اوا ماری سنت، یکی از جاودانه ها، زرق و برق قدیمی هالیوود را تابید

یکی دیگر از فانوس های دوران طلایی هالیوود پس از جنگ با مرگ ایوا ماری سنت در سن قدرتمند 102 سالگی روشن شد. او در زمان مرگش اولین بازمانده برنده اسکار بود. او که در سال 1954 جایزه بهترین بازیگر نقش مکمل زن را به خاطر نواختن موفقیت‌آمیزش در فیلم «در ساحل» به کارگردانی الیا کازان دریافت کرد، هدفی جدی از خود نشان داد که در مقابل مارلون براندو در آن درام معروف کنار اسکله نقش حیاتی داشت. اما او همچنین زرق و برق قدیمی مدرسه را تابید، هرگز بیشتر از زمانی که در کنار کری گرانت در فیلم نابود نشدنی شمال به شمال غربی آلفرد هیچکاک در سال 1959 درخشید.

آن کارگردان یک مدیر کار سرسخت بود، اما زنان پیشرو در سه فیلم متوالی هیچ در آن دوره ثابت کردند که انعطاف پذیر هستند. کیم نواک، ستاره سرگیجه از سال 1958، هنوز در 93 سالگی با ما است. ورا مایلز، که در نیمه دوم Psycho از سال 1960 تسلط دارد، هنوز در 96 سالگی در اوج است.

سنت در برابر پل نیومن در اقتباسی عظیم از لئون اوریس Exodus، داستان تولد اسرائیل، در همان سالی که Psycho ساخته شد، قوی بود. او نقشی در گرندپری حماسی مسابقات اتومبیل رانی با صدای بلند از سال 1966 داشت. اما سنت نتوانست سرعت تعیین شده توسط آن کلاسیک های اولیه را حفظ کند. با این حال، او از دهه 1970 به بعد در تلویزیون مورد استقبال قرار گرفت و بسیاری از ویژگی ها را با کاریزمای کم رنگ در نقش های کوچکتر آشکار کرد. او را به عنوان مادر خوانده مرد فولادی در سال 2006 به یاد بیاورید.

آخرین اجرای او در پرده بزرگ، در سال 2014 باعث شد که او با کالین فارل در حال ظهور در فیلم رئالیستی عجیب و جادویی Akiva Goldsman، A New York Winter's Tale، فضایی را به اشتراک بگذارد.

ایوا ماری سنت، ستاره فیلم های شمال از شمال غربی و در ساحل در 102 سالگی درگذشت

سنت در سال 1924 در نیوجرسی از والدینی کواکر به دنیا آمد. او قبل از اینکه در سال‌های پس از جنگ به نقش‌های تلویزیونی روی آورد، در دانشگاه اوهایو بازیگری خواند. او در سال 1955 برای کار در خانه نمایش تلویزیونی فیلکو نامزد دریافت جایزه امی شد. آن اجرای گیرا در فیلم On the Waterfront، به عنوان خواهر داغدار یک افشاگر کشته شده، اولین بار بود که او در یک فیلم سینمایی حضور داشت. باید تجربه دلهره‌آوری بوده باشد. فیلم تک رنگ واضح، که توسط بازیگران روشی مانند براندو و راد استایگر تقویت شده بود، مکتب جدیدی از ناتورالیسم را به سینمای آمریکا آورد.

برنده هشت جایزه آکادمی شد و کل صنعت را تغییر داد.

هیچکاک دوست داشت ستاره لحظه را به کار گیرد و بر این اساس خوشحال بود که برنده اسکار را در یکی از جذاب ترین عکس هایش جای داده است. هر یک از "بلوندهای هیچکاک" او از این تجربه لذت نمی بردند، اما به نظر می رسید که سنت به اندازه کافی با این یاغی قدیمی کنار آمده است.

سنت بعدا به ترنر کلاسیک موویز گفت: «هیچکاک یک جنتلمن بود، بامزه بود، به من و شخصیتش خیلی توجه داشت و به هر چیزی که شخصیت من، ایو کندال، می پوشید اهمیت می داد. "همه تجربه متفاوتی با او داشتند. ما شش نفر بودیم که بلوند هیچکاک بودیم، و انگار همه ما زمانی با آن مرد ازدواج کرده بودیم و همه ما دیدگاه متفاوتی نسبت به او داریم."

این یک عملکرد شگفت انگیز باحال باقی می ماند. برای انسان ماندن در مقابل معمای پر زرق و برق که کری گرانت بود، نیاز به یک قشری از عزم داشت و سنت بیش از این کار را انجام داد.

شخصیت او در واگن ناهار خوری قطار می گوید: «به مهماندار 5 دلار انعام دادم که اگر باید وارد شوی، تو را اینجا بنشیند.

"آیا این یک پیشنهاد است؟" اعطای پاسخ ها

او با کنایه پاسخ می دهد: «من هرگز با معده خالی درباره عشق بحث نمی کنم. شمال از شمال غربی اکنون به نظر می رسد که گویی پایان یک دوران را نشان می دهد. اراذل و اوباش امپراتوری که جیمز باند بود، در شرف ورود به مدرسه ای خشن تر از هیجان بود. فرشتگان شورشی در اواخر دهه 1960 قرار بود هالیوود را به گوشه های هنوز کثیف تر بکشانند. آن لباس‌های زیبا و مدل‌های موی شیک که در عکس‌های بزرگ هیچکاک در دهه 1950 دیده می‌شد، خیلی زود به دوره‌ای تبدیل شدند.

سنت به کار خود ادامه داد و تا سال 1990 برنده جایزه امی برای سریال تلویزیونی People Like Us شد. او با جفری هیدن، تهیه کننده و کارگردان پرمشغله، از سال 1951 تا زمان مرگ او در سال 2016 ازدواج کرد. طرفداران فیلم عمیقا از آخرین حضور او در اسکار در سال 2018 برای اهدای جایزه برای طراحی لباس متاثر شدند.

یک خاطره دیگر در سال 1984 در ذهن هرکسی که با موسیقی مستقل بیدار باشد (همانطور که هنوز نامیده نشده بود) باقی خواهد ماند. گروه کر برای Rattlesnakes، آهنگ تیتراژ تحسین برانگیز لوید کول و اولین آلبوم Commotions، مدام به نسخه ای از نام او بازمی گشت. کول آواز خواند: «او شبیه اوا ماری سنت در فیلم On the Waterfront است. همانطور که او سیمون دوبوار را در شرایط آمریکایی خود می خواند. در واقع به نظر می رسد که او به جای "ایوا" می گوید "حوا". و نام خانوادگی او را مانند فرانسوی ها تلفظ می کند. اما ما می دانستیم که منظور او چه کسی است. یکی از جاودانه ها.