اندونزی با ناو هواپیمابر جدید خود چه خواهد کرد؟

Febry Triantama سوالات دشواری را در این صفحات در مورد استدلال استراتژیک پشت خرید KRI Sriwijaya توسط اندونزی پرسیده است، یک ناو هواپیمابر کوچک که قبلا متعلق به نیروی دریایی ایتالیا بود و با نام Giuseppe Garibaldi اداره می شد. بیشتر در مورد آینده ناو هواپیمابر (و آینده نیروی دریایی اندونزی) به میزان سرمایه گذاری اندونزی در حفظ و بهینه سازی کشتی و بال هوایی آن بستگی دارد. خرید این کشتی جنگی، اندونزی را به یک باشگاه رو به رشد نیروی دریایی در غرب اقیانوس آرام تبدیل می کند تا ناوهای هواپیمابر را اداره کند.

در سال های اخیر استرالیا، هند، چین و ژاپن همگی هواپیماهای عرشه تخت حامل کشتی های جنگی ساخته یا خریداری کرده اند. بسیاری از این کشتی‌ها به‌طور قابل‌توجهی بزرگ‌تر از کشتی‌های جنگی جدید اندونزیایی هستند و بر این اساس می‌توانند هواپیماهای متنوع‌تری را حمل کنند و در فواصل بیشتری از پایگاه عمل کنند. تایلند در دهه 1990 با Chakri Naruebet طراحی اسپانیایی، شبیه به KRI Sriwijaya، به باشگاه ناو هواپیمابر پیوست. دو دهه پیش ممکن بود انتظار می‌رفت کشتی‌هایی مانند ناوهای تایلندی و اندونزیایی از جنگنده‌های V/STOL (برخاست و فرود عمودی یا کوتاه) استفاده کنند.

اما به نظر نمی رسد اندونزی این مسیر را طی کند. تنها جنگنده های عملیاتی V/STOL جهان، AV-8B Harrier و F-35B Lightning II هستند. اولی قدیمی و گران قیمت هستند، در حالی که دومی هنوز به جاکارتا ارائه نشده است و در هر صورت بسیار گران هستند. سریویجایا به عنوان یک کشتی پشتیبانی آبی خاکی بهتر شناخته می شود تا یک ناو هواپیمابر، یک کشتی جنگی با قابلیت های هوانوردی قابل توجه اما بدون بال هوایی که قادر به انجام عملیات برتری هوایی تهاجمی یا دفاعی باشد.

این کشتی را در رده اسکله های هلیکوپتر فرود کلاس کانبرا (LHD) استرالیا قرار می دهد. بهترین مدل برای نیروی دریایی اندونزی ممکن است TCG Anadolu، یک کشتی جنگی آبی خاکی ترکیه باشد که در امتداد خطوطی مانند کشتی هایی که برای اسپانیا و استرالیا کار می کنند ساخته شده است. در حالی که در ابتدا انتظار می‌رفت آنادولو با F-35B پرواز کند، اختلافات با واشنگتن این برنامه‌ها را شاید برای همیشه به یخ انداخته است.

در عوض، نیروی دریایی ترکیه از Anadolu به عنوان سکویی برای آزمایش انواع هواپیماهای بدون سرنشین از جمله Bayraktar TB3 و Bayraktar Kimielma استفاده کرده است که هر دو دارای قابلیت های چند ماموریتی هستند. پیروی از رهبری ترکیه به اندونزی این امکان را می دهد که از هزینه های خرید F-35B و شاید مهمتر از آن، مشکلات نگهداری خلبانان و خدمه هوایی آموزش دیده برای یک جناح جنگی بسیار کوچک اجتناب کند.

اندونزی قبلا قراردادی با ترکیه برای انتقال تعدادی پهپاد امضا کرده است و ممکن است بتواند از تجربه ترکیه در عملیات پهپادهای پیشرفته از یک سکوی دریایی استفاده کند. اگر آنادولو بهترین حالت را نشان می دهد، چاکری ناروبت تایلندی نشان دهنده بدترین حالت است. در ابتدا انتظار می رفت که ناو تایلندی AV-8B Harriers را عملیاتی کند، اما جنگنده بسیار دشوار ثابت کرد که بیش از حد دردسر داشت و نیروی کوچک در اوایل دهه 2000 بازنشسته شد.

از آنجایی که چاکری ناروبت به عنوان "ملکه بندر" شناخته شده است، که به سختی فراتر از چند عملیات برجسته کمک های بشردوستانه / امداد رسانی در بلایا (HADR) عمل می کند. تایلند انتظار بیشتری از حامل خود داشت، اما بحران‌های مالی زنجیره‌ای، نیروی دریایی و گران‌ترین کشتی نیروی دریایی را از بین برد. البته اندونزی به طور قابل توجهی بزرگتر از تایلند است و نیروی دریایی آن نیز وظایف بسیار بیشتری دارد.

Sriwijaya یک کشتی قدیمی است و قبل از خدمت به اصلاحات قابل توجهی نیاز دارد، اما اندونزی قبلا با کشتی‌ساز ایتالیایی Fincantieri برای مدرن‌سازی کشتی جنگی تعامل داشته است، ترتیبی که همچنین باید ظرفیت اندونزی را برای نگهداری کشتی در دریا بهبود بخشد. یک ناو هواپیمابر با هر اندازه ای یک فرصت بزرگ و در عین حال مسئولیت بزرگی است. اندونزی روی ظرفیت خود برای در خدمت نگه داشتن کشتی و همچنین دوام یک کشتی بسیار قدیمی تاس می زند.

این می تواند با قابلیت بسیار پیشرفته HADR و همچنین پلت فرمی که قادر به بهره گیری از آخرین فناوری پهپادها باشد، نتیجه دهد. یا اندونزی می تواند به ملکه بندر خود برسد.