اندونزی بالاخره ناو هواپیمابر خود را پیدا کرد. اکنون بخش سخت فرا می رسد.

سال گذشته گزارش هایی منتشر شد مبنی بر اینکه اندونزی برای اولین بار در تاریخ خود به خرید یک ناو هواپیمابر فکر می کند. این موضوع باعث ایجاد یک بحث داغ در مورد اینکه آیا اندونزی واقعا به یک ناو هواپیمابر نیاز دارد یا خیر. در مقاله‌ای که در The Diplomat منتشر شد، استدلال کردم که اندونزی به دلایل مختلف، حداقل در حال حاضر، به چنین خریدی نیاز ندارد. ورود KRI Sriwijaya، به عنوان کشتی جدید، پایان یک بحث و شروع بحث دیگر را نشان می دهد. اکنون سوال کلیدی این است که آیا اندونزی می تواند این کشتی را به یک قابلیت نظامی پایدار تبدیل کند؟

در 18 سپتامبر، ناو هواپیمابر، که قبلا به نام ITS Giuseppe Garibaldi شناخته می شد، به بندر تانجونگ پریوک در جاکارتا رسید. این کشتی شخصا مورد استقبال وزیر دفاع، فرمانده نیروهای مسلح ملی اندونزی و رئیس ستاد نیروی دریایی قرار گرفت. تحویل رسمی از نیروی دریایی ایتالیا به نیروی دریایی اندونزی در 24 سپتامبر انجام شد، که در آن ناو هواپیمابر با نام جدید خود نامگذاری شد، نام انتخاب شده توسط دولت اندونزی اهمیت نمادین مهمی دارد.

سریویجایا از قرن هفتم تا سیزدهم یک سلطنت قوی و یک قدرت دریایی مورد احترام در سوماترا بود. با این حال، با ورود کشتی، مهمترین سوال این است که آیا اندونزی و چگونه می تواند کشتی را به یک دارایی نظامی قابل دوام تبدیل کند؟ یک کشتی با قابلیت‌های برابری ندارد ناوهای هواپیمابر اغلب با برتری نیروی دریایی مرتبط هستند. توانایی آنها برای حمل و کار با هواپیما یا هلیکوپتر از دریا، انعطاف پذیری در پرتاب کردن قدرت، گسترش دامنه عملیات نیروی دریایی، و همچنین ارائه گزینه های استراتژیک که کاملا به فرودگاه های زمینی وابسته نیستند را ارائه می دهد.

علاوه بر این، در اختیار داشتن یک ناو هواپیمابر با ارزش های استراتژیک مختلف آن نیز اعتبار می آورد. با این حال، یک ناو هواپیمابر یک فناوری تسلیحاتی نیست که بتواند به طور مستقل اثرات استراتژیک ایجاد کند. مانند سایر فناوری‌های تسلیحاتی متعارف، اثربخشی یک ناو هواپیمابر به شدت به اکوسیستم پشتیبانی که آن را قادر می‌سازد تا پایدار و ایمن عمل کند، متکی است. به طور کلی، ناوهای هواپیمابر هرگز به طور مستقل حرکت نمی کنند.

در عملیات، ناو هواپیمابر بخشی از یک گروه حمله ناو (CSG) خواهد بود که معمولا از یک ناو هواپیمابر، یک رزمناو موشک هدایت شونده، کشتی های جنگی ضد هوایی و ناوشکن ها یا ناوچه های ضد زیردریایی تشکیل شده است. در انجام عملیات خود، ناو هواپیمابر نیز اغلب توسط زیردریایی های تهاجمی اسکورت می شود. کشتی ITS جوزپه گاریبالدی در حالی که هنوز پرچم ایتالیا را برافراشته بود همیشه توسط کشتی های جنگی دیگر اسکورت می شد. به عنوان مثال، در جریان رزمایش عبوری در دریای مدیترانه در سال 2020، گاریبالدی حداقل دو ناوچه چند منظوره و یک کشتی تدارکاتی را همراهی می‌کرد.

در یک CSG، هر عنصر دارای عملکرد تکمیلی است، از دفاع هوایی، جنگ ضد زیردریایی، حفاظت از ناو هواپیمابر، تدارکات تا فرماندهی و کنترل. بنابراین، قابلیت های تولید شده توسط CSG نتیجه ادغام پلت فرم های مختلف است، نه صرفا نتیجه حضور خود یک ناو هواپیمابر. در زمینه اندونزی، موضوع در دسترس بودن ناوگان اسکورت و پشتیبانی برای عملیات ناوهای هواپیمابر موضوع بسیار مهمی است.

اندونزی در واقع اکنون ناو مورد انتظار خود را دارد، اما همچنان فاقد کشتی های جنگی سطحی برای تشکیل یک CSG است که معمولا در ایالات متحده یا نیروی دریایی فرانسه یافت می شود. با اشاره به پایگاه داده آزمایشگاه اندونزی 2045، اندونزی هنوز 12 ناوچه و هفت قایق موشکی تندرو برای تحقق اهداف دفاعی دولت آرشیپلاژیک Trident Shield ندارد. ناوگان زیردریایی هم همینطور. اندونزی هنوز با کمبود هشت زیردریایی مواجه است.

حاملی برای عملیات فاجعه دولت و نیروهای مسلح ملی اندونزی (TNI) در واقع چندین بار اعلام کرده اند که حضور KRI Sriwijaya برای ماموریت های رزمی اعزامی در نظر گرفته نشده است. آنها استدلال می کنند که ناو هواپیمابر در عوض برای عملیات نظامی به غیر از جنگ، به ویژه کمک های بشردوستانه و امداد رسانی در بلایا (HADR) در اولویت قرار می گیرد. به عنوان مثال، پس از عملیاتی شدن، دولت اعلام کرد که KRI Sriwijaya به سایر نیروهای TNI خواهد پیوست تا در رسیدگی به آتش سوزی های جنگلی در کالیمانتان کمک کنند.

علاوه بر مأموریت های HADR، رئیس ستاد نیروی دریایی اندونزی گفته است که از این ناو برای فعالیت های دیپلماسی دفاعی مانند بازدید از بندر استفاده می شود. در نگاه اول، بیانیه دولت و TNI برای اولویت دادن به ماموریت های HADR و دیپلماسی دفاعی برای KRI Sriwijaya منطقی به نظر می رسد. علاوه بر اینکه موضع نظامی اندونزی اجازه عملیات تهاجمی را نمی دهد، انتظار می رود این بیانیه از تنش های دیپلماتیک با دیگر کشورها به ویژه در منطقه نیز جلوگیری کند. با این حال، این دوباره این سوال را ایجاد می کند که آیا اندونزی واقعا به یک ناو هواپیمابر نیاز دارد یا خیر.

HADR می تواند یک ماموریت مرتبط برای KRI Sriwijaya باشد، اما مرتبط بودن یک ماموریت به طور خودکار ثابت نمی کند که پلت فرم انتخاب شده موثرترین راه برای دستیابی به آن قابلیت است. برای اطمینان از اینکه KRI Sriwijaya می تواند نقش خود را ایفا کند، اندونزی همچنان باید اکوسیستم مناسب را در اطراف خود بسازد. به عنوان مثال، اگر برای مأموریت های HADR در زمین در نظر گرفته شده است، اندونزی باید از در دسترس بودن هلیکوپترهای حمل و نقل کافی اطمینان حاصل کند.

اگر اندونزی روی خرید تعداد کافی هلیکوپترهای ترابری سرمایه گذاری نکند، KRI Sriwijaya تنها زمانی تبدیل به یک اردک نشسته در وسط دریای Nusantara می شود که یک فاجعه در خشکی رخ دهد. به عبارت دیگر، اگر قرار است از سریویجایا برای ماموریت های HADR استفاده شود، معیار موفقیت آن نباید در توانایی کشتی برای حمل هلیکوپتر به مناطق حادثه خیز باشد. سوال مهمتر این است که آیا کل اکوسیستم ساخته شده در اطراف کشتی قابلیت های HADR را تولید می کند که به طور قابل توجهی بالاتر از جایگزین های ساده تر و مقرون به صرفه تر است؟

در این مرحله، اندونزی باید به طور واقع بینانه قابلیت هایی را که در واقع می خواهد از سریویجایا به دست آورد، تعریف کند تا بتواند اکوسیستم مناسب را در اطراف آن بسازد.