انتخابات اسرائیل انتخابی بین عقل و بقای سیاسی - عقیده است

برای بیش از یک دهه، هر انتخابات اسرائیل به عنوان یک همه پرسی در مورد یک مرد، یعنی بنیامین نتانیاهو، با سابقه ترین نخست وزیر اسرائیل، به مردم فروخته شده است. به ما گفته می‌شود که انتخاب ساده‌تر است: بله یا نه بی‌بی. در 27 اکتبر، اسرائیلی‌ها فرصتی دارند تا فرضیه این دکترین را رد کنند. پس از سه سال طولانی جنگ و خونریزی، سؤال روی برگه‌های رأی در انتخابات، که مسلما مهم‌ترین در تاریخ کشور است، بسیار ساده‌تر است، در عین حال بسیار خواستارتر و تعیین‌کننده‌تر است، آنچه را که کشور اسرائیل برای آینده خود می‌خواهیم انجام می‌دهیم:

بچه ها؟ یک ملت عاقل در میان ملت ها، یا یک دولت منفور ناپایدار؟ این رفراندوم بیش از هر چیز در مورد این است که آیا آن را کسانی هدایت می کنند که مسئولیت پذیری دارند، از جمله در مورد شکست های 7 اکتبر، و کسانی که ترجیح می دهند آن را به خاک بسپارند تا از خود محافظت کنند و از دادن پاسخ اجتناب کنند. مطمئنا، هیچ یک از گزینه های سیاسی فعلی بی عیب و نقص نیست و خط جدایی واقعی بین خیر نهایی و شر نهایی نیست.

در عوض، بین کسانی که به دولت و نهادهای آن اعتقاد دارند و کسانی که آنها را مانع می‌دانند جریان دارد. بین کسانی است که می‌توانند - و باید - بار ساختن این کشور را انجام دهند، از آن دفاع کنند و آن را شکوفاتر و عادلانه‌تر برای همه کنند، و کسانی که فرقه‌گرایی و سیاست‌های هویتی را تمجید می‌کنند تا از بقای سیاسی شخصی و حزبی محافظت کنند. از ناسیونالیست‌ها و لیبرال‌ها گرفته تا سوسیال دموکرات‌ها، سوسیالیست‌ها و اسلام‌گرایان - گسسته و پر از تضاد است.

اکثر رهبران آن اصرار دارند که خود را به عنوان آلترناتیو نهایی معرفی کنند و در عین حال بیشتر از همان فرهنگ سیاسی فرقه ای سمی را وعده می دهند. تعهد آنها برای تشکیل یک "دولت صهیونیستی" - اصطلاحی که عادی سازی حذف 35 درصد از شهروندان اسرائیلی، عرب و حریدی را سفید می کند - بارها و بارها ثابت شده است که نه تنها غیردموکراتیک، بلکه ضد تولید است.

یک پنجم جمعیت کشور و یک پنجم جمعیت یهودی اسرائیل را رد می کند، بنابراین نه تنها نمی توانند جایگزینی را که ادعا می کنند ارائه می کنند تجسم کنند، بلکه شرایط نتانیاهو را نیز اتخاذ می کنند و بن بستی را که برای زنده ماندن نیاز دارد به او می دهند. کار» و حفاظت از امنیت اسرائیل - در حالی که اسرائیلی ها را به آتش کشیده و این واقعیت را نادیده می گیرد که او دو دهه در قدرت بود تا دقیقا این کار را انجام دهد. مطمئنا برخی از نظامیان به موفقیت می رسند.

جنایات سه سال اخیر تحت رهبری نتانیاهو واقعی است. حزب الله ضربه سختی خورده است، حماس به طور قابل توجهی تضعیف شده است، و شبکه نیابتی رژیم اسلامی ایران به شدت آسیب دیده است. اما یک کشور تابلوی امتیاز میدان نبرد نیست و نمی توان آن را در طول زندگی بر روی شمشیر حفظ کرد. به هر حال، همان سال‌ها بدترین شکست در تاریخ ملت ما را رقم زد: مرگبارترین کشتار جمعی یهودیان از زمان هولوکاست، و بزرگ‌ترین قتل عام در تاریخ دولت یهود - زیر نظر این دولت در حال خروج، بدون در نظر گرفتن نفوذ ادعایی قطر به نخست‌وزیر.

دفتر r. سه سال بعد، هیچ کس در رأس آن مسئولیت را بر عهده نگرفت، و کمیسیون تحقیق دولتی همچنان در برابر مقاومت قرار دارد. محاکمه جنایی نخست وزیر به درازا می کشد، موج بین المللی تحریم ها اسرائیل را منزوی می کند و حکم بازداشت علیه او تلاش او را برای نشان دادن خود به عنوان تنها کسی که قادر به محافظت از عمیق ترین عمق استراتژیک اسرائیل - جایگاه بین المللی آن است - شکست.

اکثرا منسوخ شده و باشگاه های بسته فرقه ای که نتوانسته اند به رای دهندگان خود تغییرات واقعی را ارائه دهند و در مسئولیت کاهش مشارکت عرب ها در رای دادن سهیم هستند. اما این بدان معنا نیست که شهروندان عرب باید کنار گذاشته شوند و از حکومت حذف شوند. به هر حال، این مشارکت تاریخی یک حزب مستقل عربی در یک ائتلاف دولتی بود که برای اولین بار در 12 سال گذشته نتانیاهو را برکنار کرد. «دولت تغییر» نامرتب و کوتاه مدت بود، اما بخش عمده‌ای از اسراییل را آشکار کرد و ثابت کرد چیزی که بسیاری اصرار داشتند غیرممکن است: شهروند عرب

ns می توانند و در واقع باید در اداره دولت شریک باشند، نه فقط تابع آن. رها کردن این سابقه در حال حاضر، به دلیل ترس از حملات نتانیاهو، به معنای انتخاب قوانین او بر آینده ما است. همین منطق در مورد مردم حریدی نیز صدق می کند. مشکل اسرائیلی های حریدی نیست. این اتحاد سیاسی است که نتانیاهو با سیاستمداران فاسد و زن ستیز افراطی ارتدوکس محکم کرده است تا از تداوم حکومت خود و ثبات ائتلاف خود محافظت کند. با معافیت برای برخی و وظیفه ذخیره بی پایان برای برخی دیگر، با تخصیص فرقه ای پول عمومی به شهرک ها و پاسگاه های غیرقانونی.

ائتلاف او در حالی که مناطق گالیله، جولان و نقف کشور را تخلیه می‌کرد، موفق شد یک دوره چهار ساله کامل دوام بیاورد - اولین دولت اسرائیل در دهه‌ها که این کار را انجام داد. یک دولت عاقل کل بخش جامعه را شیطانی نمی‌کند. آن را - به ارتش یا خدمت ملی، نیروی کار و مسئولیت مشترک - با شرایط مساوی وارد می کند.

یک کشور عاقل کشوری است که در آن نهادها از یک رهبر بیشتر عمر می کنند، بار ملی را همه بر دوش می کشند، و مسئولیت پذیری گرامی است. از سوی دیگر، کشوری دیوانه کشوری است که انزوا را با قدرت اشتباه می گیرد و بقای رهبر خود را با بقای دولت اشتباه می گیرد. این کشوری است که توسط کسانی اداره می شود که علیه همان نهادهایی جنگ می کنند که در بسیاری از بحران های وجودی آن کشور را سپر دفاعی کرده اند. در واقع، هیچ گزینه ای در رای گیری بهینه نیست، و این انتخابات به این نیست که شما بی بی را دوست دارید یا از آن متنفر هستید.

در عوض، موضوع این است که آیا ما هنوز تفاوت بین یک رهبر و یک دولت را می دانیم، و آیا ما بیشتر از همان واقعیت می خواهیم، ​​یا جایگزینی که حول محور برابری برای همه می چرخد، و منافع جمعی و ملی ملت و آینده آن را در راس اولویت های آنها قرار می دهد. در 27 اکتبر، ما باید سلامت عقل را به دیوانگی انتخاب کنیم. نویسنده یک منتقد مستقل، سخنور کوئیر و سیاستمدار اسرائیلی است.

ادن یک فعال و گزارشگر سابق LGBTQ، در دوران دولت بنت-لاپید، یکی از آفرینندگان اولین انجمن دگرباشان جنسی عربی کنست بود که حقوق اعراب دگرباشان جنسی را ترویج می کرد و بودجه دولتی را تامین کرد که راه اندازی بیت المیم، یکی از اولین مراکز دگرباشان جنسی عرب زبان اسرائیل را تسهیل کرد.