اندرو اسکات از «رقابت شدید» استقبال می‌کند، اما از کسانی که «نمی‌خواهند ببینند» تاریخ عجیب و غریب دردناک را «مضطرب» می‌داند.

اندرو اسکات در آستانه اولین اکران اروپایی السینور، بازیگر نقش اول - و نامزد نهایی جوایز - بعد از ظهر پنجشنبه در BFI Southbank لندن به گفتگوی حرفه ای نشست.

اشک آور اسکات چهارشنبه شب هفتادمین جشنواره فیلم BFI لندن را افتتاح کرد، در حالی که بازیگران ایرلندی اولیویا کولمن، بیلی پایپر، جانی فلین، لوک تامپسون و جو لاک روی فرش قرمز به او پیوستند. او پس از نمایش فیلم روی صحنه احساساتی بود و افرادی از زندگی واقعی را که الهام‌بخش شخصیت‌های خاص السینور بودند، از جمله پروفسور مارگارت جانسون، پیشگام درمان اچ‌آی‌وی/ایدز در اواخر دهه 80، و همچنین لیندا تولهرست، سیستر چارلز، نگهبان 46 ساله تئاتر ملی، معرفی کرد.

داستان‌های مرتبط فیلم‌ها جوایز اسکار: رواندا «بن ایمانا» را به‌عنوان اولین بهترین فیلم‌های ارسالی بین‌المللی خود انتخاب می‌کند.

السینور سیمون استون، از استفان برسفورد پراید، هفته‌های آخر ایان چارلسون فقید قبل از مرگش در اثر ایدز را دنبال می‌کند که در نقش هملت در تئاتر ملی لندن در سال 1989 بازی می‌کرد. جشن جشنواره امسال فیلم لندن به‌ویژه برای تماشاگران تحسین‌برانگیز بود، با پرتاب‌های سالن رویال جشنواره NT.

اسکات در جلسه پنج‌شنبه Screen Talk همه پایه‌ها را پوشش داد، از نقش جیمز موریارتی در احیای شرلوک معاصر بی‌بی‌سی تا تثبیت خود به عنوان یک حضور اصلی مغناطیسی غیرقابل انکار با نقشش در نقش کشیش داغ در Fleabag از فیبی والر-بریج. تیتراژ اخیر او عبارتند از همه ما غریبه ها (2023)، ماه آبی (2025)، مرده بیدار شو (2025) و فشار (2026) که او همچنین درباره برخی از آنها به طور عمیق صحبت کرد.

یکی از خاطره‌انگیزترین لحظات جلسه زمانی بود که اسکات، که آشکارا همجنس‌گرا است، در مورد این گفتمان بررسی شد که شادی عجیب و غریب بر داستان‌گویی سینمایی حاکم است. او گفت: "من از چیزهایی مانند Heartstopper و Heated Rivalry و قرمز، سفید، و رویال آبی و همه چیزهایی که شادی‌بخش هستند استقبال می‌کنم. واقعا، واقعا، واقعا انجام می‌دهم. و فکر می‌کنم این واقعیت که به اصطلاح در فیلم [و] تلویزیون انواع مختلفی از درام همجنس‌گرایان وجود دارد، فوق‌العاده است."

او درباره کسانی که از بازگشت به «همجنس‌بازان غمگین» با پروژه‌ای مانند السینور ابراز تاسف می‌کنند، ادامه داد: «این کمی مرا آزار می‌دهد، زیرا فکر می‌کنم مردم شاید نمی‌خواهند به زمانی برگردند که شما در مورد بحران ایدز صحبت می‌کنید، یا درباره [زمانی] صحبت می‌کنید که برای همجنس‌گرایان بسیار سخت بود.

من دیگر نمی‌خواهم آن را ببینم.» چیزی برای من کمی نگران‌کننده است، این که بگویم: «نمی‌خواهم بروم و چیزی را ببینم که زمان سختی بود.» زیرا شرم برای همجنس‌گرایان نیست. شرم بر سر دولت هایی است که بحران ایدز و انگی که در اطراف مردم وجود داشت و تعصب ذاتی در جامعه را نادیده گرفتند. این مایه شرمساری دیگران است.

اسکات در حال پخش اولین نمایش چهارشنبه شب بود و آن را به عنوان "عصر بسیار، بسیار، بسیار ویژه" توصیف کرد. این یک پروژه شگفت آور شخصی برای اسکات است که در السینور نیز تهیه کننده است. او در سال ۲۰۱۷ برای ۱۵۰ نمایش در تئاتر آلمیدا لندن نقش هملت را بازی کرد و این روند را طاقت‌فرسا دید. او گفت: "همه این را می دانند، اما [هملت] سه ساعت و 45 دقیقه است. ما آن را دو بار در روز چهارشنبه و دو بار در یک شنبه انجام می دهیم. من خودم این نقش را بازی کرده ام." "این کاملا شما را از بین می برد."

او در مورد موفقیت چارلسون در "المپیک" ادامه داد: "این ایده که او این کار را در زمانی که سیستم ایمنی نداشت انجام داد، واقعا صدمات جسمی و روانی است که باید بر او وارد می شد. اما از جهاتی دیگر به او روحیه می داد و من می توانستم این را بفهمم." اسکات گفت یکی از عناصر خاصی که به نظر او بسیار افتضاح بود، صورت متورم چارلسون از سپتی سمی بود، یک مشکل رایج در بیماران مبتلا به ایدز. «فکر می‌کنم او نگران بود که مردم مانند «اوه خدای من!» باشند، زیرا او لزوما در برخی مراحل قابل تشخیص نبود، و این واقعا دلخراش و تقریبا تحقیرکننده است.

من می توانم تصور کنم که او فکر می کند که این یک تجربه تحقیرآمیز خواهد بود که همه را به یک سمت روبرو کند - در مقابل شما. شجاعت آن، در زمانی که ابتلا به آن بیماری خاص احساس می کرد که نوعی سرزنش به آن مربوط می شود.»

به طور طبیعی، هنگام بحث در مورد شخصیت‌هایی مانند شرلوک، فلی‌باگ و همه ما غریبه‌ها، او روی هم‌آفرینانش، بندیکت کامبربچ، فیبی والر-بریج و پل مسکال سر می‌زد. اسکات گفت: «نه فقط اولیویا، بلکه دیدن همه آن افراد، فیبی و پل و بندیکت... بازیگران به نوعی عشق زندگی من هستند. "من عاشق بازیگران هستم... آنها افراد بامزه و باهوشی هستند. اگر وقتی روی صحنه می روید احساس بدی دارید، بازیگران همیشه آنجا هستند.

اما ایان چارلسون، بدون شک می‌دانم که وقتی او درباره [تشخیص بیماری ایدز خود] به آنها گفت، حمایت جامعه تئاتر، زمانی که حمایت زیادی از هیچ‌کس وجود نداشت، فوق‌العاده بود. و من به این افتخار می کنم. فیلم به نوعی به این موضوع می پردازد.»

او هنوز در مورد اینکه شرلوک چقدر بزرگ بود و اینکه چگونه حرفه او را تغییر داد، ناباور است. "قبلا در خیلی چیزها حضور داشتم - فیلم، تئاتر، همه چیز، اما فقط در سرتاسر جهان دیده شد. این فیلم در 230 کشور در سرتاسر جهان بود. فورا مورد توجه مردم قرار گرفت، و همچنین به نظر می رسید منتقدان آن را دوست داشتند. بنابراین مطمئنا همه چیز را تغییر می دهد."

اسکات به این فکر کرد که به عنوان یک نوجوان 17 ساله بین دنبال کردن نقاشی یا بازیگری سرگردان بود و اعتراف کرد که احساس می کند مادر مرحومش تأثیرگذارترین حضور خلاقانه ای است که او تا به حال داشته است. «مخاطبان بسیار فهیم هستند، و او فقط نمونه ای از کسی بود که عاشق تئاتر بود، عاشق فیلم بود و همه چیز را در مورد آن دوست داشت، اما به اصطلاح زندگی کوچکی داشت.

اما [او] تأثیر عظیمی بر کسی داشت که وارد هنر شد - پسرش و خواهرم نیز در هنر هستند - بنابراین حدس می‌زنم که گروه‌های تئاتر محلی و گالری‌های هنری و کلوپ‌های کتاب و همه چیزها بسیار مهم هستند زیرا الهام‌بخش است و ممکن است جهان بزرگ‌تر شود، اما اشتیاق دقیقا یکسان است.» مجددا اتاق با تشویق شدید به گریه‌های تجمعی بازیگر پاداش داد.

قابل درک است که از اسکات در مورد آرزوهایش در زمینه تولید نیز سوال شد - او عاشق این تجربه بود و قصد دارد دوباره آن را انجام دهد - و "فرآیند" او به عنوان یک بازیگر. او خود را یک بازیگر متد نمی‌داند، اما می‌تواند از «حساسیت‌های» خود استفاده کند و از شیرجه رفتن در یک شخصیت بدون دانستن زیاد لذت می‌برد. او توضیح داد: «چه چیز خارق‌العاده‌ای در مورد فلی‌بگ و کشیش و مادرخوانده و همه آن شخصیت‌ها وجود دارد، [این است که] آن‌ها حتی نامی هم ندارند. ما چیزی در مورد آن‌ها نمی‌دانیم. ما از پیشینه‌شان اطلاعی نداریم.

فکر می‌کنم گاهی اوقات داستان‌های پس‌زمینه بیش از حد مورد تحسین قرار می‌گیرند، و گاهی اوقات دوست دارم، بسته به پروژه، به اندازه مخاطب بدانم.»

جشنواره B70 FI لندن از 7 تا 18 اکتبر برگزار می شود.