انتقام روت بادر گینزبورگ

در آگوست 2013، روث بادر گینزبورگ 80 ساله بود، باراک اوباما رئیس جمهور بود و خبرنگاران مستقیما از قاضی می پرسیدند که چرا او بازنشسته نمی شود.

پاسخ او مشخصا مطمئن بود: تا زمانی که سلامتی و عقلش اجازه می‌داد، می‌ماند. او استدلال کرد که بعد از اوباما رئیس جمهور دیگری وجود خواهد داشت و نسبت به هر کسی که بعد از آن بیاید خوشبین بود.

این یک محاسبه قابل درک برای کسی بود که کار خود را صرف غلبه بر شانس های نامحتمل کرده بود. همچنین، در نگاهی به گذشته، شرط‌بندی بسیار ناگوار در سیاست آمریکا بود.

گینزبورگ در سپتامبر 2020 درگذشت. دونالد ترامپ امی کونی بارت را به جای او نامزد کرد و سنای جمهوری خواه با رای 52 بر 48 بارت را تایید کرد و اکثریت محافظه کار 6 بر 3 را تثبیت کرد که امروز بدون تغییر باقی مانده است.

شش سال بعد، وضعیت مخمصه گینزبورگ بازگشته است، البته با تغییر سرنوشت سیاسی.

پیروزی دموکرات ها در انتخابات میان دوره ای روز سه شنبه به این معنی است که جمهوری خواهان کنترل سنا را در ژانویه از دست خواهند داد. و ناگهان، دو قاضی قدیمی دیوان عالی، کلارنس توماس 78 ساله و ساموئل آلیتو، 76 ساله، سوژه محاسباتی ناخوشایند برای محافظه کاران شده اند: اگر هر یک از قاضی ها در زمانی که دموکرات ها سنا را کنترل می کنند، از صندلی خارج شود، جمهوری خواهان ممکن است شانس خود را برای حفظ اکثریت محافظه کار دیوان عالی از دست بدهند. تسلط در معرض خطر

حزبی که از امتناع گینزبورگ از بازنشستگی بسیار سود برد، اکنون با این امکان مواجه است که نسخه خودش از قمار جانشینی او را تجربه کند.

طنز بسیار غنی است زیرا جمهوری خواهان دهه ها را صرف ایجاد یک دستگاه پیچیده برای شکل دادن به قوه قضاییه فدرال، تبدیل انتصابات قضایی به تمرینی برای بررسی ایدئولوژیک، هماهنگی نهادی و برنامه ریزی سیاسی بلندمدت کرده اند.

با این حال، کل شرکت در برابر یک متغیر دائما غیرقابل مدیریت آسیب پذیر است: طول عمر و ترجیحات شخصی نه قاضی.

برگردیم به توماس و آلیتو، که فرصت بازنشستگی در دوران ریاست جمهوری جمهوری خواه با سنای جمهوری خواه را داشتند: هر دو در اوایل سال جاری نشان دادند که قصد دارند باقی بمانند. آلیتو در ماه اکتبر پا را فراتر گذاشت و گفت که حتی اگر دموکرات‌ها سنا را تصرف کنند، تا دوره فعلی دادگاه عالی خدمت خواهد کرد.

در حالی که ناظران ممکن است همان استقلال قضایی را که گینزبورگ اعمال کرد، تحسین کنند، بازتابی از سیستمی که در آن دوره تصدی قضات از نیازهای انتخاباتی احزاب سیاسی جدا شده است، مشابهت ها قابل تامل است. گینزبورگ فرصت بازنشستگی در دوران ریاست‌جمهوری دموکرات را از دست داد و به جمهوری‌خواهان اجازه داد تا کرسی او را تصاحب کنند. توماس و آلیتو اکنون در معرض خطر تکرار اشتباهی هستند که بسیاری آن را اشتباهی می‌دانند و به طور بالقوه اکثریت محافظه‌کارانی را که جمهوری‌خواهان از آن به دست آورده‌اند، به خطر می‌اندازند.

یادداشتی در مورد تفاوت در شرایط نیز ضروری است، با این واقعیت شروع می‌شود که جای خالی ترامپ با یک سنا دموکرات در ابتدا به جای یک واژگونی خودکار ایدئولوژیک، مبارزه بر سر تایید را نشان می‌دهد.

در واقع، محافظه کاران دلایلی دارند که معتقدند اکثریت آنها می توانند در برابر عدم قطعیت قابل توجهی مقاومت کنند. سه انتصاب ترامپ یک بالشتک ایدئولوژیک قابل توجهی ایجاد کرد و توماس و آلیتو همچنان اعضای با نفوذ دادگاهی هستند که آنها به ایجاد جهت گیری کمک کردند.

اما تقویم کمتر سازگار می شود.

سنای دموکرات می‌تواند نامزد ترامپ را مسدود کند و جای خالی باقی بماند تا زمانی که محاسبات سیاسی تغییر کند. جمهوری خواهان ممکن است در سال 2028 کنترل خود را دوباره به دست آورند یا مدت زمان بیشتری منتظر بمانند. یک رئیس جمهور دموکرات در نهایت می تواند فرصت تغییر شکل دادگاه را به ارث ببرد.

چندین نتیجه ممکن وجود دارد، برخی برای جمهوری خواهان و برخی دیگر برای دموکرات ها مطلوب تر است. اما همه آنها چشم انداز یک نوع انتقام روت بادر گینزبورگ را مطرح می کنند، که در آن محافظه کارانی که از تصمیم او برای ماندن روی نیمکت سود بردند، خود را با همان قمار جانشینی مواجه می کنند.

نه توماس و نه آلیتو برنامه‌ای برای بازنشستگی اعلام نکرده‌اند و هر دو می‌توانند برای سال‌ها روی نیمکت بمانند، بنابراین این تمرین فکری ممکن است همینطور باقی بماند. اما تجربه گینزبورگ درس ناراحت کننده ای در مورد محدودیت های آینده نگری سیاسی ارائه می دهد، حتی برای کسانی که عملا بر هر جنبه دیگری از جانشینی قضایی تسلط دارند.

جمهوری خواهان زمانی دلیل خوبی برای قدردانی از ماندن گینزبورگ داشتند. آنها اکنون ممکن است بفهمند چه احساسی دارد که ای کاش عدالت کنار می رفت.