انتخابات زودهنگام اسپانیا: اجازه دهید رای دهندگان نظر خود را بیان کنند

لحظاتی در زندگی دموکراسی ها وجود دارد که پارلمان، به دلیل تقسیمات و بن بست هایش، قادر به پاسخگویی به نیازهای فوری یک کشور نیست - و وقتی این اتفاق می افتد، به این معنی است که زمان آن فرا رسیده است که به شهروندان صدای خود را بدهند. اسپانیا یکی از آن لحظات را تجربه می کند. شکست دو فرمان مسکن در تصویب ایمن در کنگره در روز جمعه باعث شد پدرو سانچز، نخست وزیر اسپانیا، در بحبوحه بحث عمیق اجتماعی و سیاسی بر سر موانع غیرقابل عبوری که بسیاری از مردم در دسترسی به مسکن استیجاری و مالکیت خانه با آن مواجه هستند، این دوره را زودتر به پایان برساند.

این بحث که با اخراج ماریکارمن آباسکال گالوانیزه شده است، بسیار فراتر از آن مورد خاص است و موضوعات وجودی مانند وعده قانون اساسی مبنی بر «کیفیت زندگی مناسب» را لمس می کند. در مواجهه با فلج پارلمانی کنونی - دولتی بدون اکثریت و درگیر موارد قانونی، و اپوزیسیون راست‌گرا و راست افراطی که تنش‌ها را در داخل کنگره به سطوح بی‌سابقه‌ای رسانده است - دموکراسی مکانیسمی برای باز کردن گره دارد: انتخابات زودهنگام.

انتخابات 29 نوامبر که روز دوشنبه اعلام شد به احزاب و کاندیداها این امکان را می‌دهد تا با پیشنهادهای یکدیگر در مورد مسائلی مانند بحران مسکن که ده‌ها هزار نفر را در خیابان‌ها بسیج کرده است، مقابله کنند و آنچه را که جامعه را نگران و از هم جدا کرده است، در پای صندوق‌های رای حل کنند. پس از سال‌ها دو قطبی‌سازی و حزب‌گرایی به بدترین معنای کلمه، نوبت به شفاف‌سازی رسیده است. زمین بازی تعریف شده است.

حزب مردمی (PP) و Vox در حال حاضر نقشه راه خود را دارند: آنها بر پرونده های فساد تأثیرگذار بر حزب سوسیالیست (PSOE) و بحران سئوتا پس از هجوم 70000 نفر از مراکش در اواخر ژوئیه تمرکز خواهند کرد. خطر آلبرتو نونیز فیجو، رهبر حزب مردمی، که آرزوی جانشینی پدرو سانچز در لامونکلوا، مقر دولت را دارد، این است که در اشتیاق خود برای گسترش پایگاه خود به سمت راست، ممکن است مواضع خود را چنان رادیکال کند که رأی دهندگان میانه رو را بترساند.

PSOE و چپ با نظرسنجی هایی که علیه آنها انجام می شود به پایان دوره می رسند، اما در اعتراضات پس از اخراج ماریکارمن آباسکال اهرمی برای بسیج مردم پیدا کرده اند. پس از ماه‌ها پرداختن به پرونده‌های حقوقی، اکنون می‌توانند بحث را به حوزه سیاست‌های اجتماعی بازگردانند: سیاست‌هایی که با هدف رسیدگی به نیازهای روزمره شهروندان، مانند مسکن، آموزش و مراقبت‌های بهداشتی انجام می‌شوند، حوزه‌هایی که سوسیالیست‌ها در طول دهه‌های دموکراسی تغییرات قاطعی را در آنها ایجاد کرده‌اند.

در مواجهه با نارضایتی عمیق عمومی در مورد مسکن، دولت حداقل تلاشی دیرهنگام برای شروع به جستجوی پاسخ انجام داده است. راست سیاسی - احزاب ملی و همچنین حزب منطقه ای کاتالونیا Junts - آن را ناامید کردند. سوسیال دموکراسی اکنون این فرصت را دارد که نشان دهد راه‌حل‌هایش هنوز معتبر هستند و میراث پیشرفت اجتماعی و همچنین آرامش کاتالونیا پس از جدایی یک‌جانبه و نقش اسپانیا در جهانی که چندجانبه‌گرایی و قوانین بین‌الملل مورد حمله قرار می‌گیرند را تأیید کند.

خطری وجود دارد که هیچ کس، مترقی یا محافظه کار، نباید آن را دست کم بگیرد: این امکان وجود دارد که برای اولین بار پس از مرگ دیکتاتور فرانسیسکو فرانکو و تحکیم دموکراسی، یک تشکیلات راست افراطی بتواند در اسپانیا حکومت کند. امروز این احتمال واقعی است. به نظر می رسد وکس شریکی است که PP در صورت پیروزی بدون اکثریت مطلق به آن علاقه مند است، اما حزبی مانند بقیه نیست.

لفاظی های بیگانه هراسانه رهبران آن، نزدیکی آن به جنبش های نژادپرستانه جهانی و بخش هایی از برنامه آن که با قانون اساسی مغایرت دارد، آن را در موقعیت های رادیکال تری حتی نسبت به رهبرانی مانند جورجیا ملونی از ایتالیا یا مارین لوپن فرانسوی قرار می دهد. این انتخابات به رای دهندگان فرصتی می دهد تا هر پلتفرمی را بررسی کنند، از جمله برنامه هایی که می توانند تأثیر مخربی بر جامعه ای متنوع و کثرت گرا داشته باشند. هنوز چیزی قطعی نشده است. چشم انداز دولتی با وزیران و سیاست های Vox را نمی توان بی اهمیت جلوه داد و احزاب اصلی نیز نباید خود را به این نتیجه کنار بگذارند.

انتخابات اسپانیا نیز در مورد این مسئله حیاتی برای اسپانیا و موقعیت آن در اروپا و جهان تعیین کننده خواهد بود. وقت آن است که رای دهندگان نظر خود را بیان کنند. برای دریافت اخبار بیشتر به زبان انگلیسی از EL PAÍS USA Edition در خبرنامه هفتگی ما ثبت نام کنید