انور در حال چانه زنی برای زندگی میانمار برای منافع سیاسی است - و او بازنده خواهد شد

این هفته، انور ابراهیم، ​​نخست وزیر مالزی، مین آنگ هلائینگ، رئیس حکومت میانمار را که نسل کشی سال 2017 علیه روهینگیا را رهبری کرد، پذیرفت تا ترتیب انتقال 200000 پناهجو از جمله روهینگیا را به میانمار بدهد. اولین تبعیدها هم اکنون آغاز شده است. این طرح فقط از نظر اخلاقی ورشکسته نیست. هیچ معنای عملی ندارد. به نظر می‌رسد که این امر ناشی از ماه‌ها سخنان تنفرآمیز هماهنگ آنلاین علیه پناهندگان روهینگیا در مالزی و هدف قرار دادن رهبران جامعه توسط مقامات، از جمله دستگیری اخیر ظفر احمد عبدالغنی است.

در صورتی که کسی نیاز به یادآوری داشته باشد، مین آنگ هلائینگ به دلیل دستور دادن به جنایات علیه روهینگیا به عنوان فرمانده کل، حکم بازداشت دادگاه فدرال آرژانتین را صادر می کند. دادستان های دادگاه کیفری بین المللی نیز به دلایل مشابه برای او حکم بازداشت درخواست کرده اند. او هنوز با عدالت روبرو نشده است و ارتش مانند همیشه بی رحمانه باقی مانده است. او کودتای سال 2021 را رهبری کرد و در سال‌های پس از تلاش ناامیدانه‌اش برای قدرت، نیمی از کشور را ویران کرد.

او همچنان نماینده ارتش میانمار است، نهادی که تنها هدف آن بهره برداری از مردم از طریق زور است، همانطور که بیش از 50 سال است، و علت اصلی همه رنج های میانمار است. اخراج پناهجویان به میانمار بر اساس توافقنامه با مین آنگ هلائینگ، نقض قوانین بین المللی و اصل اساسی عدم بازگشت است. و بار بحران میانمار را بر دوش مالزی یا منطقه وسیع تر کم نخواهد کرد. در واقع، آن را بدتر خواهد کرد.

بارها و بارها، مین آنگ هلائینگ ثابت کرده است که نه تنها مردم میانمار، بلکه همسایگان ما نمی توانند به او اعتماد کنند. او از زمان کودتا با آ.سه.آن با تحقیر رفتار کرد و الزامات اساسی اجماع پنج ماده را نادیده گرفت که خواستار توقف فوری خشونت، گفتگوی فراگیر و دسترسی بشردوستانه به کشور بود. به همین دلیل است که تعداد پناهندگان همچنان در حال افزایش است. مین آنگ هلائینگ نیز تنها داور قدرت در میانمار نیست. او کمتر از نیمی از کشور را کنترل می کند.

او حتی شمال ایالت راخین، سرزمین روهینگیا را کنترل نمی کند. آن منطقه و بیشتر مناطق راخین اکنون عمدتا در اختیار ارتش آراکان است که مرتکب تخلفات شدید خود علیه روهینگیا می شود. همین هفته گذشته، ارتش بازاری را در شهرکیاکتاو در ایالت راخین بمباران کرد و نزدیک به 50 غیرنظامی از جمله روهینگیا را کشت.

پس این پناهندگان به کجا بازگردانده می شوند؟ به میدان کشتار؟ یا اینکه آنها در اردوگاه‌های بازداشت در خارج از سیتوه در کنار 120000 روهینگیایی دیگر که 14 سال در آنجا محبوس بوده‌اند اسکان داده می‌شوند؟ یا اینکه آنها با استثمار شبکه‌های قاچاق و گروه‌های مسلح، از جمله ارتش، که آنها را به زور جذب می‌کنند و برای مرگ در خط مقدم می‌فرستند، رها می‌شوند؟ این طرح با شکست مواجه خواهد شد، در حالی که مین آنگ هلائینگ را جسور می کند و بی ثباتی را دامن می زند و دستیابی به راه حل پایدار را سخت تر می کند.

مالزی به پناهندگان میانماری امنیت ارائه کرده است و این پناهندگان به نوبه خود به اقتصاد مالزی کمک کرده اند. اما این یک راه حل دائمی نیست. البته انور موظف به رسیدگی به این موضوع است و حق دارد تلاش های دیپلماتیک را در این زمینه دنبال کند. اما اگر او واقعا بخواهد اوضاع را بهبود بخشد و بحران را حل کند، نه اینکه به فشار پوپولیستی واکنش نشان دهد، اینها تعدادی از اقدامات دیپلماتیک است که او انجام خواهد داد. اولین مورد کار از طریق آسه آن و سازمان ملل است.

برای تضمین آتش‌بس سراسری در میانمار و دسترسی بشردوستانه بدون ممانعت به تمام بخش‌های کشور، از جمله با تعیین معیارهای مشخص برای سنجش اجرای اجماع پنج نقطه‌ای توسط مین آنگ هلائینگ. دوم، او باید از تلاش‌ها برای متهم کردن مین آنگ هلینگ و رهبران ارتش و دیگر بازیگران مسلح به دلیل نسل‌کشی و چندین دهه نقض شدید علیه روهینگیا و غیرنظامیان در سراسر میانمار حمایت کند. همان اصولی که انور در مورد فلسطین اعمال می کند در میانمار نیز اعمال می شود: بدون پایان معافیت از مجازات، چرخه های ویرانگر خشونت پایان نخواهد یافت.

سوم، انور باید یک استراتژی دیپلماتیک ایجاد کند که به واقعیت مراکز متعدد اقتدار میانمار پاسخ دهد، مقامات و ذینفعان قانونی میانمار را درگیر کند و در جهت گفتگوی فراگیر برای یک راه حل سیاسی واقعی کار کند. چهارم، او باید یک تلاش هماهنگ بین‌المللی را برای از بین بردن شبکه‌های منطقه‌ای قاچاق انسان که در درگیری‌ها شکوفا شده‌اند و از آسیب‌پذیرترین افراد بهره‌برداری می‌کنند و به بحران پناهندگان دامن می‌زند، رهبری کند.

در نهایت، او باید در نظر بگیرد که چگونه می‌توان یک مأموریت ناظر بین‌المللی مستقل در ایالت راخین مستقر کرد، با مأموریت نظارت و گزارش در مورد حفاظت از غیرنظامیان، به عنوان ابزاری برای ایجاد اعتماد به سمت بازگشت پایدار، داوطلبانه و باوقار روهینگیا و سایر پناهندگان از میانمار. روهینگیا و دیگر آوارگان میانماری چیزی جز بازگشت سالم به خانه هایمان نمی خواهند. ما با نقشه های انور مخالفت نمی کنیم زیرا می خواهیم بقیه عمر خود را در ناامنی و تبعید بگذرانیم. ما اعتراض می کنیم زیرا می دانیم که این فقط اوضاع را بدتر می کند.

و در اعماق وجود من معتقدم انور هم این را می داند. اینها اقدامات رهبر فرزانه و اصولگرا نیست که بسیاری از فعالان حقوق بشر و من از آزادی او حمایت کردیم. این اقدامات خیانت خطرناکی است که به امید سود بیهوده سیاسی کوتاه مدت، زندگی ما را از بین می برد.