انتخابات اسرائیل تنها یک نتیجه به بار آورد - پس چرا همه مدعی پیروزی هستند؟ - تجزیه و تحلیل

مردم اسرائیل روز سه شنبه بیرون رفتند و به طور دسته جمعی رای دادند. اما پیام آن درهم و برهم بود، به طوری که هر دو طرف، و احزاب مختلف درون آنها، راهی برای ادعای پیروزی پیدا کردند. چگونه؟ گاهی با تغییر معیار. هر یک از احزاب ادعا می‌کردند که در میان کسانی که بر اساس محاسبات سیاسی خود به حساب می‌آیند، پیروز شده‌اند. برای بنیامین نتانیاهو، این به معنای کسانی بود که از اسرائیل به عنوان یک کشور یهودی حمایت می‌کردند. برای نفتالی بنت و گادی آیزنکوت، تاکید بر کسانی بود که خدمت می کنند و از خدمت اجباری حمایت می کنند.

یایر جولان دایره را گسترده تر کرد و احزاب عرب را در کنار احزاب مخالف یهودی شمارش کرد تا اعلام کند که اکثریت دموکراتیک اسرائیل پیروز شده است. رای دهندگان یک نتیجه را به دست آوردند. رهبران تعاریف متفاوتی از پیروزی ارائه کردند. همه اینها زمانی پدیدار شد که رهبران حزب با نتایجی روبرو شدند که به آنها دلایلی برای جشن و نگرانی داد.

در حالی که هیچ یک از بلوک ها اکثریت پارلمانی واضح را در اختیار نداشتند، هر یک حوزه انتخابیه ای پیدا کردند که در آن نتیجه می توانست به عنوان یک پیروزی ارائه شود. پیروزی برای نتانیاهو چگونه به نظر می رسد؟ برای نتانیاهو، این پیروزی در میان کسانی بود که از اسرائیل به عنوان یک کشور یهودی حمایت می کنند، تعریفی که شامل شرکای حریدی و راست افراطی او می شود. بلوک جناح راست دارای اکثریت قاطع و روشنی در میان جامعه صهیونیستی، در میان عموم یهودیان و همه کسانی است که از دولت یهود حمایت می کنند.

این همان چیزی است که مشخص شده است. اکثریت قاطع.» مخرج مهم است. با این حساب، احزاب یهودی در بلوک تغییر به حساب می آیند، مانند همه شرکای او، از جمله شاس و یهودیت تورات متحد. احزاب عربی خارج از دایره قرار دارند. شخصیت یهودی اسرائیل

آرای آن‌ها برای اکثریتی که نتانیاهو مدعی آن بود به حساب می‌آید. بنت نتیجه را متفاوت ارزیابی کرد. او اعلام کرد: «ائتلاف کسانی که خدمت می‌کنند اتحاد فراریان پیش‌نویس را شکست داد.» در اینجا توضیح متفاوتی درباره اینکه چه کسی برنده شده و چه کسی شکست خورده است. تاکید نتانیاهو بر حمایت از دولت یهود بود. بنت مسئولیت دفاع از آن را به عهده داشت. احزاب حریدی می‌توانستند به راحتی در تعریف نتانیاهو جای بگیرند و در طرف بازنده تعریف بنت قرار بگیرند.

مقاومت آنها در برابر خدمت اجباری دقیقا همان چیزی بود که آنها را هدف ادعای پیروزی او قرار داد. اما قبل از توصیف حکومتی که می‌خواست، او قبلا قرائت خود را از انتخابات ارائه کرده بود: مردمی که بار بار را به دوش می‌کشیدند بر نیروهای سیاسی که توزیع نابرابر آن را تداوم می‌دادند چیره شدند. آیزنکوت تفسیری نزدیک ارائه کرد. او گفت نتانیاهو با اکثریت صهیونیستی بزرگ‌تر و قوی‌تری مواجه شد و متعهد شد که یک دولت نظامی اجباری تشکیل دهد که متعهد به تشکیل یک دولت نظام وظیفه باشد.

خدمات نظامی مانند بنت، آیزنکوت نتیجه را به عنوان یک پیروزی برای عموم ارائه کرد که خواستار تقسیم بار خدمت سربازی بودند. احزاب حریدی در مسئولیت ادعایی نتانیاهو حساب می کردند. در محاسبات بنت و آیزنکوت، آنها در سمت بازنده ایستادند. سخنرانی لیبرمن با الگوی کمتری مطابقت داشت. او همان اعلامیه روشن پیروزی را در میان مردم خاصی ارائه نکرد.

در عوض، او به یک سنت سیاسی متوسل شد که مدعی بود نتانیاهو به آن خیانت کرده است. او گفت: «کسانی که به راه ترامپلدور، ژابوتینسکی و هرتزل وفادار هستند، باید پرچم شورش را در لیکود برافراشتند.» نقطه مرجع او اردوگاه ملی صهیونیستی بود. رای دهندگان و اعضای لیکود همچنان به آن تعلق داشتند. نتانیاهو، به گفته لیبرمن، آن را به بیراهه کشانده بود.

درخواست او برای افرادی بود که می خواست وفاداری سیاسی آنها را از وفاداری آنها به نخست وزیر جدا کند. جولان گسترده ترین دیدگاه را نسبت به رای دهندگان داشت. او در سخنرانی شب انتخابات خود از "اکثریت اسرائیلی و دموکراتیک" استناد کرد. تا صبح چهارشنبه، او حساب پشت این توصیف را صریح بیان کرده بود و احزاب عربی را در کنار احزاب مخالف یهودی شمارش می کرد. او استدلال کرد که آرای عربی همان وزنی است که آرای یهودیان دارد.

اگر احزاب مخالف ائتلاف در حال خروج با هم اکثریت را داشتند، این اکثریتی بود که باید نتیجه و پیروزی را با آن سنجید. در اینجا واضح‌ترین تضاد با نتانیاهو بود. نتانیاهو مدعی پیروزی در میان کسانی شد که از اسرائیل به عنوان یک کشور یهودی حمایت می کنند و احزاب عربی را خارج از محاسبات خود رها کرد. جولان آنها را شامل شد و به نتیجه معکوس رسید. او همچنین چارچوب شرکای احتمالی خود را به چالش کشید. در جایی که بنت و آیزنکوت بر خدمت و صهیونیسم تأکید داشتند، جولان بر شهروندی برابر تأکید داشت.

رای دهندگان عرب نیازی به گذراندن یک آزمون اضافی برای شمارش آرای خود برای اکثریتی که او گفت خواهان تغییر دولت بوده است، ندارند. اسرائیلی ها در همان انتخابات رای دادند. رهبران آنها با ادعای پیروزی در میان رای دهندگان مختلف ظاهر شدند. حال سوال این است که چگونه و آیا آن تعاریف متفاوت از پیروزی می تواند یک دولت ایجاد کند یا خیر.