اولین سناتور سیاه پوست می سی سی پی در 150 سال

یک بعدازظهر پاییزی در لیبرتی، می سی سی پی، در سال 1961، یک نماینده سفیدپوست دموکرات سابق کنگره و قانونگذار ایالتی به نام ای. اچ. هرست به سر هربرت لی شلیک کرد. هرست از اینکه لی، که سیاه پوست بود، در تلاش برای ثبت نام دیگر سیاهپوستان می سی سی پی برای رای دادن عصبانی بود. هیئت منصفه کاملا سفیدپوست ادعای هرست را پذیرفتند که او برای دفاع از خود عمل کرده است زیرا لی با اتوی لاستیک به سمت او آمده است. دونالد ترامپ، رئیس جمهور فعلی ایالات متحده، 15 ساله بود.

اینگونه بود که «قانون سیاه پوست» در جیم کرو می سی سی پی، که اساسا یک ایالت پلیسی بود، کار می کرد. نیل مک میلن مورخ در سفر تاریک، تاریخ می سی سی پی در سال 1989 می نویسد، اگرچه بسیاری از قوانین از نظر نژادی بی طرف بودند، "در جامعه ای که در آن نژاد بیش از هر چیز مهم بود، "قانون سیاه پوستان" تعیین می کرد که چه کسی برای چه چیزی مجازات شود."

در دهه 1940، NAACP «عملا مجبور به فعالیت زیرزمینی» شد، زیرا در سال 1920، قانونگذار ایالتی «داشتن یا توزیع» مطالبی را که «روابط بین نژادها را مختل می‌کند» غیرقانونی اعلام کرده بود. در اواخر سال 1961، یک مرد سفیدپوست می‌توانست در روز روشن به یک مرد سیاهپوست شلیک کند و از آن فرار کند. هنگامی که سیمئون بوکر گزارشگر سیاه پوست در سال 1955 برای پوشش خبری ماجرای لینچ امت تیل برای مجله جت وارد شد، نوشت که او نه تنها شاهد نفرت خام، بلکه شاهد ترور دولت بود.

این دستگاه ترور دولتی هنوز در دهه 1960 فعال بود. همانطور که توماس ریکز در Waging a Good War می نویسد، تاریخچه خود از جنبش حقوق مدنی به عنوان یک کمپین نظامی غیرخشونت آمیز، زمانی که سازمان دهنده افسانه ای حقوق مدنی باب موزس به می سی سی پی رفت، "مکررا مورد حمله قرار گرفت و زندانی شد، گاهی اوقات صرفا به دلیل صحبت با سفیدپوستان به عنوان برابر." در سال 1963، موزس و سایر سازمان دهندگان از تیراندازی با ماشین جان سالم به در بردند.

او بعدا به کمیته هماهنگی بدون خشونت دانشجویان نوشت که می‌سی‌سی‌پی بسیار خطرناک است – «ما درست مثل اردک‌های نشسته بودیم» و «آدم‌ها قرار بود از بین بروند».

[آدام سرور: حتی در جایی که MAGA برد، MAGA شکست خورد]

هدف همه این وحشت جلوگیری از اتفاقی بود که دیروز رخ داد، زمانی که اسکات کولوم، دموکرات، سیندی هاید اسمیت را شکست داد و اولین سناتور سیاهپوست ایالات متحده از می سی سی پی از زمان بازسازی شد. هاید اسمیت در کودکی در یک آکادمی جداسازی شرکت کرده بود—مدارس خصوصی که در جنوب برای دور زدن حکم براون علیه هیئت آموزش برای ادغام مدارس دولتی راه اندازی شده بودند. او قبلا از انتصاب کولوم به سمت نیمکت فدرال جلوگیری کرده بود. در شب انتخابات، هاید اسمیت اعلام کرده بود که پیروز شده و گفته بود: «من اسکات کولوم را از قاضی فدرال ممانعت کردم و شما او را از آمریکایی بودن منع کردید.

سناتور.» این کمی زودرس بود.

کولوم در سخنرانی پیروزی شب گذشته خود گفت: "در می سی سی پی، دعاهای ما اغلب مسیر تاریخ را تغییر می دهد."

آخرین مرد سیاه پوستی که به عنوان سناتور ایالات متحده از می سی سی پی خدمت کرده است، بلانچ بروس - در آن زمان سناتورها توسط مجلس قانونگذاری ایالت منصوب می شدند - در سال 1841 برده به دنیا آمد. مادرش برده بود و پدرش از نظر قانون، ارباب او بود. یکی از آرای بروس علیه قانون محرومیت چینی مورد حمایت جمهوری خواهان بود، که او آن را به عنوان رأی وجدان و همبستگی توضیح داد، «همانطور که من مردمی را که اساسا از امتیازات و مصونیت های شهروندی آمریکایی محروم شده اند، نمایندگی می کنند».

پیش از آغاز قرن بیستم، می سی سی پی اکثریت سیاه پوست بود. ترور دولتی (یا مورد تشویق دولت) باعث شد بسیاری از سیاهپوستان می سی سی پی در طول مهاجرت بزرگ به شمال فرار کنند. امروزه، می سی سی پی همچنان بالاترین نسبت ساکنان سیاه پوست را در بین هر ایالت دارد. قبل از تصویب قانون حق رای در سال 1965، قانون و خشونت سیاه پوستان می سی سی پی را از حق رای محروم می کرد. پس از آن، رای گیری نژادپرستانه سقف سختی بر روی آرزوهای هر نامزد سیاه پوست در این ایالت قرمز ایجاد می کند.

آخرین دموکراتی که نماینده می سی سی پی در سنا بود، جان استنیس بود، یک جدایی طلب مشهور که به عنوان دادستان در دهه 1930، محاکمه سه مرد سیاهپوست را که شکنجه شده بودند و اعتراف کرده بودند، رهبری کرد، پرونده ای که باعث شد دادگاه عالی در سال 1936 رای دهد که چنین اعترافاتی تحت این قانون قابل اعتراف است.

همانطور که یکی از میسیسیپیان مشهور می گوید، همه اینها برای این است که بگوییم "گذشته هرگز نمرده است، حتی گذشته نیست." می سی سی پی امروز می سی سی پی سفر تاریک نیست، اما ما در دنیایی زندگی می کنیم که به طور جدانشدنی توسط آن شکل گرفته است. دموکراسی چند نژادی در آمریکا جوان است. این تنها در زمان زندگی افرادی که هنوز هم اکنون کشور را اداره می کنند، پدیدار شد. جوان تر از رئیس جمهور است. از بسیاری از قضات دیوان عالی جوان تر است. و مورد حمله قرار گرفته است.

دهه گذشته شاهد حمله بی امان مردمی به پایه های آن بوده است که دوران قبل از دموکراسی چند نژادی را به عنوان عصر طلایی به یاد می آورند. دوران طلایی در می سی سی پی، نه برای افرادی مانند هربرت لی، یا باب موزس، یا فانی لو هامر نبود.

محافظه کاران بسیاری از قوانین و اصلاحیه های قانون اساسی تصویب شده برای اطمینان از اینکه سیاه پوستان آمریکایی می توانند از حقوق خود به عنوان شهروند کامل استفاده کنند، لغو یا تضعیف کرده اند. دادگاه عالی به آرامی قانون حقوق رای را کنار گذاشته است، که اخیرا در لوئیزیانا علیه کالایس حکم داد که محدودیت های رای گیری نژادپرستانه در صورتی که با نیت جناحی و نه نژادپرستانه تصویب شوند، قانون اساسی هستند. این استاندارد به بسیاری از قوانین دوران جیم کرو که به طور سطحی نژادی خنثی اما قصد نژادپرستانه داشتند، اجازه می دهد.

همانطور که مک میلن مشاهده کرد، در می سی سی پی پیش از 1965، «بسیاری از فرآیند حذف لزوما به اعمال تبعیض آمیز قوانین بی طرفانه نژادی واگذار شد». (اگر قانونگذاران بخواهند رای دهندگان دموکرات را از حق رای خود محروم کنند، و این رای دهندگان اتفاقا سیاهپوست هستند - البته به طور تصادفی! - خوب است.)

بسیاری از ایالت‌های تحت کنترل جمهوری‌خواهان در جنوب به این حکم پاسخ دادند که مناطقی با اکثریت سیاه‌پوست را از بین بردند. در آن زمان، براد پارسکیل، مدیر سابق ستاد انتخاباتی ترامپ، با خوشحالی حدس زد که «اگر ایالت‌ها تهاجمی باشند، می‌توانیم برای همیشه شاهد اکثریت سالم در مجلس باشیم». جمهوریخواهان ممکن است دیگر هرگز نگران جلب نظر رای دهندگان سیاه پوست نباشند.

سیاه‌پوستان آمریکایی در میان دوره‌ای با شور و شوق فراوانی به این حمله بر پایه‌های آزادی خود پاسخ دادند. به نظر می رسد میزان مشارکت سیاهپوستان در جنوب هفته گذشته به یک مو کمتر از میزانی که معمولا در زمان حضور روسای جمهور در انتخابات دیده می شود افزایش یافته است. این امر، همراه با افزایش حمایت سفیدپوستان از دموکرات‌ها، به کشمکش کردن ایالت‌های سرخ‌رنگ قبلی مانند می‌سی‌سی‌پی کمک کرد.

[آدام سرور: جمهوریخواهان تگزاس شسته می شوند]

کنگره بعدی هفت سناتور سیاهپوست آمریکایی از جمله کولوم، رافائل وارناک از جورجیا، تیم اسکات از کارولینای جنوبی، جولیانا استراتون از ایلینوی، لیزا بلانت روچستر از دلاور، آنجلا آلسوبروکز از مریلند و کوری بوکر از نیوجرسی خواهد داشت که بیشترین تعداد سناتور در تاریخ است. در سال 2027 پنج فرماندار سیاهپوست همزمان در ایالات متحده خواهند بود که وس مور در مریلند، کیشا لنس باتمز در جورجیا، بایرون دونالدز در فلوریدا، دیوید کراولی در ویسکانسین و آرون فورد در نوادا هستند.

قبل از این انتخابات، تنها سه فرماندار انتخاب شده بودند: مور، داگلاس وایلدر از ویرجینیا، و دیوال پاتریک از ماساچوست. اولین فرماندار سیاه‌پوست هر ایالت، پی‌بی‌اس پینچ‌بک از لوئیزیانا، که در سال 1872 پس از استیضاح معاونش، این مقام را به ارث برد، برای جلوگیری از قیام برتری‌طلبان سفیدپوستان در لوئیزیانا، به مداخله دولت گرانت نیاز داشت. او 39 روز در این سمت بود. بیش از یک قرن دیگر فرماندار سیاه پوست در آمریکا وجود نخواهد داشت.

این واقعیت که رای دهندگان سیاه پوست تلاش ها برای محدود کردن قدرت سیاسی خود را شکست دادند، البته این تلاش ها را از نظر اخلاقی قابل قبول یا توجیه نمی کند. همانطور که جمل بویی این هفته در نیویورک تایمز نوشت: "اینکه آمریکایی ها از هر قشری می توانند بر موانع رای دادن غلبه کنند به این معنی نیست که مجبور به رای دادن باشند. و مشارکت بالای سیاهپوستان نیاز به قانونگذاری برای تضمین حق رای را برطرف نمی کند."

فکر می‌کنم بروس به کولوم افتخار می‌کند، اگرچه در ابتدا گیج شده بود که چرا به عنوان یک دموکرات نامزد می‌شود. از بازسازی تا جنبش حقوق مدنی برای احیای حقوق رای دهندگان سیاه پوست یک قرن طول کشید، و زمان بسیار کمتری طول کشید تا سیاستمداران و قضات دوباره شروع به محدود کردن آنها کنند. با این حال، پروژه از بین بردن آرزوهای سیاهان برای شهروندی برابر همیشه شکست خواهد خورد. در سال 1875 شکست خورد. در 1965 شکست خورد. و در سال 2026 با کالایس شکست خورد. همیشه شکست خواهد خورد، حتی اگر صد سال طول بکشد. یا صد و پنجاه.