انتقام سمی مجازات اعدام

—مکس زولوتوخین—گتی ایماژ

کرت وونگات رمان نویس و طنزنویس نوشت دو ایده رادیکال در اندیشه بشری وارد شده است. یکی این بود که "انرژی و ماده تقریبا یک نوع چیز هستند." این انیشتین بود. دیگری این بود که "انتقام ایده بدی است." این عیسی بود. وونگات متفکر، ما آنقدر برای انتقام آماده ایم، برای انتقام آموزش دیده ایم، عیسی باید در میان انقلابیون طبقه بندی شود.

وونگات مسیحی نبود و ترجیح می داد خود را یک «آگنوستیک پرستش مسیح» معرفی کند، اما رویای جهانی را در سر می پروراند که در آن «زنجیره طولانی مرگ و ویرانی» گسسته است. به همین دلیل با مجازات اعدام مخالفت کرد و یکی از دلایل ناامیدی او از آمریکا بود.

اخباری مبنی بر اینکه اعدام نیدال حسن، روانپزشک سابق ارتش، که 13 سرباز آمریکایی را در سال 2009 به قتل رساند، در ماه دسامبر پخش نمی شود، با استقبال خوبی مواجه شده است، اما گزارش ها حاکی از آن است که اکثریت محدود آمریکایی ها هم حکم و هم روش اعدام به جوخه تیر را تایید می کنند، اظهار نظر چندانی را برانگیخته است.

چند روز پس از اعدام نادرست کریستا پایک در تنسی، به دلیل جنایتی که در نوجوانی مرتکب شد، منطقی است که بپرسیم: چرا ما هنوز مردم را اعدام می کنیم؟

پاپ لئو به ظلم عملی که "امکان رستگاری" را انکار می کند اعتراض کرده است، اما این یک سوال سیاسی و همچنین مذهبی است. فرهنگ انتقام جویی تار و پود دموکراسی را پاره می کند.

حدود 20 سال پیش، تری آلادجم، محقق حقوق، بحثی را درباره مجازات اعدام برای یک کلاس کارشناسی در دانشگاه ماساچوست در بوستون برگزار کرد. آلادجم که انتظار داشت برای متقاعد کردن شاگردان به شایستگی‌های خود سخت کار کند، وقتی متوجه شد که تقریبا همه آنها طرفدار مجازات اعدام هستند، شوکه شد. او به یاد می آورد که "کلاس فوران کرد". "کسانی که از مجازات اعدام حمایت کردند بسیار بیشتر از مخالفان خود بودند. آمریکا آن چیزی نبود که من فکر می کردم."

آلاجم در ادامه کتابی در مورد انتقام نوشت و اینکه چگونه اشتهای ما برای تنبیه خشونت آمیز ما را به حالت طبیعی برمی گرداند و احساسات خطرناکی را که قرار است توسط قرارداد اجتماعی سرد و مهار شوند، دامن می زند.

او مشاهده کرد که انتقام در حال تبدیل شدن به هوایی بود که ما تنفس می کنیم. به نظر می‌رسید که برنامه‌های گفتگو، عدالت تلویزیونی و سیاست به چیز دیگری توجه نمی‌کردند. جایی که اندیشه لیبرال معیار انتقام را از همه ملاحظات عدالت حذف کرده بود، سیاست پاکی آن را بازگردانده بود. آلادجم نوشت: نتیجه "چیزی مطلق گرایانه، چیزی عمیقا غیر دموکراتیک بود". رئیس‌جمهوری که می‌خواهد تروریست‌ها را شکار کند، «مرده یا زنده»، و مجری برنامه‌های گفتگوی خشمگین «که نظرات دیگران را فقط برای تقویت دیدگاه‌های خود سرگرم می‌کند» نخودی در غلاف بودند.

برای آلاجم، مجازات اعدام به خودی خود عمیقا مشکل ساز است و نشانه یک بیماری گسترده تر است. او می ترسد شادی که ممکن است در مرگ یک «شخص بد» احساس کنیم، در نهایت برای ما به وجود بیاید.

جی. ویلیام فولبرایت، سناتور آرکانزاس و منتقد دیرینه جنگ ویتنام، پس از ترور جان اف. کندی، در مقاله ای درباره «شخصیت آمریکایی» به همین نکته اشاره کرد. فولبرایت از ابراز همدردی گسترده با جک روبی، مردی که قاتل ادعایی کندی را به صورت زنده در تلویزیون شلیک کرد، و در نتیجه لی هاروی اسوالد را از یکی از حقوق اولیه یک جامعه متمدن محروم کرد، وحشت زده شد: «حق محاکمه عادلانه بر اساس رویه های قانونی قانونی». این تشنگی برای انتقام را نمی‌توان به عنوان ویژگی عادی یک جامعه سالم نادیده گرفت.

از نابردباری و خونخواهی صحبت می کرد که بخشی از آن سالم بود، جادوگران را به قوت شایعه آویزان می کرد، و بخشی را مرز، آویزان دزدان اسب از درختان. این روح پیوریتن بود که در نمایشنامه آرتور میلر به نام The Crucible جاودانه شد که فولبرایت را بیش از همه ناراحت کرد.

وی خاطرنشان کرد: «اگرچه هیچ کشور غربی روحیه مطلقه جنگ‌های صلیبی و جنگ‌های مذهبی را کاملا از بین نبرده است، اما برخی از آنها موفق‌تر از دیگران بوده‌اند». هسته اصلی ایده دموکراتیک، که به نقد حق الهی پادشاهان بازمی‌گردد، «عنصر شک در توانایی هر انسان یا هر جنبشی برای درک حقیقت نهایی» بود. اما «شیوه تفکر پیوریتن» یک رشته مطلق گرایانه را به تفکر آمریکایی تزریق کرد: اخلاق گرایی وحشیانه ای که مشتاق فرستادن گناهکاران به جهنم بود.

مقاله فولبرایت بسیاری از آنچه را که بنیانگذاران در مورد خطر قهقرایی به روانشناسی انتقام نوشتند و این تصور که هر جا خشونت مورد ستایش قرار می گیرد، وجود دارد را به یاد می آورد.

بنجامین راش که بر اساس نسخه‌ای از پیوریتانیسم در قرن هجدهم که فولبرایت را مضطرب می‌کرد، بزرگ شده بود، روزی در سال 1787، زمانی که با گروهی از محکومان که خیابان‌ها را در فیلادلفیا تمیز می‌کردند، صحبت کرد. مردان با سرهای تراشیده و یونیفورم تحقیرآمیز خود، در حالی که از او برای یک پنی التماس می کردند، منظره غم انگیزی ساختند. راش که به جای آبجو به آنها پیشنهاد داد، از شوخ طبعی و انسانیت آنها در حین گوش دادن به داستان های آنها مبهوت شد.

این فکر عجیب شروع شد که جنایتکاران انسان هستند و هیچ قلبی "کاملا فاسد" نیست. راش نوشت: خاتمه دادن به چنین زندگی، یا محدود کردن آن به بدبختی همیشگی، جنایتی علیه طبیعت بشر بود. آمریکا استقلال خود را از بریتانیا به دست آورده بود، اما آزادی واقعی - آزادی از ظلم و خشونت خودسرانه - تا زمانی که آمریکایی‌ها بر مجازات‌های وحشیانه پافشاری می‌کردند، هنوز دور بود.

ریختن خون با اندک یا بدون احساسات، رفتار با جنایتکار مانند گوسفند یا سگ، نشان دادن این بود که چقدر از آزادی به عنوان یک اصل زندگی و جمهوری خواهی به عنوان حمایت از آن درک نکرده ایم. او استدلال کرد: «اعدام در یک جمهوری، مانند یک قربانی انسانی در دین است». این بازگشت به دنیایی بود که باید پشت سر گذاشته می شد.

راش تنها نبود. جزء لاینفک میهن پرستی اولیه آمریکایی، مفهوم مردمی منطقی بود که از "رمز خونین" قوانین قرون وسطایی رها شده بودند. تأثیر مهمی بر راش، جفرسون و چند تن از معاصران آنها، فیلسوف ایتالیایی، سزار بکاریا بود، که مقاله او در مورد جنایات و مکافات، این مفهوم از مجازات اعدام را به عنوان بربریت مقدس تدوین کرد. قرن ها طول کشیده بود تا جوامع از خونخواهی و محاکمه از طریق مبارزه به سیستمی از قوانین ملموس تبدیل شوند، که در آن دولت به عنوان «تعدیل کننده سرد احساسات افراد» عمل می کند.

بکاریا پیشنهاد می کند وقتی دولت شمشیر انتقام را به دست می گیرد، هدف خود را در زندگی فراموش می کند. تلاش برای جلوگیری از قتل با ارتکاب خود قتل، در پوچی است. هیچ کس نمی تواند انکار کند که خباثت و ظلم در چوبه دار است. تشریفات این مراسم نمی تواند این واقعیت را پنهان کند که ما در تلاش هستیم تا یک شر وحشتناک را با موارد مشابه پاک کنیم. ایتالیایی مشاهده کرد و جای تعجب نیست که شکست بخورد. نتیجه این است که زندگی انسان ها را ارزان می کند و باعث تحقیر قانون می شود - زیرا سخت است دولتی را دوست داشته باشیم که با روحیه "قاتل" عمل می کند.

این ایده ای بود که جفرسون الهام بخش شد، زیرا او تصمیم گرفت قوانین جزایی ویرجینیا را اصلاح کند، مجازات اعدام را به قتل و خیانت محدود کند، و تعداد مجازات های فیزیکی در کتاب ها را به شدت کاهش دهد. او نوشت: «بگذارید رحمت شخصیت قانونگذار باشد. اما اجازه دهید قانون به اندازه جاذبه مطمئن باشد. جفرسون انکار می‌کرد که در بحث با «رنگ‌آمیزی قوانین جزایی ما» نسبت به جنایت ملایم بوده یا ساده‌لوحانه نسبت به طبیعت انسان خوش‌بین بوده است. برای اینکه قوانین مؤثر واقع شوند، باید معقول، متناسب و ملایم باشند.

یکی از الگوهای او ویلیام پن بود که نشان داد «اصول صلح، عقل و حق» می‌توانند در قلمرو حکومت خود را حفظ کنند. اگرچه مایه تاسف است که او آنچه را که موعظه می‌کرد عمل نکرد، اظهارات جفرسون در مورد اثرات مخرب برده‌داری، این تصور را منعکس می‌کند که خشونت یک بیماری مسری است و قانون باید گسترش آن را محدود کند. او نوشت: «[و] یا انسان حیوانی تقلیدی است»، و تقلید بذر همه تعلیم و تربیت است. وقتی کودک می‌بیند که والدین در حال ضرب و شتم هستند، «خطاب‌های خشم را می‌گیرد». بنابراین "شیر" و آموزش دیده در استبداد، ظالم همان چیزی است که او می شود.

مدافعان مجازات اعدام از عدالت، تعطیلی و صلح برای قربانیان صحبت می کنند. اما از نظر جفرسون، اعدام در ملاء عام آموزش وحشیگری و بازگشایی زخم هاست. وکیل مدافع افسانه ای کلارنس دارو نیز به همین ترتیب استدلال کرد که مجازات قتل با مرگ به معنای "کمتر کردن جدی" جرم اصلی است. این است که خشونت را به عنوان روش دنیا تعمید دهیم، و بگوییم آنچه در اطراف می گذرد، به اطراف می آید.

مانند ونه گات، دارو مجازات اعدام را انتقام نهادینه شده می دانست و برای شکستن طلسم از یک نگرش "رحمت آمیز" درخواست کرد. او در حالی که در سال 1924 تلاش می‌کرد دو قاتل نوجوان را از مجازات اعدام دریغ کند، گفت: «اگر دولت ما مهربان‌تر، انسانی‌تر، با ملاحظه‌تر، باهوش‌تر از اقدام دیوانه‌وار این دو پسر بیمار نیست، پس متأسفم که این همه عمر کردم.» اما "من می دانم که آینده در کنار من است."

با این حال، درو، که تصور می‌شود باهوش‌ترین و سرسخت‌ترین وکیل زمان خود بود، به‌عنوان یک دانه برف در دوران ما کنار گذاشته می‌شد. زبان رحمت و مهربانی او احتمالا در عصری که یک سرباز کهنه‌کار تفنگداران دریایی می‌تواند یک مسافر بی‌خانمان را در متروی نیویورک بکشد و بدون هیچ هزینه‌ای راه برود - و حتی به عنوان الگوی فضیلت مدنی مورد تحسین قرار گیرد، مورد خنده قرار می‌گیرد.

همه ما در این بیماری شریک هستیم. تصمیم پرزیدنت بیل کلینتون برای قطع کمپین ریاست جمهوری خود برای نفی عفو برای یک مرد سیاهپوست آسیب دیده مغزی در محکومیت اعدام در سال 1992، داستان واقعی 30 سال گذشته را به تصویر می کشد: همگرایی. Abner Mikva نماینده کنگره ایلینوی گفت: «بیل کلینتون واقعی برای مجازات اعدام نیست. او فقط فکر می کرد که این "یک ضرورت سیاسی" است. میکوا در دوران زندگی خود شاهد همان بازی پویایی با اسلحه های دستی بود و با ابراز تاسف از تغییری از بحث جدی در مورد ممنوعیت به وحشت سیاستمداران مدرن از بیان کلمه ای علیه سلاح های مرگبار.

چه چیزی جزر و مد را مهار می کند؟ در حالی که مارکو روبیو، وزیر امور خارجه، اروپا را به خاطر ساختن «پایین» و قربانی کردن عظمت سنت غربی «به‌طور متوسط، معمولی، متوسط» سرزنش می‌کند، شایان ذکر است که همه کشورهای اروپایی به جز بلاروس مجازات اعدام را لغو کرده‌اند، و این که کشورهایی که آمریکا با آن‌ها این رویه را انجام می‌دهد، آن‌هایی هستند که به ما آموخته‌ایم که به خاطر «مرگشان» از آنها متنفر باشیم. ما پشت سر چین، ایران، عربستان سعودی و یمن در میان کشورهایی قرار داریم که بیشترین تعداد اعدام در سال را دارند.

همانطور که فرماندار گاوین نیوسام هفته گذشته نوشت، زمانی که احکام 548 زندانی محکوم به اعدام این ایالت را کاهش داد، امیدوارم ایالت های بیشتری از کالیفرنیا پیروی کنند و قتل های مورد تایید دولت را با "عدالت و نجابت انسانی" ناسازگار اعلام کنند. اگرچه برخی از بستگان قربانیان خشم خود را از تصمیم نیوسام ابراز کردند، اما یکی از آنها با عباراتی از آن استقبال کرد که بنجامین راش را خشنود کرد.

جس نیکول، خواهر ناتنی پولی کلاس، که در سال 1993 به قتل رسید، به نیویورک تایمز گفت: «ما قبلا فکر می‌کردیم که مجازات اعدام انتقام‌آمیز همان چیزی است که به ما عدالت می‌دهد. ما متوجه شدیم که اینطور نیست.»

خانم نیکول که در ابتدا فکر می کرد قاتل مستحق مرگ است، به این باور رسید که شفا نیاز به درجه ای از رحمت دارد. او گفت: «من می‌خواهم در دنیایی زندگی کنم که در آن حالم خوب باشد و شبح گرسنه انتقام او را تسخیر نکند.»

من استدلال می کنم که این باید آینده باشد.