"امید هنوز اجباری است": مقاومت اسرائیل سه سال پس از 7 اکتبر - نظر

با گذشت دو سال از دوره دوم من به عنوان سفیر اسرائیل در سازمان ملل، من سخنرانی های بی شماری را شنیده ام و شاهد لحظات بی شماری بوده ام. اما برخی از کلمات با شما می مانند. "امید هنوز اجباری است." این سخنان را راشل گلدبرگ-پلین، مادر هرش گلدبرگ-پولین، که در اسارت حماس به قتل رسید، بیان کرد.

چند ماه پیش، ما از راشل دعوت کردیم تا در یک گردهمایی بین‌المللی از سران آژانس‌های ضد تروریسم از کشورهای عضو سازمان ملل در نیویورک سخنرانی کند، و او را به اولین اسرائیلی تبدیل کردیم که در این کنفرانس طی سال‌ها سخنرانی می‌کند. به یاد دارم که به او گوش دادم و از خودم پرسیدم: پس از تمام آنچه که او تحمل کرده، چگونه می‌تواند همچنان امیدوار باشد؟ پاسخ روشن شد: مقاومت. مقاومت: راز حفظ امید پس از 7 اکتبر حماس سه سال پیش، در 7 اکتبر، به اسرائیل حمله کرد و سعی کرد کشور یهودی را نابود کند. خانواده ها را در خانه هایشان به قتل رساند، مردم را زنده زنده در اتاق های امن سوزاند، جوانان را سلاخی کرد.

در یک جشنواره موسیقی و هزاران موشک به سوی جوامع اسرائیلی شلیک کرد. 251 مرد، زن و کودک را به غزه کشاند و آنها را در معرض ظلم غیرقابل تصوری قرار داد. 7 اکتبر اسرائیل را برای همیشه تغییر داد. ما را زخمی کرد. جای زخم هایی بر جای گذاشت که هرگز به طور کامل ناپدید نمی شوند. اما این ما را شکست. سه سال بعد، داستان تعیین کننده 7 اکتبر تنها کاری نیست که حماس با ما کرد. این مقاومتی است که بعد از آن نشان دادیم. ما بازسازی را انتخاب کردیم. انعطاف پذیری بخشی از DNA ماست. تاریخ ما به ما آموخته است که تاب آوری بیش از زنده ماندن از تراژدی است.

این قدرت برخاستن از آن، بازسازی، و انتخاب زندگی است. ما این انعطاف پذیری را در طول تاریخ خود دیده ایم. ما آن را در نسل هایی دیدیم که از آزار و شکنجه و تبعید جان سالم به در بردند. ما آن را در بازماندگان هولوکاست دیدیم که پس از از دست دادن همه چیز، خود را وقف بازسازی زندگی یهودیان و ساختن کشور اسرائیل کردند. در 7 اکتبر، ما همان مقاومت را دیدیم. والدین از فرزندان خود محافظت کردند. سربازان به جنگ هجوم آوردند.

شهروندان معمولی قهرمان شدند، غریبه ها را نجات دادند و مجروحان را به امن منتقل کردند. در حالی که اسرائیل با دشمنانش می جنگید، مردمش حاضر به ترک گروگان های خود نشدند. این عزم نشان داد که ما کی هستیم: ملتی که هیچ کس را پشت سر نمی گذارد. ملتی که تا زمانی که همه عزیزان ما به خانه نیامدند، نتوانستند به جلو بروند. الیا کوهن و زیو عبود بهتر از همه این مقاومت را نشان دادند. در 7 اکتبر، این زوج در جشنواره موسیقی نوا بودند که تروریست های حماس به آن حمله کردند. آنها به یک پناهگاه بمب گریختند و در آنجا با نارنجک و تیراندازی روبرو شدند.

عبود با پنهان شدن در میان اجساد کسانی که به قتل رسیده بودند زنده ماند. کوهن به گروگان گرفته شد و 505 روز را در اسارت گذراند. برای ماه ها، عبود بی وقفه از بازگشت کوهن دفاع می کرد. وقتی کوهن بالاخره به خانه آمد، مصیبت آنها تمام نشده بود. آنها باید روند دشوار بازسازی زندگی‌هایی را آغاز می‌کردند که با تجربه‌ای که هیچ‌کدام از آنها نباید تحمل می‌کردند، از هم پاشیدند. با این حال، آنها تصمیم به ساختن گرفتند. در 19 اوت، آنها جشن عروسی خود و آینده ای را که برای رسیدن به آن سخت جنگیده بودند، جشن گرفتند. ازدواج آنها انکار درد آنها یا تلاشی برای پشت سر گذاشتن 7 اکتبر نبود.

این یک اعلامیه بود که آنچه برای آنها اتفاق افتاد تعیین کننده بقیه زندگی آنها نخواهد بود. همدیگر را انتخاب کردند. آینده ای را انتخاب کردند. آنها زندگی را انتخاب کردند. امسال، من از ابود و کوهن دعوت کردم تا برای اولین بار به عنوان یک زوج متاهل در سازمان ملل با هم صحبت کنند. من می خواستم مقاومت آنها شنیده شود. داستان آنها همچنین داستان هزاران اسرائیلی است که زخم های نامرئی حمل می کنند. این خانواده‌ها هستند که شب‌های بی‌خوابی را با فرزندانشان در پناهگاه‌های بمب سپری می‌کنند و والدینی هستند که هنوز با شنیدن صدای آژیر به خود می‌لرزند.

این سربازانی هستند که دوستان مادام العمر را از دست دادند و با جراحات جانی از نبرد بازگشتند. این خانواده ها هستند که پسران و دختران خود را از دست دادند و با این وجود این قدرت را یافتند که فرزندان خود را بزرگ کنند و به جلو حرکت کنند. فداکاری های آنها بیهوده نبود. سه سال پس از 7 اکتبر، اسرائیل قوی تر از آن صبح وحشتناک است. ما با تهدیدهای حماس، حزب الله، ایران و سایر نیروهایی که مصمم به نابودی ما هستند، مواجه شده ایم. ما اتحادهای خود را تقویت کرده و دایره صلح خود را گسترش داده ایم. علیرغم این دستاوردها، اسرائیل همچنان با چالش هایی مواجه است.

حماس و حزب الله باید خلع سلاح شوند. ایران همچنان به دنبال نابودی اسرائیل است. در سازمان ملل، کارزار شیطان سازی اسرائیل ادامه دارد. کشوری که یکی از بدترین حملات تروریستی قرن بیست و یکم را متحمل شد، اکنون با اتهامات نسل کشی، جنایات جنگی و قحطی مواجه است. کسانی که باید از حقیقت دفاع کنند، قربانی را به متهم تبدیل کرده اند. امروز، ما یک پیام داریم: اسرائیل هنوز اینجاست.

ما فرزندانمان را بزرگ می‌کنیم، جوامع خود را می‌سازیم، بخش فناوری پیشرفته خود را توسعه می‌دهیم، اتحادهایمان را تقویت می‌کنیم و دایره صلح خود را گسترش می‌دهیم. پس از هر آنچه که تحمل کرده‌ایم، زندگی را انتخاب می‌کنیم. سه سال بعد، قربانیان را به یاد می‌آوریم. ما به بازماندگان احترام می گذاریم. ما در کنار خانواده هایی هستیم که همچنان دردهای غیرقابل تصوری را تحمل می کنند، زیرا امید هنوز اجباری است. ما همان کاری را می کنیم که یهودیان همیشه انجام داده اند. ما بلند می شویم. ما بازسازی می کنیم. و ما زندگی را انتخاب می کنیم. نویسنده سفیر اسرائیل در سازمان ملل است.