انتخاب های سیاسی کلیدی که هزینه اتحاد مجدد ایرلند را تعیین می کند

اقتصاد ایرلند متحد برای سال‌ها منطقه مورد مناقشه بوده است و تحلیل‌هایی از ادعای سودهای کلان گرفته تا هزینه‌های قابل توجه را در بر می‌گیرد. چگونه این را درک کنیم؟

یک تحلیل جدید از پروفسور استفان کینزلا از دانشگاه لیمریک - اقتصاد اتحاد مجدد - که توسط Fine Gael به عنوان بخشی از ابتکار عمل خود در مورد این موضوع منتشر شده است، یک راهنمای حیاتی از طریق استدلال ارائه می دهد.

بیش از همه دو چیز را نشان می دهد. یکی این که هزینه ها به شدت به مدل انتخاب شده، نحوه اجرای آن و مذاکرات مهم با بریتانیا در مورد موضوع بازنشستگی و بدهی بستگی دارد. و دوم، اینکه عملکرد بلندمدت رشد ایرلند شمالی در تعیین اقتصادی اتحاد مجدد و اینکه آیا می توان آن را تامین مالی کرد، بسیار مهم خواهد بود.

هیچ پاسخ واحدی برای این سوال وجود ندارد که هزینه یک ایرلند متحد چقدر خواهد بود. همه چیز بستگی دارد. و این بر نقش حیاتی برنامه ریزی و آماده سازی تاکید می کند.

کینزلا، که مشاور تانایست سایمون هریس است، از مجموعه‌ای از کارهای قبلی استفاده می‌کند که بیشتر آنها پس از برگزیت انجام شده‌اند. او تخمین می زند که هزینه سال اول اتحاد مجدد از حدود 3 تا 25 میلیارد یورو متغیر است.

بدیهی است که این یک محدوده بزرگ است. اما داستان اینجاست. همانطور که مفروضات و انتخاب های سیاسی تغییر می کند، هزینه های بالقوه نیز تغییر می کند.

کینزلا موضوع اقتصاد بحث اتحاد مجدد را حول دو سوال طرح می کند. اولین مورد این است که چه کسی باید کدام بخش از تفاوت بین درآمد ایرلند شمالی و مخارج آن را بپردازد. دوم این است که چه ساختارهایی را می توان برای بهبود همگرایی بین سطوح درآمد و بهره وری در ایرلند شمالی و جمهوری ایجاد کرد.

درآمد قابل تصرف هر خانوار 13 درصد بیشتر در جنوب مرز است و مدل سرمایه گذاری مستقیم خارجی اقتصاد جمهوری و مالیه عمومی آن را تقویت کرده است. در مقابل، شمال دارای کسری مالی خالص 17 میلیارد یورویی است که توسط خزانه داری بریتانیا تامین می شود. این به طور خودکار به هزینه های اتحاد مجدد منتقل نمی شود، اما با این وجود مهم است.

در بهترین سناریو، اگر بریتانیا بپذیرد که هزینه تاریخی قبض بازنشستگی شمال و بهره بدهی بخشی از بدهی ملی بریتانیا را که به ایرلند شمالی نسبت داده می‌شود، بپذیرد، آن‌گاه بسیاری از کسری 17 میلیارد یورویی کاهش می‌یابد.

Kinsella فرض می‌کند در صورت انتخاب مدل فدرال، برخی هزینه‌های اضافی از سرمایه‌گذاری و اداره یک اداره جداگانه به جمهوری تحمیل می‌شود. این یکی از طیف وسیعی از مدل‌های یکپارچه‌سازی در این مقاله است، که همچنین شامل آنچه او طرح «ادغام مدیریت‌شده» می‌نامد - شامل هماهنگ‌سازی مرحله‌ای در زمینه‌هایی مانند نرخ‌های حقوق و رفاه در طی 15 سال - و سناریوی پرهزینه‌ای است که همه چیز را به یکباره هماهنگ می‌کند.

این تنوع تصمیمات سیاسی در مورد اینکه اتحاد چه شکلی خواهد گرفت و چه کسی لوایح مختلف را انتخاب می کند، ماتریس بالقوه ای از هزینه ها را نه تنها در سال اول، بلکه برای سال های زیادی در آینده به جا می گذارد. برای مثال، رساندن دستمزد عمومی و نرخ های رفاه در شمال به سطح جمهوری، یک اقدام بسیار پرهزینه خواهد بود.

مهمترین تصمیمات عبارتند از:

بحث حقوق بازنشستگی و بدهی

آنچه برای بدهی‌های بازنشستگی انباشته کارمندان دولتی ایرلند شمالی و کسانی که واجد شرایط دریافت مستمری دولتی هستند اتفاق می‌افتد، در طول سال‌ها بین کسانی که دیدگاهی خوش‌بینانه و بدبینانه نسبت به منافع اقتصادی اتحاد مجدد دارند، تفاوت اساسی داشته است. علاوه بر این، بهره بخشی از بدهی ملی بریتانیا است که به ایرلند شمالی نسبت به اندازه آن در بریتانیا اختصاص داده شده است.

مجموع این مبلغ نزدیک به 10 میلیارد یورو از 17 میلیارد یورو برآورد سالانه بریتانیا از کسری ایرلند شمالی است.

همگرایی پرداخت

تا حدی با تکیه بر مدلی از اتحاد انتخاب شده، واضح است که همانطور که کینزلا می گوید، «یک پرستار، معلم یا کارمند دولتی در بلفاست همان دستمزدی را دارد که در دوبلین و یک مستمری بگیر یا جویای کار در دری همان دستمزد هفتگی را در کورک انتظار دارد.» بر اساس این گزارش، بسته به نحوه اندازه گیری شکاف ها، این هزینه بین 2.3 تا 12.4 میلیارد یورو در روز اول خواهد بود.

حسادت شمالی ها به نرخ های پرداخت جمهوری

تصمیمات بزرگی در این زمینه و در مورد این موضوع گسترده تر در مورد چگونگی – یا اینکه آیا – خدمات عمومی یکپارچه خواهند شد، در پیش است. در اینجا ممکن است از ساختارهای یکپارچه انتظار پس انداز وجود داشته باشد، اما این به معنای از دست دادن شغل خواهد بود، و Kinsella هشدار می دهد که سود ممکن است به اندازه کافی کم باشد.

مدل انتخاب شده

انتخاب بین مدل‌های مختلف ممکن برای اتحاد مجدد نیز بر اقتصاد تأثیر دارد.

یک پیام کلیدی این است که تلاش برای متحد کردن دو اقتصاد در یک عجله برنامه ریزی نشده به طور بالقوه بسیار پرهزینه است و به رشد قوی در ایرلند شمالی نیاز دارد تا منابع مالی به هر شکلی جمع شوند.

بر اساس محاسبات او، ادغام به اصطلاح مدیریت شده در طی 15 سال همچنان هزینه بالایی خواهد داشت. سرمایه گذاری اضافی مورد نیاز برای افزایش بهره وری در شمال نیز باید در نظر گرفته شود.

همانطور که کینزلا در نتیجه گیری های خود می گوید، یک پیام کلیدی این است که انتخاب های سیاسی هزینه اتحاد مجدد را به همراه خواهد داشت - "قیمت بسیار بیشتر به تصمیمات اتخاذ شده توسط سیاست گذاران بستگی دارد تا به هر لایحه ثابت." مسائل حقوق بازنشستگی و بدهی در کوتاه مدت حیاتی است، در حالی که در طول زمان کاهش شکاف حقوق و رفاه بسیار مهم است.

در هر سناریویی، تامین مالی پیچیده است و نیاز به استقراض قابل توجهی دارد، حتی اگر کمک مالی از بریتانیا یا حتی اتحادیه اروپا وجود داشته باشد (جایی که سایر کشورهای عضو ممکن است با توجه به محدودیت‌های مالی عمومی که با آن مواجه هستند، به این ایده نگاه کنند).

برای اینکه تامین مالی کار کند، رشد حیاتی می شود. ایرلند شمالی از اوایل دهه 2000 به طور متوسط ​​1.3 درصد در سال رشد تولید ناخالص داخلی داشته است. تحت یک سناریوی انتقال مدیریت شده، این میزان باید - بسته به مفروضات - به طور متوسط ​​در هر سال بین 3 تا 4.7 درصد افزایش یابد تا یک مدل تامین مالی را زیربنا ببخشد.

Kinsella نتیجه می گیرد که "این یک نوار بالا است، اما ممکن است." مفروضات دیگر ممکن است اهداف رشد را کمی کاهش دهند - دوباره اهمیت تصمیمات کلیدی را نشان می دهد.

یک نتیجه کلیدی از خواندن گزارش این است که پیامدهای مالی بالقوه برای جمهوری و شهروندان آن قابل توجه است. Kinsella به طیف وسیعی از هزینه‌های بالقوه سرانه در جمهوری اشاره می‌کند که از 650 یورو در سال اول تا بیش از 2600 یورو می‌باشد و هزینه‌های قابل توجهی در سال‌های آینده ادامه دارد.

گزارش می‌گوید قوانین مالیاتی فرامرزی کارفرمایان و کارگران را کنار می‌گذارد

مالیه عمومی ایرلند به آن اجازه می دهد تا بودجه اتحاد مجدد را تامین کند، اما این هنوز هزینه هایی را به همراه دارد. Kinsella می نویسد: «هرچند هزینه ها مشترک است، کسی باید سال به سال آنها را بپردازد».

مانند کار قبلی اقتصاددانان جان فیتز جرالد و ادگار مورگنروث، این گزارش به نیازهای سرمایه گذاری ایرلند شمالی در زمینه هایی مانند آموزش و مهارت، زیرساخت ها و سایر اقدامات برای افزایش بهره وری اشاره می کند.

منافع بالقوه‌ای از اتحاد نیز وجود دارد، به‌عنوان مثال، مالیات‌های شرکت‌ها در شمال کاهش می‌یابد، سرمایه‌گذاری داخلی را تشویق می‌کند، و فرصت‌های تجاری جدید با ناپدید شدن مرز ایرلند و تبدیل شدن ایرلند شمالی به بخشی کامل از اتحادیه اروپا باز می‌شود.

مدل‌سازی میزان پویایی حاصل بسیار دشوار است، اما عملکرد اقتصادی ضعیف شمال در مقایسه با جمهوری به برخی از دستاوردهای بالقوه اشاره می‌کند.

همانطور که این گزارش نتیجه گیری می کند، اینکه آیا اتحاد مجدد اتفاق می افتد یا خیر یک سوال سیاسی و قانون اساسی است. اما اقتصاد حیاتی خواهد بود و این گزارش دوباره بر پیچیدگی کار و آمادگی های عظیمی که لازم است تأکید می کند.