انتخاب اسرائیل

یک بنر کمپین انتخاباتی با تصویر بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر اسرائیل، پیش از انتخابات سراسری اسرائیل در تل آویو، اسرائیل، دوشنبه، 12 اکتبر 2026، در فروشگاهی آویزان شده است. —Oded Balilty—AP

شهرک اسرائیلی Neve Daniel در جنوب اورشلیم، بر فراز یکی از بلندترین خط الراس در کرانه باختری، نزدیک به 1000 متر از سطح دریا واقع شده است. چشم انداز شرق به کوه های اردن و از غرب در سراسر دشت ساحلی مدیترانه - جایی که اکثر اسرائیلی ها در آن زندگی می کنند - امتداد دارد. اما آرامش منظره، شور سیاسی را که انتخابات 27 اکتبر را متحول می‌کند، نادیده می‌گیرد، رقابتی که در تاریخ 78 ساله تنها کشور یهودی جهان خطرات زیادی دارد. وقتی از سه نفر از ساکنان می پرسم که در نهایت چه چیزی رای آنها را تعیین می کند، یکی با خشونت خاصی پاسخ می دهد.

باراک مور که 14 سال است در نیو دانیل زندگی می کند، می گوید: «امروز هفتصد کامیون توسط اسرائیل به حماس تحویل داده شد. او به کالاهای تجاری و کمک های بین المللی وارد شده به نوار غزه اشاره می کند. ما به یک سازمان تروریستی پول می دهیم که از زمان آشویتس بزرگترین جنایت علیه یهودیان را مرتکب شده است.»

در حالی که بسیاری از جهان از 7 اکتبر 2023، اسرائیل را با اقدامات نظامی خود در غزه تعریف می کنند، دیدگاه های مور منعکس کننده احساساتی است که در جامعه ای که هنوز در آن روز آسیب دیده است، جریان دارد. اسرائیلی‌ها نسبت به کشته شدن 1200 نفر در اسرائیل و 251 گروگان توسط حماس - زنانی که مورد خشونت جنسی قرار می‌گیرند، بچه‌ها در تیراندازی به تیراندازی تیراندازی می‌شوند، خانواده‌ها در خانه‌هایشان زنده زنده سوزانده می‌شوند، کمتر درگیر قربانیان نزدیک به 75000 فلسطینی در غزه از زمان آغاز جنگ هستند.

در کشوری به این کوچکی و ارتباط نزدیک، به ندرت کسی از رویدادهایی دست نخورده بود که مفروضات مردمی را که ملتشان برای دادن پناهگاهی امن به یهودیان در سرزمین اجدادی خود بنا نهاده شده بود، در هم شکست.

هم قتل عام حماس و هم جنگ های پس از آن بر سر رای گیری نه تنها به عنوان رفراندوم درباره بنیامین نتانیاهو، بلکه ماهیت کشوری که او به عنوان طولانی ترین نخست وزیر اسرائیل، کارهای زیادی برای شکل دادن به آن انجام داده است.

در مقابل نتانیاهو میدانی از هم گسیخته از رقبا قرار دارد. گادی آیزنکوت، فرمانده سابق ارتش وجود دارد که شهرتش برای صداقت، متانت و شایستگی با رهبری قطبی نتانیاهو در تضاد است. نفتالی بنت، نخست وزیر سابق جناح راست که به دنبال بازگشت است. یایر لاپید، نخست‌وزیر سابق میانه‌رو که سال‌ها در تلاش برای برکناری نتانیاهو بوده است. و آویگدور لیبرمن، ناسیونالیست سکولار جنگ طلب که به یکی از سرسخت ترین دشمنان نتانیاهو تبدیل شده است.

همچنین در رای گیری: ایتامار بن گویر و بزالل اسموتریچ، افراط گرایان راست افراطی که احزابشان ائتلاف فعلی نتانیاهو را ممکن ساختند، و جاه طلبی هایشان برای الحاق کرانه باختری و اسکان مجدد غزه، اتاق او را برای مانور محدود می کند و در عین حال به جایگاه اسرائیل در خارج آسیب می رساند. دولت بعدی یا اسرائیل را بیشتر در مسیر ناسیونالیسم مذهبی، درگیری دائمی و انزوای بین المللی سوق خواهد داد – یا به سمت نسل جدیدی از رهبری.

بر اساس نظرسنجی‌ها، قوی‌ترین رقیب نتانیاهو، آیزنکوت است، یک سرباز حرفه‌ای با زبان نرم و سنگین که به‌عنوان یک میانه‌رو فعالیت می‌کند. پسرش گال در جنگ با حماس در غزه کشته شد و یکی از برادرزاده هایش نیز در جنگ جان باخت. آیزنکوت بر اساس وعده ای مبنی بر بازگرداندن اعتماد عمومی به دولت، بازسازی امنیت اسرائیل و التیام شکاف هایی که کشور را از هم پاشیده است، کارزار انتخاباتی می کند. آیزنکوت در مصاحبه ای در 20 اکتبر به تایم گفت: "این انتخابات در مورد هویت اسرائیل است."

در حالی که اسرائیل سومین سالگرد حملات 7 اکتبر 2023 را جشن می گیرد، گادی آیزنکوت از کنار نمایشگاه های یادبود قربانیان در محل جشنواره موسیقی نوا می گذرد. -اریک مارمور-گتی ایماژ

سه سال پس از نوشتن آگهی ترحیم سیاسی نتانیاهو، نظرسنجی‌های پیش از انتخابات نشان می‌دهد که او در حال رقابت است. در آستانه رای گیری، ملت غرق در عدم اطمینان است. تحلیلگران سیاسی می گویند تقریبا هر چیزی ممکن است اتفاق بیفتد. نتانیاهو و آیزنکوت می توانند یک دولت وحدت تشکیل دهند. نتانیاهو می‌تواند ائتلاف راست‌گرای دیگری را تشکیل دهد و اسرائیل را به سمت راست‌تر بکشاند.

آیزنکوت می‌تواند با بنت، لاپید و احزاب عرب (20 درصد از شهروندان اسرائیلی فلسطینی‌اند) نیروهای خود را برای برکناری نتانیاهو بپیوندد و نزدیک‌ترین چیزی را که اسرائیل می‌تواند به یک دولت چپ میانه جمع کند، تولید کند. یا شاید هیچ بلوکی نتواند 61 کرسی مورد نیاز در کنست را جمع کند و اسرائیل را به دور دیگری از انتخابات بکشاند و تکرار فلجی که بین سال‌های 2019 تا 2022 پنج رقابت را ایجاد کرد.

نمرود نور، کارشناس سیاست اسرائیل در دانشگاه عبری، می‌گوید: «محتمل‌ترین سناریوها در حال حاضر این است که یا نوعی حکومت وحدت وجود داشته باشد، که باز هم از نظر سیاسی بسیار پیچیده است، زیرا همه احزاب مخالف سوگند یاد می‌کنند که آن را در زمان نتانیاهو نمی‌خواهند، و من نمی‌دانم چگونه نتانیاهو قرار است زیر نظر آنها بنشیند». دیگری این است که ما بعد از این یک انتخابات دیگر خواهیم داشت.»

به گفته دو منبع آشنا با تفکرات نتانیاهو، او ترجیح می دهد با آیزنکوت یک دولت وحدت تشکیل دهد. یکی از دلایل آن میراث است. او بر این باور است که چنین اتحادی بهترین فرصت را برای گذر از بدترین شکست امنیتی در تاریخ کشور فراهم می‌کند و نه تنها به‌عنوان رهبری که از کشتار 7 اکتبر بیرون آمد تا حماس را در غزه و حزب‌الله لبنان را نابود کرد و رئیس‌جمهور آمریکا را برای جنگ علیه ایران متقاعد کرد، بلکه به‌عنوان دولتمردی که به آشتی‌دادن ملتی کمک کرد.

دلیل دیگر، منابع می گویند، شخصی است. نتانیاهو تمایل چندانی برای تشکیل ائتلاف راست‌گرای دیگری ندارد که او را به احزاب رادیکال و سازش ناپذیر به رهبری بن‌گویر و اسموتریچ که چهار سال پیش برای بازپس‌گیری قدرت به دولت وارد کرد، واگذار کند. یکی از دستیاران نتانیاهو می گوید: «او فکر می کرد که می تواند بن گویر را کنترل کند. "حالا او می داند که نمی تواند."

این دقیقا همان چیزی است که راست‌های اسرائیلی از فکر او می‌ترسند و من را به Neve Daniel رساند. سکونت خانه‌های بزرگ با کاشی‌های قرمز درست در آن سوی خط سبز است که مرزهای اسرائیل را قبل از جنگ شش روزه ۱۹۶۷ مشخص می‌کرد. این خانه در زمینی ساخته شد که حتی قبل از تأسیس اسرائیل در بوته‌های جنگ ۱۹۴۸، مزرعه‌ای یهودیان بود. خشونت شهرک نشینان علیه فلسطینی ها در دوران تصدی نتانیاهو به شدت افزایش یافته است، اما شهرک نشینان ستیزه جو که با ایجاد رعب و وحشت در همسایگان فلسطینی خود به تیتر اخبار تبدیل می شوند، تمایل دارند در بالای تپه های عمیق تر در کرانه باختری زندگی کنند.

اما تعداد کمی از 700000 اسرائیلی که در شهرک‌ها زندگی می‌کنند، چپ‌گرا هستند. بسیاری نتانیاهو را یک فرصت طلب بدبین می دانند - یک آفتاب پرست سیاسی که اعتقادات خود را طوطی وار نشان می دهد اما برای زنده ماندن هر کاری که لازم باشد انجام می دهد. آنها می گویند که در میان بسیاری از بدعت های او، سابقه طولانی در سازگاری با روسای جمهور آمریکا وجود دارد: امضای یادداشت Wye River در زمان بیل کلینتون برای پیشبرد روند صلح اسلو که هدف آن ایجاد یک کشور فلسطینی بود. رای دادن به جدایی از غزه در زمان آریل شارون و جورج دبلیو.

بوش؛ تائید، حداقل به صورت لفاظی، راه حل دو کشوری و تحمیل توقف ساخت شهرک در دوران باراک اوباما؛ و در زمان دونالد ترامپ، توافق آتش بس و تبادل گروگان برای پایان دادن به جنگ در غزه را پذیرفت.

سه نفر در Neve Daniel نگاهی آشکار از نیروهایی که نتانیاهو را به سمت راست می کشند ارائه می دهند. هر کدام قصد دارند به حزب متفاوتی رای دهند، اما همه آنها یک هدف اساسی مشترک دارند: یک دولت دست راستی با نتانیاهو در مرکز آن، که توسط متحدانی که او را از حرکت به سمت وسط باز می دارند، محدود می کند.

باراک مور از Zehut، یک حزب ملی گرای آزادیخواه که در سال 2015 تأسیس شد، حمایت می کند، که پلتفرم التقاطی آن کاهش مالیات، برچیدن انحصارات، و قانونی سازی حشیش را با دیدگاهی سازش ناپذیر از حاکمیت اسرائیل و حذف فلسطینی ها از غزه ترکیب می کند. این چیزی شبیه یک حزب هیپستر جناح راست است که اقتصاد بازار آزاد را با ناسیونالیسم مذهبی ترکیب می کند.

آوی آبلو، 52 ساله، فعالی که وب سایت نبض اسرائیل را اداره می کند، به حزب لیکود نتانیاهو رای می دهد. شکایت او این نیست که نخست وزیر در غزه بیش از حد پیش رفته است، بلکه از این است که او به اندازه کافی جلو نرفته است که توسط یک نهاد امنیتی و ائتلاف حکومتی که به اندازه کافی به آرمان ملی گرایانه متعهد نیستند، دست و پا بسته است. او می گوید: «ما باید تمام غزه را تسخیر می کردیم و مطمئن می شدیم که دوباره یهودی است.

جوانترین این سه نفر، هرشی هلنر، یک یهودی ارتدوکس 19 ساله است که تنها چند ماه قبل از 7 اکتبر از نیوجرسی به اسرائیل نقل مکان کرد. او از اوتزما یهودیت، حزب راست افراطی به رهبری بن گویر، که سیاست های تقابلی و تحقیر آشکار هنجارهای تثبیت شده او را به قهرمانی برای برخی از ایدئولوژیست های اسرائیلی تبدیل کرده است، حمایت می کند. هلنر از تلاش بن‌گویر برای گسترش مالکیت اسلحه غیرنظامی، اجازه دادن به نماز یهودیان در کوه معبد و تعیین مجازات اعدام برای تروریست‌ها را تحسین می‌کند.

هلنر برای توضیح تفکر خود به یکی از مهم‌ترین تصمیمات تاریخ اخیر اسرائیل اشاره می‌کند: معامله سال 2011 که سرباز اسرائیلی گیلاد شالیت را در ازای بیش از 1000 اسیر فلسطینی آزاد کرد. در میان آنها یحیی سینوار بود که طراح قتل عام 7 اکتبر بود. هلنر معتقد است که نجات جان سینوار یک اشتباه فاجعه بار بود. او می‌گوید: «اگر او را حلق آویز کنید یا یک گلوله در پشت سرش بگذارید، مطمئن نیستید که اکنون دنیا چگونه خواهد بود، اما قطعا بهتر است.»

اسرائیل به مدت سه سال نه تنها با دشمنان بلکه با خودش در حال جنگ بوده است. همبستگی فوق‌العاده‌ای که پس از 7 اکتبر به وجود آمد، جای خود را به اتهامات و شکاف‌های ایدئولوژیک داده است که به دلیل آسیب‌های ناشی از جنگ، درد و رنج بحران گروگان‌گیری، درد عمیق‌تر یهودی‌ستیزی در سراسر جهان، و این سؤال حل نشده که مسئولیت چنین شکست امنیتی خیره‌کننده‌ای را بر عهده دارد، تشدید شده است.

اگرچه اسرائیل این اتهام را رد می‌کند، منتقدان این کشور را متهم می‌کنند که در غزه نسل‌کشی می‌کند، جایی که کشته‌شدگان شامل جنگجویان بی‌شمار حماس و 20000 کودک می‌شوند و همچنین به مقابله با یک برند اوباش پاکسازی قومی در کرانه باختری رود اردن می‌پردازند. در 16 اکتبر، شهرک نشینان نقابدار در حال حمله به فلسطینی ها و دیپلمات های اروپایی در کرانه باختری و مجروح کردن یک عکاس روزنامه واشنگتن پست فیلمبرداری شدند.

پس از حمله هوایی اسرائیل در 8 سپتامبر 2026، دود از غزه بلند شد. —معیز صالحی—آنادولو/گتی ایماژ

خطوط گسل تقریبا از تمام جنبه های زندگی اسرائیل عبور می کند. سکولار و مذهبی. لیبرال ها و ناسیونالیست ها. کسانی که موظف به خدمت در ارتش هستند و افراطی ارتدوکس که نیستند. کسانی که معتقدند اسرائیل باید با فلسطینی ها و کسانی که خواهان کنترل دائمی اسرائیل بر کرانه باختری و غزه هستند به توافق برسند. و از همه مهمتر، کسانی که نتانیاهو را ضامن ضروری امنیت یهود می دانند و کسانی که او را تهدید اصلی برای شخصیت و شهرت دموکراتیک کشور در خارج از کشور می دانند.

ترسی که به طور فزاینده ای در سراسر تشکیلات سیاسی و فرهنگی اسرائیل ابراز می شود این است که یک پیروزی دیگر نتانیاهو می تواند این اختلافات را به سمت گسست اجتماعی سوق دهد. پس از اینکه ائتلاف نتانیاهو در اوایل سال 2023 برای محدود کردن قدرت دادگاه عالی حرکت کرد، چشم انداز یک دولت دیگر وابسته به احزاب مذهبی و افراطی ناسیونالیست، شبح خروج اسرائیلی‌های جوان را که می‌بینند سنت‌های لیبرال و دموکراتیک کشور در حال از بین رفتن هستند، افزایش داده است.

در نظرسنجی اخیر مؤسسه آگام، یک شرکت تحقیقاتی اسرائیلی و دانشگاه عبری اورشلیم، 59 درصد از اسرائیلی‌ها معتقدند که تهدیدات داخلی بیشتر از تهدیدهای خارجی است، در حالی که 64 درصد گفتند که به دلیل ناامنی، هزینه‌های زندگی و بی‌ثباتی سیاسی، در حال بررسی ترک اسرائیل هستند. در کشوری تقریبا 10 میلیونی، حتی خروج ده‌ها هزار شهروند با تحصیلات عالی می‌تواند عواقبی بسیار فراتر از تعداد آنها داشته باشد و این کشور را از استعدادها و سرمایه‌گذاری‌هایی که قدرت اقتصادی و نظامی آن بستگی دارد، تخلیه کند.

کنایه عمیق تری وجود دارد. اسرائیل به عنوان یک پناهگاه تأسیس شد، جایی که مردمی که مدت ها در معرض آزار و شکنجه و تبعید بودند، سرانجام می توانستند سرنوشت خود را تعیین کنند. برخی از اسرائیلی‌ها اکنون در فکر ترک هستند، نه به این دلیل که ایمان خود را به ضرورت یک کشور یهودی از دست داده‌اند، بلکه به این دلیل که از جهت‌گیری سیاسی دولتی که برای تأمین آن ایجاد شده است می‌ترسند.

برای کسانی که به آینده ای در خارج از کشور فکر می کنند، یک سوال نگران کننده وجود دارد: دقیقا کجا می روند؟ به گفته دانشگاه تل آویو، یهودی ستیزی در بسیاری از نقاط جهان افزایش یافته است، به طوری که سال 2025 مرگبارترین سال برای یهودیان مهاجر در بیش از سه دهه گذشته است. اسرائیل به طور فزاینده ای منزوی شده است، در مجامع بین المللی محکوم می شود، در خیابان های پایتخت های اروپایی محکوم می شود و از سوی بسیاری از منتقدان به عنوان یک کشور منفور شناخته می شود.

نتیجه یک پارادوکس عمیق است: اسرائیلی‌هایی که از آینده کشورشان می‌ترسند از خود می‌پرسند که آیا در هر جای دیگری امن‌تر یا مورد استقبال قرار خواهند گرفت.

نتانیاهو برای حفظ بقای سیاسی خود روی این ذهنیت محاصره، احساس یک ملت کوچک که به تنهایی در برابر جهانی متخاصم ایستاده است، حساب می کند. او بخش اعظمی از دوران حرفه‌ای خود را صرف معرفی خود به‌عنوان رهبر سخت‌گیر تاریخ، تجربه دیپلماسی و بی‌رحم در اعمال قدرت کرده است. پیام او: هر چه اسرائیلی ها شخصا در مورد او فکر کنند، هر سرزنشی که او را برای 7 اکتبر نسبت می دهند، جهان خطرناک تر از آن است که امنیت آنها را به دیگران بسپارند.

شکاف بین اینکه اسرائیلی‌ها چگونه خودشان را می‌بینند و چقدر از دنیای خارج آنها را می‌بینند، بندرت گسترده‌تر به نظر می‌رسد. در مستند جدید NAZA، فیلمسازان اسرائیلی از شهادت ناشناس 24 سرباز و افسر اطلاعاتی استفاده می کنند تا آنچه را که آنها به عنوان استفاده سیستماتیک ارتش از هوش مصنوعی برای شناسایی اهداف حماس در غزه توصیف می کنند، افشا کنند، حتی زمانی که فرماندهان می دانستند که بمباران آنها باعث مرگ زنان و کودکان می شود. در همین حال، در داخل اسرائیل، فصل پنجم Fauda، تریلر تلویزیونی بسیار محبوب این کشور، جنایات اکتبر را بازسازی می کند.

7 با جزئیات دلخراش، بینندگان را بار دیگر در وحشت، اندوه و آسیب پذیری آن روز غرق می کند.

یکی از تولیدات بر رنجی که اسرائیل متحمل شده تمرکز دارد، دیگری بر رنجی که اسرائیلی ها متحمل شده اند. آنها با هم، روایت‌های رقیب جنگی را روشن می‌کنند که اسرائیل را به طور فزاینده‌ای از جهان دور کرده است و بسیاری از اسرائیلی‌ها بیش از همیشه محاصره شده‌اند. نشانه های نظرسنجی ها و تحلیلگران حاکی از آن است که حتی پس از بیان نظر رأی دهندگان، هیچ یک از بلوک ها اکثریت قانونگذاری را به دست نمی آورند. در آن مقطع، رهبر رای‌آور هفته‌ها فرصت خواهد داشت تا ائتلافی را جمع کند، آزمونی برای رهبری سیاسی که نتانیاهو مدت‌ها در آن برتری داشته است.

برای نزدیک به سه دهه، نتانیاهو شخصیت مسلط در زندگی عمومی اسرائیل بوده است، ثروت سیاسی او با نگرانی ها و جاه طلبی های این کشور در حال افزایش و کاهش است. او از رسوایی ها، کیفرخواست ها، شکست های انتخاباتی و تلاش های مکرر برای مهندسی برکناری خود جان سالم به در برده است. سوال این است که آیا سیستم سیاسی ای که او مدت زیادی بر آن تسلط داشته است می تواند آینده ای ایجاد کند که دیگر حول او نمی چرخد؟

در کشوری که هنوز 80 سال از عمر آن نمی گذرد، بسیاری آماده اند تا دوران جدیدی را ترسیم کنند. لیونا ساویر، 72 ساله، در یک گردهمایی برای رقیب در زمین بسکتبال در کیبوتس نتزر سرنی، خارج از تل آویو، می‌گوید: «من فکر می‌کنم که آیزنکوت یکی است. "این یک تغییر جهت است." او با توجه به اینکه فرزندانش در ایالات متحده زندگی می کنند، از تأثیرات سه سال گذشته بر گروهی که زمانی متحد شده بودند ابراز تاسف می کند: "آنچه اکنون در کشور ما اتفاق افتاده است - برای خانواده خوب نیست."