما مخلوقات روتین هستیم. اگر واقعا آب و هوای زمین در دمای 1.5 درجه سانتیگراد به یک "عادی جدید" تبدیل می شد، این ایده را مایه آرامش می دانستیم.

متاسفانه درست نیست. عبور از آستانه 1.5 درجه سانتیگراد مانند قدم گذاشتن از یک حالت به حالت دیگر نیست. انتشار جهانی گازهای گلخانه ای در حال کاهش است اما هنوز به اوج خود نرسیده است - چه رسد به اینکه شروع به کاهش کند. این به معنای گرمای بیشتر، تغییرات بیشتر و عدم اطمینان بیشتر آب و هوا است.

بسیاری از آینده های مختلف پس از 1.5 درجه سانتیگراد امکان پذیر است. همانطور که ارزیابی ملی خطر آب و هوای استرالیا در سال گذشته بیان کرد، آینده ما در دمای 2 درجه سانتی گراد بسیار متفاوت به نظر می رسد. در 2.5 درجه سانتیگراد، دوباره چیز دیگری است. در دمای 3 درجه سانتی گراد، قابل تشخیص نیست. در نظر گرفتن هر یک از این معاملات آتی به عنوان یک حالت عادی جدید، یک سوء تفاهم خطرناک از ریسک آینده را به همراه دارد.

منظور ما از "عادی" معمول و مورد انتظار است - وضعیتی که از الگوهای قابل پیش بینی پیروی می کند.

"اقلیم" آب و هوای روزمره نیست: این اثر انگشت آماری از الگوهای آب و هوای بیش از 30 سال است که آب و هوای معمولی را تا حد بسیار نادرتر در بر می گیرد.

برای بسیاری از پدیده های آب و هوایی، ما فاقد داده های بلند مدت قابل اعتماد هستیم. در نتیجه، ما اغلب از رویدادهای «بی‌سابقه» شگفت‌زده می‌شویم - حتی اگر برخی از آنها واقعا در محدوده طبیعی ماقبل‌صنعتی قرار بگیرند، که نمایانگر افراط‌های نادری است که سوابق ما ثبت نکرده‌اند.

در نتیجه، ما از حالت عادی قدیمی خارج می‌شویم، بدون اینکه داده‌ای برای درک کامل آنچه که پشت سر می‌گذاریم داشته باشیم.

ممکن است انتظار داشته باشیم که یک جهان به طور پیوسته در حال گرم شدن باشد که باعث تغییر مداوم در پدیده های آب و هوایی موجود شود - روزهای گرم تر، باران بیشتر، خشکسالی طولانی تر.

متأسفانه، میل ما به پیش بینی پذیری در اینجا نیز ارضا نمی شود. آب و هوا به طور غیرقابل پیش بینی تغییر خواهد کرد، به این معنی که می توانیم انتظار افراط های جدید و همچنین ترکیبات جدید، مانند شلاق آب و هوای خشکسالی تا سیل و ابرهای pyrocumulus (طوفان های رعد و برق ایجاد شده از آتش سوزی های جنگلی) را داشته باشیم که تقریبا چند دهه پیش ناشناخته بودند.

آب‌وهوای شدید که زمانی نادر بود، بیشتر، با شدت بیشتر و اغلب طولانی‌تر خواهد آمد، مانند موج‌های گرمای امسال اروپا که رکوردشکن بود.

ما دیگر نمی توانیم میانگین 30 ساله آب و هوای شدید گذشته را در نظر بگیریم و آن را به آینده تعمیم دهیم. ما نمی دانیم که چه چیزی ظاهر می شود زیرا جو دستخوش تغییرات بسیار سریعی می شود که بشر هرگز تجربه نکرده است.

تا به امروز، بیشتر تمرکز مذاکرات جهانی آب و هوا بر روی کاهش بوده است - تلاش برای جلوگیری از بدتر شدن تغییرات آب و هوایی با کاهش انتشار گازهای گلخانه ای و حفاظت از طبیعت. تلاش‌ها برای کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای کمک کرده‌اند، اما در هیچ نقطه‌ای نزدیک به مقیاس مورد نیاز نیستند.

این شکست در کاهش انتشار این دیدگاه را به وجود آورده است که تغییر اقلیم اجتناب ناپذیر است. اما این مفید نیست ما باید یاد بگیریم که با آب و هوای آینده سازگار شویم.

اگر این ترسناک به نظر می رسد، ممکن است یادآوری این نکته مفید باشد که ما در گذشته اخیر در یک وضعیت آب و هوایی پایدار نبوده ایم.

خطرات مرتبط با آب و هوا (حتی بدون تغییرات آب و هوایی) در طول قرن گذشته به دلیل رشد شهرها، زیرساخت ها، مزارع و موارد دیگر در حال افزایش بوده است.

حتی بدون تأثیر تغییرات اقلیمی، موج گرما شدید، خشکسالی یا آتش سوزی در استرالیا بر روی زیستگاه طبیعی که تکه تکه تر و تخریب شده تر از گذشته است رخ می دهد و فرار حیوانات را سخت تر می کند.

یک طوفان قوی ساحلی که در محدوده تاریخی شناخته شده ای قرار می گیرد، می تواند به افراد، خانه ها و مشاغل بیشتری نسبت به 50 سال پیش برسد - زیرا تعداد افراد بیشتری در سواحل وجود دارد.

برای این تهدیدات، تغییرات آب و هوایی به عنوان یک افزایش دهنده خطر عمل می کند. با افزایش دما و متغیر شدن بارندگی، توانایی ما برای پاسخگویی محدودتر می شود.

بسیاری از مردم از عدم قطعیت تغییرات آب و هوایی می ترسند. برخی در حال حاضر غم و اندوه از دست دادن‌های کنونی و ضررهای آینده را می‌خورند، یا از عدم تمایل ما به تغییر مسیر خشمگین هستند. این پاسخ ها قابل درک است. ما باید به روش‌های توانمند و امیدوارکننده عمل کنیم - بدون اینکه از گرانی کار دوری کنیم.

اگر دید طولانی تری داشته باشیم، می توانیم ببینیم که انسان خردمند بسیار سازگار است. در مواجهه با این تهدیدات، ما به دنبال راه هایی برای سازگاری و مقابله خواهیم بود، همانطور که برای هزاران سال انجام داده ایم.

اگر از ایده آرامش بخش عادی - قدیمی و جدید دست برداریم، می توانیم روی اقدامات عملی تمرکز کنیم. اینها شامل مطرح کردن سازگاری با آب و هوا و در عین حال پذیرفتن آینده ای از انرژی پاک، حمل و نقل الکتریکی و کشاورزی احیاکننده برای کمک به کاهش انتشار گازهای گلخانه ای است.

این اشتباه است که روی کاهش انتشار گازهای گلخانه ای یا سازگاری با جهان در حال گرم شدن تمرکز کنیم - ما به هر دو نیاز داریم. اگر گرمایش آینده را محدود کنیم، سازگاری آسان‌تر خواهد بود.

اولین قدم این است که از ایده «عادی جدید» دست بردارید. ما دیگر نمی توانیم برای پیش بینی آب و هوای آینده به گذشته نگاه کنیم و می دانیم که تغییرات اقلیمی تا زمانی که آن را متوقف نکنیم تشدید خواهد شد. ما نمی دانیم چه چیزی در راه است.

سواتی مستری دارای مدرک لیسانس در مهندسی الکترونیک است و از سال 2019 به عنوان ویرایشگر محتوا کار کرده است. او ویرایش اسناد تحقیقاتی در زمینه فناوری، مراقبت های بهداشتی و علم مواد را تجربه کرده است و علاقه خاصی به فناوری و فضا دارد. نمایه کامل →

فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →

این مقاله از The Conversation تحت مجوز Creative Commons بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.