انتخابات اسرائیل به عنوان یک رویارویی تاریخی مطرح می شود - اما چهار روند داستان متفاوتی را بیان می کنند

دنی کوشمارو شب به شب یا حداقل شب‌هایی که اخبار شبانه کانال 12 را گوینده می‌کند، بخش انتخابات را با نام بردن سرنوشت‌سازترین انتخابات در تاریخ اسرائیل معرفی می‌کند. و او تنها نیست. «مهم‌ترین انتخابات اسرائیل» یا «سرنوشت‌ترین انتخابات اسرائیل» به بازگویی این کمپین تبدیل شده است. آیه‌ای از جامعه (7:10) را به خاطر می‌آورد: «نگویید، «چطور بود که روزهای قبل بهتر از این‌ها بودند؟» سؤال نابخردانه‌ای می‌پرسیدید که روزگاران خوب و رمانتیک را در برابر کاهلوت می‌پرسید.

در اینجا یک درس مرتبط برای انتخابات روز سه‌شنبه وجود دارد: تصور نکنید که انتخابات فعلی سرنوشت‌سازتر یا مهم‌تر از همه موارد قبلی است. این یک فرض نابخردانه خواهد بود. علاوه بر این، به نظر می رسد که ما تقریبا در هر انتخابات چنین می گوییم. در مورد انتخابات دسامبر 1973، دو ماه پس از جنگ یوم کیپور چطور؟ این مهم نبود؟ انتخابات 1977 که چشم انداز سیاسی این کشور را برای همیشه تغییر داد و مناخیم بگین را به قدرت رساند، سرنوشت ساز نبود؟ در مورد انتخابات 1996، تنها چند ماه پس از ترور اسحاق رابین چطور؟ یا شکست آریل شارون از ایهود باراک در سال 2001، به عنوان صلح

روندی که فلسطینی ها از هم گشوده شد و انتفاضه دوم نیرو جمع کرد؟ هر انتخاباتی سرنوشت سازترین و مهم ترین انتخابات به نظر می رسد. همیشه. اما چشم اندازی لازم است. چگونه انتخابات "سرنوشت" نبردهای سیاسی را به جنگ وجودی تبدیل می کند و چرا این مهم است؟ زیرا نامیدن این مهم ترین و سرنوشت سازترین انتخابات تاریخ، رقابت سیاسی، نبرد بین بلوک های طرفدار نتانیاهو و ضد نتانیاهو را به چیزی کمتر از یک موضوع وجودی تبدیل می کند. شکست به عنوان شکستی که دفعه بعد قابل اصلاح است سخت تر می شود.

در عوض، به نظر می رسد چیزی است که کشور نمی تواند دوام بیاورد. و این می تواند پذیرش نتیجه را سخت تر کند. مشکل در همین جا نهفته است. از زمانی که نفتالی بنت دولت خود را در سال 2021 تشکیل داد، اسرائیل با چیزی فراتر از این که چه کسی باید حکومت کند، دست و پنجه نرم کرده است. این کشور با این مشکل مواجه شده است که آیا طرف بازنده به طرف مقابل فرصتی برای انجام این کار بدهد یا خیر. قبل از اینکه دولت بنت حتی سوگند یاد کند، بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر، تشکیل آن را "بزرگترین تقلب در انتخابات" نامید. منظور او وعده های انتخاباتی شکست خورده بود، نه برگه های رای دزدیده شده.

اما این پیام، دولتی را که به طور قانونی از طریق فرآیند پارلمان تشکیل شده بود، تقلب و در نتیجه نامشروع می‌دانست. از لحظه روی کار آمدن دولت بنت، اپوزیسیون به‌طور خستگی‌ناپذیر برای سرنگونی آن تلاش کرد. عرصه اصلی کنست بود، جایی که اکثریت اندک ائتلاف همه رای‌ها را نتیجه‌بخش می‌کرد. در نتیجه، اپوزیسیون گاهی اوقات به قانونی رای منفی می‌داد که از آن حمایت می‌کرد و معتقد بود که دولت را تضعیف می‌کند.

در ضبط‌هایی که در می 2022 منتشر شد، میری رگو از رای دادن علیه اقداماتی که به نفع سربازان و گروه‌های آسیب‌پذیر بود، دفاع کرد، زیرا هدف اصلی سرنگونی ائتلاف بود. ناگهان کفش روی پای دیگر قرار گرفت.

اما زمانی که مخالفت با اصلاحات قضایی توده‌ها را به خیابان‌ها آورد، زبان نامشروع دوباره به میان آمد. به عنوان مثال، در تظاهرات گسترده در تل آویو در آوریل 2023، یووال دیسکین، مدیر سابق شین بت (آژانس امنیتی اسرائیل) گفت که اگرچه دولت از نظر قانونی انتخاب شده است، اما به دلیل ترکیبات قانونی و غیرقانونی بودن آن، از نظر اخلاقی نادرست است. در ماه اوت، رهبری تظاهرات کاپلان نیز در بحبوحه سوالاتی در مورد اینکه آیا نتانیاهو از دادگاه عالی اطاعت خواهد کرد یا خیر، دولت را نامشروع خواند.

یک بار دیگر، تمایز بین مبارزه با سیاست‌های یک دولت و انکار مشروعیت آن در حال مبهم شدن بود. آیا دولت بعدی اسرائیل فضایی برای حکومت خواهد داشت؟ این سؤالی را در رای‌گیری روز سه‌شنبه باقی می‌گذارد: آیا به هر دولتی که ظهور کند، چه در کنست و چه در خیابان‌ها فضایی برای حکومت داده می‌شود؟ نامیدن این انتخابات «سخت‌انگیزترین زمینه‌ها برای آن آینده من هستند». کشور، و در واقع مردم یهود، در تعادل است، پذیرش شکست بسیار سخت تر می شود. آیا این انتخابات نتیجه دارد؟ البته.

بسیاری از کسانی که قبلا آمده بودند نیز همینطور بودند. اما در این مقطع حساس، کشور نیز باید نتایج را بپذیرد و با آن زندگی کند. اسرائیل شدیدا به دولتی نیاز دارد که فضای لازم برای حکومت داشته باشد. پذیرش نتیجه به معنای حمایت از دولت بعدی، کنار گذاشتن مخالفان یا خودداری از اعتراض نیست. همچنین پیروزی در انتخابات به یک دولت چک سفید نمی دهد. اما مخالفت با سیاست های یک دولت با غیرقانونی دانستن وجود آن متفاوت است.

بین تلاش برای جایگزینی یک دولت و از همان ابتدا تلاش برای غیرممکن کردن حکومت کردن تفاوت وجود دارد. این تمایز باید برای هر طرفی که پیروز شود برقرار باشد. بزرگ‌نمایی خطرات ممکن است رأی‌دهندگان را به پای صندوق‌های رای بکشاند. اما ممکن است کاری را نیز انجام دهد که این کشور نمی تواند از عهده آن برآید: پذیرش نتایج را برای طرف بازنده سخت تر کند و اجازه دهد برندگان حکومت کنند. این یکی از نکات مهم این کمپین است.

در اینجا سه ​​مورد دیگر وجود دارد. شدیدترین نبردهای انتخاباتی که در داخل بلوک ها در حال وقوع است. علیرغم توصیف این انتخابات به عنوان سرنوشت سازترین انتخابات، مبارزات انتخاباتی نسبتا فروکش کرده است: بدون مناظره تلویزیونی بین نامزدهای پیشرو، بدون تجمع گسترده در فضای باز. بیشتر این اقدامات شامل کلیپ‌های رسانه‌های اجتماعی، مصاحبه‌ها و افشای مطبوعات بوده است. و برخی از شدیدترین درگیری‌ها در داخل بلوک‌ها رخ داده است: نتانیاهو در مقابل اوفر وینتر، گادی آیزنکوت در مقابل آویگدور لیبرمن. در بلوک ضد نتانیاهو، سه نامزدی که خود را لایق دوره نخست‌وزیری می‌دانند.

به یکدیگر ضربه زدند: آیزنکوت، بنت و لیبرمن. آنها علاقه مشترکی به جانشینی نتانیاهو دارند، اما هر کدام می‌خواهند کسی باشند که این کار را انجام می‌دهد. با این حال، درگیری شدیدتر در جناح راست بوده است، جایی که نتانیاهو و بزالل اسموتریچ، رئیس حزب صهیونیستی مذهبی، انرژی قابل توجهی را صرف تلاش برای متقاعد کردن وینتر و حزبش مردم اسرائیل برای عقب‌نشینی کرده‌اند. نگرانی اعلام‌شده، انتخابات جدید است.

اگر وینتر نتواند از مرز 3.25 درصد عبور کند، آرایی که عمدتا از سمت راست به دست می‌آیند به کرسی تبدیل نمی‌شوند. داستان هشدار دهنده در آوریل 2019 است، زمانی که جناح راست جدید بنت و آیلت شاکد به سختی از آستانه عبور کردند. اگر این ائتلاف از بین می‌رفت، نتانیاهو می‌توانست ائتلافی تشکیل دهد و کشور از مارپیچ سرگیجه‌آور تکرار انتخابات در امان می‌ماند. اما زمستان همچنین نتانیاهو را با چالشی ناخوشایند از درون اردوگاه سیاسی خود مواجه می‌کند. احزاب مخالف نتانیاهو می‌گویند این دولت شکست خورد: نتوانست از 7 اکتبر جلوگیری کند و پس از آن نتوانست به اهداف اعلام شده خود دست یابد.

حماس، حزب الله و رژیم ایران همچنان پابرجا هستند. نتانیاهو می‌تواند این اتهامات را به‌عنوان رفتار آشنای مخالفانش رد کند. وقتی وینتر پیام مشابهی را از سمت راست ارائه می‌کند، سخت‌تر می‌شود. تأکید وینتر بر چهره‌های جدید - لیست او شامل هیچ‌کسی نیست که قبلا در کنست خدمت کرده باشد - نشان‌دهنده این ادعای او است که رهبری سیاسی مرتبط با 7 اکتبر باید جایگزین شود.

کیفرخواست او در سراسر کنست گسترش می یابد، اما همچنین ادعای نتانیاهو را به چالش می کشد که بهترین رهبر برای حفظ امنیت کشور است. بنابراین رقابت بیش از این است که آیا زمستان آرای جناح راست را هدر می دهد یا خیر. همچنین درباره این است که آیا او رأی دهندگان راست را متقاعد خواهد کرد که رهبری خودشان شکست خورده است. رقیب در شکاف سیاسی سیاست های شما را به چالش می کشد. رقیب طرف شما ادعای شما را برای صحبت از طرف اردوگاه خود به چالش می کشد. نظرسنجی ها انتخابات اسرائیل را شکل می دهند، نه فقط اندازه گیری آن. نظرسنجی ها قرار است افکار عمومی را بسنجند.

نظرسنجی های خوب منعکس کننده افکار عمومی است. اما در این کمپین نظرسنجی ها صرفا منعکس کننده نظرات نیستند. آنها به شکل گیری آن کمک می کنند. و آستانه انتخاباتی اسرائیل به آن‌ها قدرت خاصی برای انجام این کار می‌دهد. معروف است که اسرائیلی‌ها نمی‌خواهند فریبنده باشند. آن‌ها نمی‌خواهند به حزبی رای بدهند که از آستانه 3.25 درصد پایین‌تر می‌آید و هیچ نماینده‌ای برنده نمی‌شود، زیرا احساس می‌کنند، و بارها به آنها گفته می‌شود، رأی خود را هدر داده‌اند. بنابراین رأی‌دهندگان منتظر می‌مانند که آیا نظرسنجی‌ها نشان می‌دهد که آیا حزب وینتر یا حزب یوآز هندل و یارون زله‌ها از آستانه عبور می‌کنند یا خیر.

اگر حزب به نظر می رسد که احتمال تصویب آن وجود دارد، ممکن است به آن رای دهند. در غیر این صورت، آنها به جای دیگری نگاه می کنند. نتیجه یک روند دایره ای است: رأی دهندگان برای تصمیم گیری در مورد اینکه آیا یک حزب قابل دوام است یا خیر، با نظرسنجی مشورت می کنند، در حالی که دوام آن بستگی به این دارد که آیا آنها به آن رأی خواهند داد. نظرسنجی که نشان می دهد یک حزب کوچک زیر آستانه می تواند همان رأی دهندگانی را که در غیر این صورت ممکن است آن را کنار بگذارند، بترساند. اگر آن را بالاتر از آستانه نشان دهد می تواند به حامیان مردد اعتماد به نفس بدهد تا به آن رأی دهند.

آنها در حال شکل دادن به آن هستند. نفوذ آنها به انتخاب های موجود در برگه رای نیز گسترش می یابد. کناره گیری بنی گانتز در این هفته به دنبال نظرسنجی هایی صورت گرفت که نشان می داد حزب او به طور مداوم زیر آستانه است. حزب نوپا به رهبری گیلاد اردان و یولی ادلشتاین قبل از نهایی شدن لیست ها، در شرایط نظرسنجی مشابه، کناره گیری کرد. نظرسنجی ها در انتخابات حیاتی هستند. زمانی که تصمیم گیری در مورد آن انتخابات را آغاز می کنند، مشکل ساز می شوند. امواج و روزنامه ها پر از مصاحبه های نامزدها شده اند.

نتانیاهو، آیزنکوت، لاپید، زمستان - همه در حال پخش شدن هستند. و از همه نسخه‌ای از همین سوال پرسیده می‌شود: با چه کسی در یک ائتلاف حاضر نمی‌شوید؟ این یک سوال طبیعی و مشروع است. رای دهندگان حق دارند بدانند که رای آنها می تواند به تشکیل کدام دولت کمک کند. اما اصرار بر پاسخ های صریح، نامزدها را تشویق می کند تا قبل از اینکه بدانند محاسبات پارلمانی باید با آن کار کنند، تعهد کنند. اگر نامزد X قول دهد که هرگز با حزب Y یا نامزد Z ننشیند، و دقیقا آن را انجام دهد، ضبط وعده او در یک e پخش می شود.

حلقه بی‌سیم این نامزد دروغگو شناخته می شود. تعهد امضا شده بنت قبل از انتخابات 2021 مبنی بر اینکه لاپید حتی از طریق چرخش به نخست وزیری نرسد و دولت وابسته به منصور عباس تشکیل ندهد، نمونه بارز آن است. او متعاقبا دقیقا چنین حکومتی را تشکیل داد. آیا او یک تعهد انتخاباتی را زیر پا گذاشت؟ بدیهی است. اما دفاع او این بود که نتایج انتخابات بین شکستن این وعده و فرستادن کشور به یک انتخابات دیگر یک انتخاب باقی گذاشت.

بنابراین در اینجا فرمولی برای درک سیاست وجود دارد: سیاستمداران وعده ها را زیر پا نمی گذارند. آنها با شرایط تغییر یافته مواجه می شوند. این خط ممکن است به یک پوزخند آگاهانه دعوت کند، اما یک نکته جدی را بیان می کند: دولت ائتلافی مستلزم سازش است و نتایج انتخابات تعیین می کند که کدام سازش ضروری است. اگر همه به هر وتوی ائتلاف صادر شده در طول این مبارزات انتخاباتی پایبند باشند، ممکن است کشور با وعده های فراوان دست نخورده و بدون دولتی برای مدت طولانی تمام شود.

سیاستمداران باید قبل از انتخابات، به جای دادن وعده‌های مطلق که ممکن است مجبور شوند پس از آن به نفع کشور کنار بگذارند، فضایی را برای سازش بگذارند. تغییر مسیر لزوما به معنای کمبود ستون فقرات نیست. گاهی اوقات این چیزی است که یک دولت کارآمد را از دور دیگری از انتخابات بی نتیجه جدا می کند.