"انجام کار دو پرستار و نگرفتن حقوق یکی": پرستاران در ظهر اعتراض کردند

جولیانا دالی، پرستار 23 ساله در بیمارستان دانشگاه سنت وینسنت که به سال اول خود به عنوان یک متخصص پزشکی کاملا واجد شرایط نزدیک می شود، می گوید: «فقط احساس می کنم دیگر نمی توانم اینجا کار کنم.

"من دیگر نمی توانم در ایرلند کار کنم. همچنین این که مجبور می شوم خانواده ام را ترک کنم تا آنجا را ترک کنم، من را ناراحت می کند، اما صادقانه بگویم، نمی دانم چگونه می توانم حتی یک سال دیگر را اینجا انجام دهم."

بومی کو گالوی در پنج سال گذشته در دوبلین زندگی کرده است، اما به زودی تغییر خواهد کرد. در ژانویه، او به دنبال دو پرستار دیگر در حدود سن او که اخیرا مهاجرت کرده اند، به سیدنی در استرالیا نقل مکان خواهد کرد.

این سه زن جوان همگی در یک بخش کار می کردند، اما یک به یک آنها ایرلند را به مدت کوتاهی پس از واجد شرایط بودن به عنوان پرستار ترک کردند و به استرالیا رفتند.

دالی احساس می کند که گزینه کمی در این مورد وجود دارد. او می گوید: «شرایط کار در بیمارستان قابل قبول نیست. "ما اساسا کار دو پرستار را انجام می دهیم - و حتی برای یکی از آنها دستمزد کافی دریافت نمی کنیم." در کنار او، الیز رایان، 23 ساله و از کو کیلکنی، ایستاده است. این زوج با هم در کالج دانشگاهی دوبلین در رشته پرستاری تحصیل کردند.

رایان می گوید: «ما ساده لوح نبودیم. ما می‌دانستیم که قرار نیست میلیون‌ها درآمد کسب کنیم: همه می‌دانند که وقتی به پرستاری می‌روی. شما این کار را انجام می‌دهید زیرا این حرفه‌ای است که احساس می‌کنید می‌خواهید انجام دهید - اما من هنوز فکر نمی‌کنم این دلیلی باشد که ما پول کافی دریافت نکنیم.

ما عاشق شغل خود هستیم و برای مراقبت از بیماران خود تلاش زیادی می کنیم - مراقبت از بیماران خود، کمک به دوران سخت زندگی و پایان زندگی آنها باعث افتخار است.

اما، در پایان روز، وقتی به خانه می روید و چک حقوق خود را دریافت می کنید: مالیات زیادی است، برای پوشش اجاره و قبض شما زیاد نیست. او می‌گوید از خود می‌پرسید: «چرا خودم را برای این کار می‌ریزم؟

هر اونس انرژی که دارم به سمت این کار می رود و من مقدار زیادی از آن را پس نمی گیرم. من فکر می کنم این واقعا مهم است، به همین دلیل است که ما امروز اینجا هستیم،» او می گوید، در حالی که ده ها تن از همکاران پرستارش شعار می دهند: «ما چه می خواهیم؟ پرداخت منصفانه چه زمانی آن را می خواهیم؟ حالا.»

بیمارستان دانشگاه سنت وینسنت در بالزبریج، دوبلین 4، یکی از 9 بیمارستان در سراسر کشور است که شاهد اعتراضات ناهار در روز پنجشنبه برای جلب توجه به تأثیر فشارهای هزینه زندگی بر پرستاران و ماماها بود.

ده ها نفر از کارکنان بیمارستان و صدها نفر در سراسر ایالت، با برنامه ریزی اعتصاب چهارشنبه آینده توسط اتحادیه پرستاران و ماماهای ایرلند، در کنار سایر اتحادیه های دولتی، به مدت یک ساعت دست به اعتصاب زدند.

در سنت وینسنت، آنها از طریق باران، با صدای بوق حمایت از اتومبیل‌های عبوری، کامیون‌ها و اتوبوس‌های عمومی اعتراض کردند. اما موراک، یک مرد 66 ساله اهل آفریقای جنوبی که از سال 2007 در بیمارستان کار می کند، در رهبری شعارهای تظاهرات راحت است.

ما فقط می‌خواهیم به دولت بگوییم: بیا ما را ببین، زیرا بیماران ما را می‌بینند، بستگانشان ما را می‌بینند. آیا دولت حداقل می‌تواند ما را ببیند؟»

«کمی دلسوزی» چیزی است که او می‌خواهد ببیند، «زیرا حقوق پرستاران واقعا با هزینه‌های زندگی مطابقت ندارد.

"وقتی تحت فشار زیادی کار می کنید، ناامن است، ناسالم است... پرستاران از نظر روانی، ذهنی و جسمی خسته هستند" در ساعات کاری. حتی بیماران هم آن را تشخیص می‌دهند: همیشه می‌گویند: «تو خیلی سخت کار می‌کنی.» پس چرا دولت نمی‌تواند آن را تشخیص دهد؟»