انکار انتخابات چپ

سندرز و یارانش در دهه گذشته اصرار داشتند که دموکرات‌ها تنها در صورتی که سیاست‌های چپ‌گرای او را بپذیرند، بر اکثریت‌های ملی فرمان خواهند داد. پس از انتخابات هفته گذشته، جنبش ادعای اثبات کرد. سندرز به پولیتیکو گفت: نتایج ثابت کرد که «ما می‌توانیم بر میلیون‌ها جمهوری‌خواه و مستقلی که از نظر اقتصادی با مشکلاتی دست و پنجه نرم می‌کنند، پیروز شویم».

در واقع، نتایج در جهت مخالف است. تقریبا هر نامزد دموکرات سنا در ایالت خود نسبت به کامالا هریس دو سال پیش از آن، سهم بیشتری از آرا به دست آورد، اما پنج نامزد چپ‌گرای مورد حمایت سندرز، چهار نوسان کوچک را در رقابت‌های رقابتی به خود اختصاص دادند. تروی جکسون در مین، تنها نامزدی که عملکرد ضعیفی از هریس داشت، یک مترقی تحت حمایت سندرز بود. با همین معیار، دموکرات های میانه رو در مجلس نیز از مترقی ها بهتر عمل کردند.

تازه‌واردانی مانند جاش تورک از آیووا و آنی اندروز از کارولینای جنوبی با انجام عمل جراحی با تأیید جنسیت برای افراد زیر سن قانونی و اجازه دادن به ورزشکاران زن تراجنسیتی برای رقابت در ورزش‌های دخترانه مخالفت کردند - موقعیت‌هایی که به هریس آسیب جدی وارد کرد. هر دوی آنها به همراه جیمز تالاریکو در تگزاس و آدام همیلتون در کانزاس، مدیکر برای همه را رد کردند.

همه پرسی رای در چندین ایالت - ممنوعیت دولت از رفتار ترجیحی بر اساس نژاد و عوامل دیگر، رد مالیات بر ثروت - تأیید کرد که رد مردم از حزب جمهوری خواه به پذیرش کامل جناح چپ حزب دموکرات منجر نمی شود.

چشمگیرترین پیروزی های حزب، در مقایسه با نتایج انتخابات اخیر در ایالت های تاریخی بنفش، از سوی نامزدهای جریان اصلی یا میانه رو به دست آمد: سناتور جان اوسف از جورجیا (که با 18 امتیاز برنده شد)، سناتور منتخب روی کوپر از کارولینای شمالی (19.6) و فرماندار پنسیلوانیا، جاش شاپیرو (21 امتیاز). اگرچه هر مسابقه شرایط منحصر به فردی دارد و هیچ نتیجه واحدی را نمی توان به یک آزمون ساده ایدئولوژی تقلیل داد، الگوی کلی غیرقابل انکار است.

[جاناتان چایت: ممدانی مرکزیتی است که منتظرش بودیم]

از آنجایی که کل حزب درها را منفجر کرد، به هر حال بسیاری از نامزدهای چپ آن پیروز شدند. اما نه همه آنها. در مین، جارد گلدن، نماینده میانه رو، در مواجهه با یک رقیب اولیه مترقی بازنشسته شد. کمیته مبارزات انتخاباتی دموکرات کنگره - تشکیلات مخوف حزب - امیدوار بود با معرفی یک جریان اصلی دموکرات، کرسی خود را حفظ کند. در عوض، مت دانلپ، حامی مترقی مدیکر برای همه که توسط سازمان سندرز، انقلاب ما حمایت می‌شود، نامزدی را به دست آورد.

جناح چپ امریکن پرسپکت، در مقاله‌ای با عنوان «سازندگان اکثریت جدید»، دانلپ را به‌عنوان «ماینر شمالی طبقه کارگر» که «متعهد به پوپولیسم اقتصادی» است، تحسین کرد. دانلپ شکست خورد و قرمزترین ناحیه ای که در اختیار یک دموکرات بود را به آبی ترین ناحیه تحت کنترل یک جمهوری خواه تبدیل کرد.

اگر انتخابات آزمونی بود برای اینکه آیا آمریکایی ها پیام سندرز را بیشتر یا کمتر از پیام استاندارد دموکرات ها دوست دارند، پاسخ روشن بود: آنها آن را کمتر دوست دارند.

متأسفانه مؤمنان واقعی این واقعیت را انکار می کنند. وقتی دموکرات‌ها مانند انتخابات هفته گذشته از موج‌های حمایت عمومی برخوردار هستند، هزینه این انکار ناچیز است. در شرایط سیاسی منظم‌تر، مانند انتخابات متعادل‌تر که معمولا در این قرن رخ داده است، یافتن راهی قابل قبول برای سازش با افکار عمومی اغلب تفاوت بین پیروزی و باخت در انتخابات است.

این سوال که آیا افراد داوطلب با حرکت به سمت مرکز کمک می‌شوند یا آسیب می‌بینند، به طور گسترده مورد مطالعه قرار گرفته است و پاسخ قاطعی دارد.

داده‌های اندازه‌گیری اثر اعتدال بر پیروزی در انتخابات، تا حدودی مانند داده‌هایی که گرمایش زمین را تأیید می‌کنند، می‌توانند پر سر و صدا و بی‌نظم باشند، اما، در کلیت همه چیز، عموما به یک جهت اشاره می‌کنند: اگر همه چیز برابر باشد، نامزدهای کنگره که از مواضع افراطی ایدئولوژیک‌تر حمایت می‌کنند، تمایل به عملکرد بدتری دارند. همانطور که رای دهندگان دو قطبی شده اند، به نظر می رسد مجازات های افراط گرایی کاهش یافته است، اما آنها ناپدید نشده اند. مدل‌های جدیدتر تأیید می‌کنند که کاندیداهای میانه‌رو تمایل به عملکرد بیش از حد از ترکیب حزبی ناحیه خود دارند، اما نامزدهای افراطی عملکرد کمتری از آن دارند.

هر دو حزب گروهی از فعالان پر سر و صدا دارند که وجود چنین مجازاتی برای افراط گرایی را انکار می کنند. استدلال‌هایی که توسط فعالان مترقی استفاده می‌شود تقریبا منعکس‌کننده استدلال‌هایی است که توسط فعالان محافظه‌کار استفاده می‌شود: رای‌دهندگان در دلشان با ارزش‌های ما موافق هستند، و کلید پیروزی بسیج این اکثریت پنهان با نادیده گرفتن نخبگان در حزب ماست که به دلایل خودخواهانه‌ی خود قصد دارند میانه‌روهای شیطنت‌خواه را بر سر انتخاب کنند.

جنبش مترقی دارای مجموعه کوچکی از کارشناسان دانشگاهی و شبه دانشگاهی است که استدلال های مورد استفاده فعالان خود را تقویت می کنند. با این حال، اگر به ادعاهای مطرح شده توسط وانکس دقت کنید، آنها با استدلال های مطرح شده توسط فعالان همخوانی ندارند.

وانک های مترقی تمایل دارند ادعاهای نسبتا متوسطی داشته باشند. دانشمندان علوم سیاسی آدام بونیکا و جیک گرومباخ در ماه فوریه در بوستون ریویو نوشتند: "تحقیقات رو به رشد اکنون نشان می دهد که مزیت اعتدال تا حد زیادی ناپدید شده است." در مقاله ای سال گذشته، جی. الیوت موریس، آماردان و نویسنده ساب استک که در میان چپ محبوبیت داشت، نوشت: «در حالی که قبلا امتیاز زیادی برای اعتدال ایدئولوژیک وجود داشت، در 25 سال گذشته به طور قابل توجهی کاهش یافته است.»

آنها نمی گویند که نامزدهای جناح چپ از مزایایی برخوردار هستند، یا حتی مزایای انتخاباتی اعتدال صفر است - فقط می گویند که آنها کمتر از گذشته هستند. برای مثال، موریس تخمین می‌زند که تعدیل استراتژیک در سال 2024 می‌تواند حاشیه هر نامزد مجلس نمایندگان را دو تا سه امتیاز افزایش دهد که تأثیری کمتر از سایر مطالعات اخیر نشان داده است.

موریس عنوان مقاله خود را «میانه‌روی یک گلوله نقره‌ای نیست» گذاشت. این از نظر فنی دقیق است - اعتدال نمی‌تواند همه مشکلات حزب دموکرات را حل کند - اما یک نوسان دو و نیم امتیازی بزرگ‌تر از حاشیه‌ای است که پنج انتخابات از هفت انتخابات ریاست‌جمهوری گذشته را تعیین کرد.

در مقابل، به نظر می رسد فعالانی که منافع انتخاباتی برای اعتدال را مورد مناقشه قرار می دهند، به اظهارات گسترده ای کشیده شده اند که ایدئولوژی افراطی هیچ بار سنگینی ندارد. رو خانا، نماینده کالیفرنیا پس از انتخابات هفته گذشته به نیویورک تایمز گفت: «نتایج نشان می‌دهد که هیچ مجازات انتخاباتی برای مترقی بودن وجود ندارد». سخنان کهنه تشکیلات، که دو بار به ترامپ باخت، درباره اینکه چه کسی را انتخاب‌پذیر یا غیرانتخابی می‌دانند، کاملا از پنجره بیرون است.» برخی دیگر از این هم فراتر می روند و اصرار می ورزند که حمایت از سیاست جناح چپ مزیتی غیرقابل عبور به ارمغان می آورد.

شاون فاین، رئیس اتحادیه کارگران اتومبیل رانی، در ماه اوت به میشل گلدبرگ، ستون نویس، گفت: «برنی با قاطعیت پیروز می شد.

موریس بی امان طرفداران اعتدال در رسانه های اجتماعی را به عنوان ایدئولوگ های غیرقابل اعتماد ترول می کند. گرومباخ مکررا استدلال کرده است که نتیجه‌گیری صحیح «رد کردن هاله کاذب قطعیت علمی» در مورد مزایای اعتدال است. پیام، مانند شکاکان علوم اقلیمی، این است که داده‌ها به طرز ناامیدکننده‌ای در هم ریخته هستند و نمی‌توان نتیجه‌گیری محکمی گرفت. این به متحدان آنها اجازه می‌دهد همزمان استدلال کنند که پوپولیسم به سبک سندرز تنها راه واقعی موفقیت سیاسی است و وقتی با کوهی از داده‌ها روبه‌رو می‌شوند که این موضوع را رد می‌کنند، راهی برای گفتن وجود ندارد.

ترقی خواهان کم و بیش در شکل دادن به پوشش خبری این بحث موفق بوده اند. صبح پس از انتخابات، پولیتیکو یک مطلب با عنوان «پیروزی‌های مترقی اکنون آنقدر بلند است که نمی‌توان آن‌ها را نادیده گرفت» منتشر کرد، به دنبال آن روز بعد خبر دیگری با عنوان: «برنی سندرز در سال 2016 مبارزه را باخت. یک دهه بعد، او جنگ را برد.»

نیویورک تایمز مقاله‌ای را دنبال کرد که این بحث را با عبارات بی‌طرفانه پوشش می‌داد: «برای میانه‌روها، نتایج نشان می‌دهد که بهترین راه برای برگرداندن سنگرهای محافظه‌کاران در جایی که حزبشان مدت‌هاست با آن دست و پنجه نرم می‌کرد، پذیرش نامزدهای میانه‌رو و مواضعی است که برای طیف وسیع‌تری از رأی‌دهندگان جذاب است.

مترقی‌ها استدلال می‌کنند که پیروزی‌های مین و میشیگان نشان می‌دهد که پوپولیست‌های چپ‌گرا می‌توانند به پایگاه لیبرال حزب انرژی بدهند و برخی از رای‌دهندگان طبقه کارگر را که به رئیس‌جمهور ترامپ هجوم آورده بودند، بازگردانند. یک خواننده حدس نمی زد که بحث تجربی بر سر این است که میانه روها تا چه اندازه در پیروزی در انتخابات مزیت دارند، نه اینکه کدام موضع سودمندتر است.

یکی دیگر از اخبار تایمز در مورد این موضوع، تفسیر جناح چپ را حتی زودباورانه‌تر نشان می‌دهد. در مقاله، استدلال های ارائه شده توسط چپ نمونه آشکاری از ناتوانی آن در پذیرش شواهدی را ارائه می دهد که نشان می دهد ایده هایش می تواند به نامزدهایی که آنها را تأیید می کنند آسیب برساند.

این داستان شکایتی پیشرونده را منتقل می کند که "مرکزها گفتند که در پاییز شکست خواهند خورد و به قیمت کنترل حزب کنگره تمام می شود"، فقط برای جابجایی تیرک دروازه ها. این داستان حتی یک نمونه از یک مرکزگرا را ذکر نمی کند که این کار را انجام داده باشد. در واقع، قبل از انتخابات، گروه‌های دموکرات میانه‌رو مانند راه سوم پیش‌بینی می‌کردند که کل حزب به خوبی عمل خواهد کرد، میانه‌روها بیش از حد از تحزب پایه عمل خواهند کرد و نامزدهای مترقی عملکرد ضعیفی خواهند داشت. دقیقا همین اتفاق افتاد.

این مقاله تاکید می‌کند که عبدالالسید، سناتور منتخب جناح چپ در میشیگان، «فقط با اختلاف کمی از جوسلین بنسون، فرماندار منتخب دموکرات در میشیگان، عملکرد ضعیف‌تری داشت». به طور عجیبی، مقاله شکاف بین امتیاز بنسون و السید را حذف می کند: 3.9 درصد، که در یک سال انتخابات عادی در ایالتی مانند میشیگان، به راحتی می تواند تفاوت بین برد و باخت را ایجاد کند.

[سارا لانگول: رأی دهندگان پیامی برای دموکرات ها دارند]

شگفت‌انگیزتر از همه، این داستان پیروزی اندک جکسون را با ذکر این نکته توجیه می‌کند که «او با سناتور سوزان کالینز، شاید مهیب‌ترین رئیس جمهوری‌خواه در همه جای نقشه روبرو بود». البته کالینز قدرتمندترین جمهوری خواه است. دلیل آن این است که او به عنوان یک میانه رو شهرت پیدا کرده است که ارزش آن کل موضوع اختلاف است. شکست دادن میانه‌رویی مانند سوزان کالینز، راه عجیبی برای مخالفت با این تصور است که میانه‌روی مزیت سیاسی به همراه دارد.

این که چنین استدلال نامنسجمی اکنون در اسناد ابطال نشده به نظر می رسد، یک شاخص نگران کننده از تأثیر آن بر تفکر جریان اصلی است. پس از اینکه انتخابات سال 2018 منجر به پیروزی تعداد انگشت شماری از دموکرات های چپ در مناطق آبی عمیق شد، روایت مترقی رسانه های خبری را فرا گرفت. تقریبا کل حوزه ریاست جمهوری دموکرات ها به جز جو بایدن در سیاست به سمت چپ رقابت کردند. اگر دموکرات ها از موج دیگری از انتخابات در سال 2028 لذت ببرند، ممکن است به آنها آسیبی نرسد.

با این حال، اگر شرایط عادی شود، ناتوانی در اعتراف به مبادله بین خلوص جناح چپ و موفقیت در انتخابات می تواند بهای دردناکی را به همراه داشته باشد.

این بدان معنا نیست که مترقیان نمی توانند در انتخابات پیروز شوند – با شرایط کافی مساعد، بسیاری از آنها به وضوح می توانند. و مطمئنا به این معنا نیست که دموکرات‌ها همیشه باید میانه‌روهای منتخب را نسبت به چپ‌گراها که خطر باخت بیشتری دارند، انتخاب کنند. احزاب سیاسی اغلب باید محبوبیت را در مقابل تعهد به اهداف سیاستی خود بسنجند.

با این حال، این بدان معناست که دموکرات‌ها باید بدانند که راه‌حل‌های آسانی که شورش‌های مترقی در دهه گذشته پیشنهاد کرده‌اند - اینکه سیاست اقتصادی چپ‌گرا آنقدر محبوب است که حزب نیازی به مصالحه در مورد هیچ سیاست اجتماعی ندارد - یک خیال باقی می‌ماند.