"انقلاب" زهران ممدانی یک رویای سوسیالیستی یا کابوس سرمایه داری نیست.

مصطفی باسم/ گتی ایماژ; BI ز اهران ممدانی شهردار نیویورک سیتی در یک پلتفرم اقتصادی ساده و متمرکز شد: اتوبوس های سریع و رایگان، مراقبت از کودکان جهانی، خواربار ارزان تر، و اجاره بها. حامیان او تصور می کردند که او نظم اقتصادی تازه ای را ایجاد می کند. منتقدان او از بدترین اتفاق می‌ترسیدند - گروهی از چپ‌گرایان سرسخت که شهر را در هرج و مرج مالی فرو خواهند برد.

یک سال پس از انتخاب ممدانی، اقتصاد نیویورک شبیه رویاهای سوسیالیستی - یا کابوس های سرمایه داری نیست. Zohranomics با سرعتی جزئی در حال گسترش است. شهردار که قادر به افزایش یکجانبه مالیات بر ثروتمندان نیست، از اعمال مالیات سرسام آور بر ساکنان ثروتمندی که به طور تمام وقت در شهر زندگی نمی کنند (یا در پرونده های مالیاتی خود چنین می گویند) حمایت می کند. تلاش او در خواربارفروشی شهرداری یک کار کوچک در پنج مکان در حال انجام است.

شهر روی نیمه «سریع» طرح اتوبوس متمرکز شده و قسمت «رایگان» را در پشت مشعل قرار داده است. ممدانی مانند اسلاف خود زمان و منابع زیادی را به مسکن اختصاص می دهد. او توقف اجاره 1 میلیون آپارتمان تثبیت شده را ترتیب داد - یکی از بحث برانگیزترین و تاثیرگذارترین اقدامات او تا کنون، هرچند مختص دولت او نیست. بسیاری از سیاست‌های شهردار اقدامات اداری بوده است: کاهش تشریفات اداری برای مشاغل کوچک، ریشه‌کن کردن ناکارآمدی‌های دولت، مانور بازنشستگی برای متعادل کردن بودجه شهر.

و دولت در پر کردن چاله‌ها و آسان‌تر کردن لغو اشتراک‌ها برنده‌های کوچکی است.

فهرست دستاوردها بیشتر شبیه یک لیست آرزوهای اتاق فکر استاندارد دموکرات است تا یک مانیفست بلشویکی. ممدانی مانند یک پوپولیست چپ با غرایز یک قلدر عملیات شهری حکومت می کند - اما بزرگترین شرط بندی اقتصادی او هنوز انجام نشده است. نیویورک شهری فوق‌العاده ثروتمند با ثروت خصوصی بیش از 3 تریلیون دلار و تولید ناخالص داخلی سالانه تقریبا 1.3 تریلیون دلار است. همچنین شهری با شکاف های شدید اقتصادی است. این کشور دارای نرخ فقر 25 درصدی است، یعنی بیش از 2 میلیون نیویورکی زیر خط فقر زندگی می کنند.

(در مقایسه، نرخ فقر ملی 10٪ است.) از سال 2019 تا 2024، تقریبا دو سوم از رشد درآمد شهر نیویورک به 1٪ بالا رسید، در حالی که این میزان در سطح ملی 39٪ بود. هزینه های مراقبت از کودک، مسکن و نیازهای اولیه به طور فزاینده ای دلهره آور است. آن تحرکات اقتصادی ممدانی را به سمت شهرداری سوق داد. فهرست دستاوردها بیشتر شبیه به فهرست آرزوهای اتاق فکر استاندارد دموکرات است تا مانیفست بلشویکی.

شهردار در مصاحبه اخیر پادکست با کمدین Theo Von گفت: "بسیاری از مردم این شهر را دوست دارند، اما نه به اندازه بسیاری از آنها که می توانند در اینجا زندگی کنند."

اما حقیقت تغییر ناپذیری که هر شهردار نیویورک با آن روبرو است این است که آنها نمی توانند کار زیادی برای تأثیرگذاری بر اقتصاد انجام دهند. بیشتر موتور مالی نیویورک به تنهایی کار می کند. دولت ایالتی نیویورک بیشتر مالیات های شهر را تعیین می کند. اقتصاد ملی و جهانی بر جیب مردم نیویورک نیز تأثیر می گذارد.

برنامه ممدانی این است که در صورت امکان، از نفوذ شهر برای کاهش هزینه ها استفاده کند و برخی از ساختارهای قدرت نیویورک را به سمت ساختارهای سنتی کمتر قدرتمند سوق دهد. این بدان معناست که مقررات اجاره را با ابتکاراتی برای تحریک بیشتر خانه‌سازی و تحت فشار قرار دادن دولت برای تأمین بودجه برای یک برنامه رایگان جدید 2-K همراه کنید. این شهر در حال بررسی گزینه‌های عمومی است که در آن بازارهای خصوصی قادر به ارائه آن نیستند، مانند ابتکار خواربارفروشی و بیمه جدید دارایی و مسئولیت توسط دولت برای مالکان.

این شرکت در ازای کاهش سود خود، 30 میلیون دلار در آزمایشگاه محاسبات کوانتومی نیویورک سرمایه گذاری می کند. و این به این ایده دامن می زند که ثروتمندان می توانند بیشتر پول بدهند و مالیات بیشتری بپردازند. برنامه های ممدانی به جای ابزارآزمایی، جهانی است. بسیاری از طبقه متوسط ​​و متوسط ​​می توانند فرزندان خود را در برنامه های رایگان 2-K قرار دهند و در آپارتمان های اجاره ای زندگی کنند. مایکل ام سانتیاگو/گتی ایماژ این یک چشم انداز گسترده تر از یک برنامه استاندارد ضد فقر است - و از نظر سیاسی مخاطره آمیزتر است.

نیویورک شهری شلوغ و پر سر و صدا است که تقریبا همه خود را به عنوان یک فرد ضعیف می بینند، از میلیاردرها گرفته تا صاحبان بدگو و اجاره نشینان تحت محاصره. و وقتی همه احساس می‌کنند که سیستم در برابر آنها قرار گرفته است، هر تغییری باعث می‌شود کسی احساس کند که به تازگی در حق آنها ظلم شده است.

برای متحدان مترقی خود، رویکرد ممدانی تلاشی است برای اثبات اینکه دولت محلی می تواند مستقیما به رأی دهندگان پاسخ دهد. امید این است که پرداختن و تبلیغ به چیزهای کوچک، مانند بیل زدن برف و جمع‌آوری زباله، اعتمادی ایجاد کند که می‌توانند از آن برای رسیدگی به مسائل بزرگ استفاده کنند. الیزابت ویلکینز، رئیس و مدیر عامل مؤسسه روزولت، یک اندیشکده مترقی، می‌گوید که این به‌اندازه سوسیالیسم رادیکال به نظر نمی‌رسد، اما «در درجه‌ای که مردم ایمانشان را به این ایده از دست داده‌اند رادیکال است که دولت به چگونگی تجربه اقتصاد یا آنچه دولت می‌تواند انجام دهد اهمیت می‌دهد.

هر چیزی در مورد آن." مسکن عرصه‌ای است که شهردار در آن بیشترین تفاوت را برای نیویورکی‌ها در هر دو جنبه مادی و شعاری ایجاد کرده است. در ماه ژوئن، هیئت دستورالعمل‌های اجاره منصوب شده توسط شهردار رای به توقف دو ساله اجاره در حدود 1 میلیون آپارتمان اجاره‌ای در شهر نیویورک داد که حدود 2 میلیون ساکن را تحت تأثیر قرار داد. در همین حال، او این بحث را مطرح کرده است که ریشه بحران استطاعت شهری کمبود مسکن است و گام های بزرگی برای ساخت و ساز بیشتر برداشته است. او تصمیم دارد 200000 خانه مقرون به صرفه تر بسازد و 200000 خانه دیگر را در دهه آینده حفظ کند.

دولت او زمین های متعلق به شهر را شناسایی کرده است که می تواند به مسکن تبدیل شود. آنها یک کارگروه برای سرعت بخشیدن به تولید مسکن مقرون به صرفه و حذف موانع و تاخیرهای اداری، از اصلاح سیستم قرعه کشی مسکن شهر گرفته تا اصلاح فرآیندهای بررسی محیط زیست، ایجاد کرده اند. شهردار حتی از دونالد ترامپ رئیس جمهور آمریکا خواسته است تا اجازه ساخت در مکان های عمومی مانند Sunnyside Yards، یک مرکز راه آهن در کوئینز را بدهد.

اینگرید گولد الن، استاد سیاست و برنامه ریزی شهری در دانشگاه نیویورک، درباره تلاش های اداری می گوید: «هر تغییر ممکن است کم باشد، اما مهم هستند و در مجموع می توانند تغییرات معناداری را ایجاد کنند.

درباره پوشش هزینه شهر Business Insider بیشتر بخوانید ما 249 رویداد را در سراسر شهر نیویورک دنبال کردیم تا رویکرد مدرن ممدانی برای شهردار شدن را درک کنیم

با والدین نیویورک که احساس می کنند کودکان نوپاشان وارد هاروارد شده اند آشنا شوید

در تلاش نیویورک برای غلبه بر تورم حلال ممدانی در اوایل دوران تصدی خود، جلسات استماع "ریپوف اجاره ای" را راه اندازی کرد و بستری را برای مستاجران فراهم کرد تا ناامیدی خود را ابراز کنند. این به مستاجران شهر نشان داد که او با آنها طرف است و رفتار بد صاحبخانه را هم مشکل کیفیت مسکن و هم مشکل حمایت از مصرف کننده می داند. ممدانی با اعلام اقدامی برای کاهش هزینه‌های بیمه، شاخه زیتون را به مالکان تعمیم داده است، اما تغییر اولویت‌ها باعث می‌شود که بسیاری از آنها احساس کنند که هدف ناعادلانه‌ای هستند.

آن کورچاک، رئیس هیئت مدیره مالکان املاک کوچک نیویورک، می‌گوید: «لحن ما را دچار مشکل کرد.

تعلیق اجاره ایده جدیدی نیست - آنها سه بار در زمان شهردار سابق بیل دی بلازیو در تعداد مشابهی از آپارتمان‌های اجاره‌ای تثبیت‌شده اعمال شدند. طرفداران این سیاست به آن به عنوان مدرکی اشاره می کنند که این بار آسمان سقوط نخواهد کرد. منتقدان آن خاطرنشان می‌کنند که انجمادها در گذشته روند صعودی هزینه‌های مسکن شهر را مهار نکرده و استدلال می‌کنند که این زمان به‌ویژه زیان‌بار خواهد بود، زیرا هزینه‌های مالکان بیشتر و سریع‌تر از یک دهه قبل در حال افزایش است.

سپس این سؤال مطرح می شود که چگونه بودجه برای طرح های بلندپروازانه مسکن ممدانی جمع آوری می شود و توسعه دهندگان خصوصی و وام دهندگان چقدر توپ بازی خواهند کرد. هاوارد اسلاتکین، مدیر اجرایی شورای برنامه ریزی و مسکن شهروندان، می گوید: مسدود شدن اجاره، که حداقل دو سال درآمد مسطح را برای ساختمان های تثبیت شده اجاره تضمین می کند، می تواند منجر به افزایش هزینه های استقراض و چالش های تامین مالی برای سازندگان شود. شرایط اقتصادی گسترده‌تری که تأمین مالی را شکل می‌دهد - به ویژه نرخ بهره - کاملا خارج از کنترل دولت است.

اسلاتکین می‌گوید: «ساخت و راه‌اندازی مسکن گران است و «ما هنوز ندیده‌ایم که آن‌ها چه فکری می‌کنند که این هزینه‌ها را تغییر دهد». به عنوان مثال، اصلاح کد ساختمان، می تواند ریاضیات را بهتر کار کند. دولت در حال بررسی آن است، اما این یک شلوغی است.

همه زمین های عمومی برای مسکن مناسب نیستند، زیرا قطعات ممکن است شکل و اندازه های نامناسبی داشته باشند یا محدوده بندی و محدودیت های قانونی داشته باشند. دولت یک ردیاب منتشر کرده است که بیش از 100 سایت متعلق به شهر را شناسایی می کند که می گوید می تواند بیش از 50000 خانه را به ارمغان بیاورد. برخی از این فضا خالی نیست: در Bensonherst، شهر به دنبال توسعه مجدد کتابخانه جدید Utrecht موجود به عنوان یک کتابخانه کاملا جدید به اضافه 200 آپارتمان است.

مالیات پایدار یک ضربه مالی برای کسانی است که مشمول آن هستند، اما بخش ناچیزی از تصویر کلی مالی نیویورک است. دفتر شهردار تخمین می‌زند که این مالیات می‌تواند سالانه 500 میلیون دلار درآمد داشته باشد، هرچند که کنترل‌کننده می‌گوید با توجه به معافیت‌ها و احتمال تغییر رفتار برخی از مالکان برای اجتناب از مالیات، این مالیات می‌تواند 340 تا 380 میلیون دلار باشد. برای زمینه، آخرین درآمد مالیاتی سالانه شهر 85.4 میلیارد دلار بوده است.

موفقیت به تعداد واحدهای ساخته شده و اندازه، مکان و هزینه آنها بستگی دارد. همچنین مهم است که ساخت و ساز با چه سرعتی حرکت می کند، زیرا تاخیرها گران هستند. بر اساس برآورد خود شهر، نیویورک طی 10 سال آینده به 700000 خانه جدید برای رفع کمبود مسکن نیاز دارد، به این معنی که 70000 خانه در سال، بسیار بالاتر از افزایش خالص 43800 واحدی که شهر در سال 2025 داشت. خود دولت ممدانی اذعان کرده است که برای یک خانواده می توان سال ها طول کشید تا یک پروژه مسکن به طول انجامد. توانایی حرکت کردن

این سازمان به دنبال کاهش هشت ماهه این فرآیند و کاهش دو سال از زمان تلاش‌هایی است که نیاز به تغییر منطقه‌بندی دارند.

گولد الن، پروفسور، می‌گوید: «برای ایجاد یک ضربه جدی در بحران مسکن، باید سریع‌تر و کارآمدتر بسازیم. ممدانی نقش معاون توسعه اقتصادی شهردار را به عنوان معاون عدالت اقتصادی شهرداری تغییر داده است، حرکتی که به منظور نشان دادن مدیریتی متمرکز بر عدالت و نه تنها رشد است. او یک تنظیم کننده سرسخت در وزارت حمایت از مصرف کنندگان و کارگران ایجاد کرد، که تلاش کرده است نشان دهد که شهر مایل است از وزن خود برای مقابله با سردردهای نسبتا پیش پا افتاده با سرکوب بازیگران بد در تحویل غذا، نگهداری از خود و حتی دندانپزشکی استفاده کند.

امیلی آیزنر، مدیر اجرایی مؤسسه سیاست مالی، یک اندیشکده مترقی، می‌گوید که بسیاری از اقدامات DCWP را از نظر مقرون‌به‌صرفه بودن «سیب‌زمینی کوچک» می‌داند، اما چیزی «به‌طور نمادین» در مورد اینکه مردم می‌بینند دولت از آنها دفاع می‌کند، وجود دارد. دولت ممدانی همچنین در پر کردن چاله‌ها و آسان‌تر کردن لغو اشتراک، برنده‌های کوچکی است. گتی ایماژ در مورد مشاغل کوچک، دولت 50 اصلاحات پیشنهادی را برای کاهش تشریفات اداری منتشر کرده است.

آنها همچنین پیشنهاداتی را برای تسریع روند ساخت رمپ و کافه های پیاده رو در فضاهای عمومی و کاهش کاغذبازی برای پیمانکاران شهری ارائه کرده اند. در تجارت بزرگ، همانقدر که لفاظی و وابستگی سیاسی ممدانی به عنوان یک سوسیالیست دموکراتیک، برخی از رهبران را ترسانده است، شهرداری او باعث مهاجرت شرکتی نشده است. Anthropic، Fanatics و Deloitte تصمیم گرفتند امسال در منهتن گسترش پیدا کنند.

شرط او این است که شرکت‌ها در نیویورک می‌مانند و پیشرفت می‌کنند بدون اینکه شهرداری برای آنها به عقب خم شود. اندرو ریگی، مدیر اجرایی اتحادیه هتلداری نیویورک به شوخی می گوید بهترین سیاست اقتصادی ممکن است این باشد که نیکز هر سال قهرمان NBA شود. بردلی تاسک، سرمایه‌دار مخاطره‌آمیز، استراتژیست سیاسی و متحد اندرو کومو، می‌گوید: «مردم اغلب، حتی بیشتر از به دست آوردن آنچه می‌خواهند، می‌خواهند احساس کنند دیده شده و شنیده می‌شوند». تاسک می‌گوید برای مدیران اجرایی و کسب‌وکارهای بزرگ، این اتفاق مانند سایر دولت‌ها رخ نمی‌دهد.

سخنگوی شهرداری اشاره می‌کند که شهردار یک شورای مشورتی تجاری تشکیل داده، میزبان یک میزگرد بین‌المللی تجاری در طول مجمع عمومی سازمان ملل بوده و جلسات متعددی با رهبران برجسته تجاری از جمله جیمی دیمون از جی‌پی مورگان و دیوید سولومون از گلدمن ساکس برگزار کرده است.

نیویورکی‌ها ممکن است از مهلت‌های مالی کوچک لذت ببرند، اما چالش بزرگ‌تر کاهش هزینه‌های اقلام بزرگ‌تر است. بعید است که طرح ممدانی برای افتتاح پنج فروشگاه مواد غذایی در شهر، قیمت مواد غذایی را در شهری با بیش از 1000 خواربارفروشی و 10000 فروشگاه بودگا و گوشه ای تغییر دهد. دولت می‌گوید محله‌های پرجمعیت را برای سایت‌های فروشگاه‌های مواد غذایی انتخاب کرده است، به این امید که تأثیر مستقیم و غیرمستقیم زیادی بر ساکنان نیویورک در آن مناطق بگذارد.

جولی ساموئلز، رئیس و مدیر عامل گروه تجاری Tech: NYC، می‌گوید که ممدانی در تالار شهر تعدیل شده است، اگرچه او هنوز به اندازه دولت‌های گذشته بر رشد شغل و توسعه اقتصادی تمرکز نکرده است. یک جایی که او موفق شده است: پرشورها.

او می‌گوید: «سیاست‌های اقتصادی نیز به این بستگی دارد که آیا کارکنان آن‌ها می‌خواهند جایی باشند یا نه. و اگر کارمندان بخواهند در نیویورک باشند، شرکت‌های فناوری اینجا خواهند بود، سپس بانک‌ها اینجا خواهند بود.»

در ماهیت پیشنهادهای سیاستی ممدانی این باور منعکس شده است که مشکلات زیست‌پذیری و مقرون به صرفه بودن شهر مختص فقرا نیست. به نوبه خود، برنامه های او به جای آزمایش ابزار، جهانی هستند، به طوری که هر نیویورکی بدون در نظر گرفتن درآمد می تواند به آنها دسترسی داشته باشد. بسیاری از طبقه متوسط ​​و متوسط ​​می توانند فرزندان خود را در برنامه های رایگان 2-K قرار دهند و در آپارتمان های اجاره ای زندگی کنند که اکنون برای چند سال گران تر نمی شوند.

اگر اتوبوس‌ها رایگان شوند، این امر برای همه کسانی که سوار آن‌ها می‌شوند صدق می‌کند. ممدانی و کارل آنتونی تاونز در رژه قهرمانی نیکس در ماه ژوئن. آنجلینا کاتسانیس/گتی ایماژ اندرو ریگی، مدیر اجرایی اتحادیه هتلداری نیویورک به شوخی می گوید بهترین سیاست اقتصادی ممکن است این باشد که نیکز هر سال قهرمان NBA شود. اما این در دست جالن برانسون است نه ممدانی. بسیاری از بزرگ‌ترین وعده‌های ممدانی در منهتن محقق نمی‌شود، اما در عوض در آلبانی، جایی که قانونگذار ایالتی و فرماندار کتی هوچول کنترل را در دست دارند، عملی نمی‌شود.

هر برنامه ای برای افزایش مالیات یا افزایش حداقل دستمزد بستگی به یک ساختمان دولتی در سه ساعت فاصله دارد.

جیمز پاروت، اقتصاددان کار در مدرسه جدید و اقتصاددان ارشد شهر به مدت دو سال در زمان شهردار سابق دیوید دینکینز، می‌گوید که شهر «هیچ‌وقت شهرداری نداشته است که چنین تلاش هماهنگی انجام داده باشد تا آلبانی را وادار به انجام کارهای بیشتر برای کمک کند». ممدانی به شدت برای هوچول مبارزات انتخاباتی انجام داده و از تسلیحات ویدیوهای ویروسی هوشمندانه خود برای کمک به انتخاب مجدد او استفاده کرده است.

نزدیکتر به خانه، یک برخورد بزرگ با کارگران شهری در حال وقوع است. قراردادهای اتحادیه بزرگ بخش عمومی، از جمله شورای ناحیه 37 و فدراسیون متحد معلمان، که هر کدام ده ها هزار عضو دارند، برای مذاکره مجدد در حال انجام است. این شهر خود بزرگترین کارفرمای نیویورک است. به زودی، شهردار خود را در پشت میز مذاکره می‌بیند که از کارگری که متعهد شده بود در مسیر مبارزات انتخاباتی حمایت کند.

از آنجایی که شهر نیویورک به طور کلی به چانه زنی الگو متکی است - جایی که توافق نامه یک اتحادیه بزرگ استاندارد را برای دیگران تعیین می کند - خطرات برای همه کارمندان شهر زیاد است. آنها همچنین برای یک شهردار که می‌خواهد نشان دهد که برای نیروی کار شهرداری شهر ارزش قائل است و در عین حال سرمایه‌های مالی شهر را روی پایه محکم نگه می‌دارد، بسیار عالی هستند.

ممدانی، مانند هر شهردار، مجبور خواهد بود چندین انتخاب سخت داشته باشد، از جمله آنهایی که تیتر خبرها نیستند. او از شورای شهر نیویورک شکایت کرد تا لایحه ای را که یک بار پاداش 10000 دلاری به متخصصان مدارس دولتی اعطا می کند، مسدود کند، زیرا خارج از چانه زنی جمعی است. او توانست خلأ بودجه شهر را با تغییر ساختار پرداختی های بازنشستگی شهرداری برطرف کند، اما مانورهای حسابداری نمی تواند جایگزین کسری های ساختاری شود.

اگر درآمدهای مالیاتی کاهش یابد یا کمک های دولتی از آلبانی متوقف شود، دولت باید بین کاهش اهداف اصلی یا کاهش هزینه های دردناک یکی را انتخاب کند. این چیزی نیست که در یک بیانیه مطبوعاتی یا ویدیوی TikTok آمده باشد.

مایکل کینوکان، مدیر سیاست سلامت در موسسه سیاست مالی و یک فعال قدیمی مترقی، می‌گوید: «دولت واقعا بر کسب پیروزی‌های کوتاه‌مدت و مناسب مطبوعات متمرکز بوده است. این پیامی در مورد اینکه نگرانی هایش کجاست می فرستد.» امیلی استوارت خبرنگار ارشد Business Insider است که در مورد تجارت و اقتصاد می نویسد.

مقاله اصلی را در Business Insider بخوانید