انفجار ANC چندین دهه در حال شکل گیری بود

سیاستمدار آفریقای جنوبی، نخست وزیر سابق کیپ غربی، عضو کمیته اجرایی ملی ANC و سفیر دو دوره در ایالات متحده.

هنگامی که انفجار مورد انتظار کنگره ملی آفریقا (ANC) در انتخابات دولت محلی آفریقای جنوبی در سال 2026 رخ داد، هنوز به طرز شگفت انگیزی چشمگیر بود. ANC بزرگترین حزب سیاسی باقی ماند، اما سهم آن از آرای مردمی به 32.5 درصد کاهش یافت و اساسا آن را به یک حزب روستایی تبدیل کرد که قدرت حکومتداری آن کاملا به شرکای ائتلافی وابسته نیست.

این حزب اکنون یک حزب سیاهپوست آفریقایی بدون رای دهندگان اقلیت است. عناصر مهم طبقه متوسط ​​سیاه‌پوست و بخش‌هایی از طبقات روستایی و کارگری سیاه‌پوست آفریقایی نارضایتی را از طریق فرار و پرهیز از خود نشان دادند.

این امر باعث می‌شود که ANC برای ائتلاف در متروها و شهرها به احزاب دیگر وابسته باشد، در حالی که با جامعه سفیدپوست مطمئن و جسور مواجه است، و از اینکه چگونه قدرت سیاهان به این زودی پس از آپارتاید می‌تواند به آسانی کاهش یابد، شگفت‌زده می‌شود. اما بذر این انفجار در سه مرحله رهبری نه ساله کاشته شد.

اولین انتقال در این تحول پس از 9 سال در حال توسعه تحت ریاست جمهوری تابو امبکی بود که نقاط ضعف خود را داشت - مانند اپیدمی HIV/AIDS - اما مزایای قابل توجهی را برای جانشینانش به ارمغان آورد: رشد تولید ناخالص داخلی (GDP) 5.4 درصد، بیکاری در 25 درصد و پس انداز قابل توجه برای توسعه زیرساخت ها.

به طور قابل توجهی، ANC در انتخابات محلی 2006، با بیشترین نسبت آرای اقلیت، سهم الکترال 65.7 درصد را به دست آورد. این نه سال بذرهای به اصطلاح بی صبری چپ را در مورد نرخ توزیع مجدد مزیت های رشد کاشت.

این مزایا در طول 9 سال ویرانگر رئیس جمهور جیکوب زوما در هر دو دوره اقتصادی و انتخاباتی هدر رفت. ویرانی که به عنوان «تحول اقتصادی رادیکال» پنهان شده بود، در واقع تسخیر دولت بود.

رسوایی دستگیری ایالت، سیریل رامافوزا، رئیس‌جمهور را در مرکز صحنه موج «رامافوریا» قرار داد و بسیاری مایل بودند که او مامای تجدید حیات باشد. مأموریت او بی سابقه بود و محبوبیت او حتی شکست های قرنطینه COVID-19 را تحمل کرد.

با این حال، 9 سال ویرانگر به طور اجتناب ناپذیری به 9 سال پریشان تسلیم شد، در حالی که نام ماما به این ایده ناخوشایند تسلیم شد که نسل رامافوزا ممکن است متعهدین ANC باشند.

«دختگی» مخفف تردید، بلاتکلیفی و عدم اطمینان است. حتی در میان وضوح اخلاقی، هیچ شجاعت اخلاقی برای تصمیم گیری یا اقدام وجود ندارد. اولویت‌های گیج‌کننده، بین حفظ ضعیف پایگاه ANC با اندکی وحدت و جلب تأیید و حمایت ملت، مبادله‌ای ایجاد می‌کند. اگر زوما با جنایات ارتکابی عمل می کرد، رامافوسا با حذف عمل می کرد - کاری که او نمی توانست انجام دهد.

اولا، زوما باید در زندان می بود، اما انتقال (به جای اخراج) رئیس اطلاعات زوما توسط رامافوسا به سمت کمیسر خدمات اصلاحی منجر به آزادی زوما به دلایل پزشکی شد.

حتی زمانی که زوما مجددا توسط دادگاه به زندان محکوم شد، حکم عفو عمومی رامافوسا به این معنی بود که او تنها دو ساعت دیگر از محکومیت 15 ماهه خود را در زندان سپری کرد. چنین تناقضی به حزب uMkhonto weSizwe (MKP) زوما اجازه داد که تقریبا 15 درصد از آرای ملی را در سال 2024 و تقریبا 10 درصد را در سال 2026 به دست آورد.

ثانیا، کنگره ملی آفریقا اسکلت‌های بداخلاقی را در انتخابات به همراه داشت - با مواردی که همدست بودند یا تحمل می‌شدند یا بالا می‌رفتند - که شامل فساد شرکت‌های دولتی، تقلب کووید، سوءاستفاده از مناقصه‌های دولتی و سوء مدیریت بودجه‌های اطلاعاتی در سایه بود. در کلیشه های آن روز، «بی گناه تا اثبات گناه» همیشه در نهادینه سازی معافیت از مجازات بر «کنار رفتن» می غلبه داشت!

ثالثا، قبل از انتخابات 2026، ANC وضعیت نامطلوب حاکمیت محلی و احساسات عمومی خود در مورد خدمات اساسی را درک کرد. اما با فوریت لازم عمل نکرد. به جای نجات حاکمیت ANC و حفظ اعتماد مردم، تصمیم به صدور حکم اعدام در مبارزات انتخاباتی ANC گرفت: رئیس جمهور حکومت اتحاد دموکراتیک (DA) را تحسین کرد، در حالی که رئیس اعلام کرد که شوراهای ANC می توانند آواز بخوانند اما نمی توانند حکومت کنند.

از دید رامافوزا، این اقدامات حذفی با داده های اقتصادی ویرانگر همراه بود و بیکاری جوانان 63 درصد بود. حمایت انتخاباتی ANC از 57.5 درصد (2019) به 47.5 درصد (2021) به 40.2 درصد (2024) به 32.5 درصد (2026) کاهش یافت، زیرا ANC توسط شورش‌ها از MKP زوما تا حزب آزادی اقتصادی آفریقای جنوبی Julius Malemas (Communication Economic Freedom Fight) از بین رفت.

همانطور که در سال 2024، مشغله های فوری رهبری محاصره شده، سرزنش هایی است که تابو امبکی آن را آغاز کرد، انکار نادیده انگاشته ("ما هنوز بزرگترین حزب هستیم") و تلاش برای نجات از طریق تجارت اسب چیزی که در رای گیری از دست رفت.

در عوض، این مشغله ها باید جای خود را به یک بحث استراتژیک در مورد چگونگی بقا، تجدید و ظهور مجدد بدهد. این تنها سکانسی است که چندبحران وجودی پیش روی کنگره ملی آفریقا، متشکل از دوراهی های انتخاباتی، سازمانی، ایدئولوژیک و اخلاقی را دفع می کند. انتخاب هایی که در تلاش فوری برای زنده ماندن انجام می دهد جهنمی خواهد بود.

در سال 2024، شریک منتخب آن DA بود که به DA اجازه می داد تا خوش طعم شود، حکمرانی عملکردی خود را به نمایش بگذارد و از منابع تجاری سفید خود برای از بین بردن ANC استفاده کند. آیا کنگره ملی آفریقا بیشتر از این کار را انجام می‌دهد یا به سمت چپ می‌رود و اتحاد مجدد همان نیروهای تسخیر دولت را که می‌تواند آن را بیشتر آدم‌خوار کرده و بحران اخلاقی آن را تشدید کند، به خطر می‌اندازد؟ مخالفت، به جز جایی که هیچ جایگزینی وجود ندارد، یک گزینه نیست، زیرا کنگره ملی آفریقا باید جایگاهی در حکومت داشته باشد تا بتواند از طریق آن اصلاحات و اعتماد عمومی را به دست آورد.

اما آیا مهارت و ظرافت راه رفتن با این طناب را دارد؟

از نظر سازمانی، به نظر می رسد ANC فاقد استعدادهای استراتژیک است و برای حفظ ایمان به پایگاه خود به اشتباهات متکی است. درخواست برای استعفای این رهبری به طرز وسوسه‌انگیزی درست است، اما آیا این انفجار به انفجاری تبدیل می‌شود که 114 سال رهبری عمدتا توانا را خیانت می‌کند و کنگره ملی آفریقا را بدون گزینه احیاء به مرگی شرم‌آور محکوم می‌کند؟

آیا تیم رهبری رامافوسا شجاعت صادقانه پذیرش شکست را دارد، تا سال 2027 برای تداوم پایدار باقی می ماند، اما اکنون تیم انتقالی را بالای سر آنها پیوند می زند تا ANC را از طریق ضرورت تغییر، تجدید، و بازیابی اعتماد عمومی تا انتخابات 2029 هدایت کند؟

نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به خود نویسنده است و لزوما منعکس کننده موضع تحریریه الجزیره نیست.