اولین مرگ آمریکایی بر اثر آنفولانزای پرندگان - امسال

در آغاز ماه نوامبر، ایالت واشنگتن اعلام کرد که یکی از ساکنان آن بر اثر آنفولانزای پرندگان جان خود را از دست داده است. این اعلامیه حالت دژاوویی داشت: در همین زمان سال گذشته، یک نفر دیگر در ایالت واشنگتن به دلیل یک نوع مرتبط از ویروس جان خود را از دست داد - سومین مرگ ناشی از آنفولانزای پرندگان در ایالات متحده و آخرین مرگ گزارش شده از این بیماری در این کشور تاکنون. پاییز به طور واضح‌تری شبیه شروع فصل آنفولانزای پرندگان برای دام‌ها می‌شود، و در نتیجه، زمانی از سال که خطر سرریز برای انسان می‌تواند بالاترین باشد.

اکنون سؤال این است که آیا این الگوها پابرجا خواهند ماند یا خیر - آیا افزایش چشمگیر آنفولانزا در میان گونه‌های وحشی ممکن است در نهایت به افزایش فصلی در میان حیوانات پرورشی کمک کند، که به نوبه خود می‌تواند باعث بروز موارد بیشتری در افراد در پاییز شود.

آمریکای شمالی هرگز واقعا با آنفولانزای پرندگان دچار مشکل نشده بود تا اینکه چند سال پیش، پرندگان آبی که از اروپا به کانادا سفر می کردند، نوع جدیدی از ویروس را با خود آوردند، ویروسی که به خوبی با پرندگان مهاجر سازگار بود. دولت در ماه سپتامبر تخمین زد که از آن زمان، عامل بیماری زا بیش از 2200 گله طیور تجاری و حیاط خلوت را در ایالات متحده آلوده کرده است که در مجموع بیش از 200 میلیون پرنده است. بیش از 70 مورد انسانی در این کشور تایید شده است و بسیاری دیگر احتمالا کشف نشده اند.

به نظر می رسد اکثر این افراد - از جمله هر سه نفر که مرده اند - این بیماری را از دام گرفته اند.

در تمام مدت، این ویروس بسیار بیماری زا پرندگان وحشی بیشتری را آلوده کرده است و دانشمندان در تلاش برای درک چگونگی آن بوده اند. طی چند سال گذشته، آن‌ها تغییراتی را در ویروس شناسایی کرده‌اند که باعث شده برخی از پرندگان آبزی، به‌ویژه اردک‌های اردک، بزرگ‌تر از گذشته در انتشار آنفولانزای پرندگان در فواصل طولانی، مقصر باشند. نیکولا هیل، زیست‌شناس دانشگاه ماساچوست در بوستون که آنفولانزای پرندگان را مطالعه می‌کند، به من گفت: «گونه‌هایی از اردک‌ها وجود دارند که مانند تیفوس ماری هستند و ویروس را در اطراف چشم‌انداز حرکت می‌دهند.

یک اردک ناقل ویروس ممکن است مثلا از آلاسکا به سانفرانسیسکو مهاجرت کند. به گفته هیل، هنگامی که اردک در آنجا فرود آمد، می تواند پرنده ای از گونه دیگری را آلوده کند که می تواند بیماری را به سمت جنوب منتقل کند. اردک‌های آلوده به نوع جدید آنفولانزای پرندگان در مقایسه با اردک‌هایی که نسخه‌های دیگر دارند، همیشه علائم بیماری یا مرگ را نشان نمی‌دهند. و هنگامی که آنفولانزا می تواند برای مدت طولانی تری در داخل آنها باقی بماند، ویروس می تواند جهش های جدید و بالقوه خطرناک تری ایجاد کند.

لوئیز مونکلا، از دانشکده دامپزشکی دانشگاه پنسیلوانیا، در ایمیلی به من نوشت، دانشمندان هنوز نمی توانند به طور کامل پیش بینی کنند که چه زمانی آنفولانزای پرندگان هر سال به اوج خود می رسد. او خاطرنشان کرد: با این حال، از سال 2022، موارد در پرندگان وحشی در پاییز به اوج خود می رسد و گاهی اوقات یک اوج ثانویه کوچکتر در ماه فوریه وجود دارد. به نظر می رسد این الگو با زمان مهاجرت پرندگان آبزی وحشی مرتبط است. علاوه بر این، او افزود، سرایت آنفولانزای پرندگان به حیوانات مزرعه "به راحتی این روندها را دنبال می کند."

گاوها احتمالا مانند طیور ویروس را از پرندگان مهاجر گرفته اند. هیل گفت: «این به وضوح یک دسته پرنده سیاه و سار بود که از غلات باقیمانده یا خوراک دام ها تغذیه می کردند. (تقریبا دو دهه پیش، محققان قبلا نسبت به سارها، به ویژه، به عنوان ناقلان بالقوه آنفولانزای پرندگان، محتاط بودند.) تصور می‌شود که پرندگان آلوده فضولات خود را در غذای گاو رها می‌کردند و ویروس را پخش می‌کردند: مطالعات روی انواع کمتر بیماری‌زای آنفولانزای پرندگان نشان داده است که این ویروس‌ها می‌توانند حداقل تا هفت ماه در مدفوع حیوانات عفونی باقی بمانند.

مونکلا به سرعت اشاره کرد که متغیرهای دیگر، مانند اقدامات امنیت زیستی، می‌توانند بر احتمال شیوع ویروس در مزارع و در میان آنها تأثیر بگذارند. در ایالات متحده، این بیماری به طور مداوم در میان گاوها گسترش یافته است، اما افزایش نظارت برای آنفولانزای پرندگان در امتداد مسیرهای اصلی مهاجرت، و همچنین ایجاد محافظت های قوی تر برای کارگران مزرعه در این مناطق، ممکن است به کاهش خطر ابتلا به این ویروس کمک کند. برخی از ایالت ها در حال حاضر اجازه حذف گونه های غیر بومی سارهای مهاجر را برای کاهش خطر ابتلا به آنفولانزای پرندگان در جمعیت گاو داده اند.

مقامات بهداشت عمومی همچنان تاکید دارند که خطر ابتلا به آنفولانزای پرندگان برای جمعیت عمومی کم است. اما این بخشی از دنیای ما نیز هست، به نحوی که مدت‌ها پیش درست نبود. قبلا، جمعیت پرندگان وحشی معمولا ویروس را در موارد جدا شده از مزارع حیوانات می گیرند. تنها پس از ظهور گونه جدیدی از یک دهه پیش، به نظر می رسید که پرندگان وحشی شروع به صید آن از یکدیگر کردند. سال گذشته، 29 کشور در اروپا پرندگان وحشی حامل عامل بیماری زای بسیار عفونی را شناسایی کردند و تعداد موارد در پرندگان اسیر و اهلی 12 برابر دو سال قبل بود.

این ویروس در حال حاضر در 230 گونه پرنده وحشی در ایالات متحده شناسایی شده است.

برخی از موارد انسانی نیز ممکن است ناشی از قرار گرفتن مستقیم در معرض ویروس پرندگان وحشی باشد. ویروس جدا شده از تنها مورد انسانی اکتسابی محلی در کانادا با دو غاز وحشی مرده مطابقت داشت. آزمایش هیچ یک از 25 حیوانی که نوجوان سالم قبلی در معرض آنها قرار گرفته بود، از جمله حیوانات خانگی، مثبت نبود. (نوجوان به شدت بیمار شد، اما از آن زمان بهبود یافته است.)

در نهایت، بزرگترین ترس این است که ویروس آنفولانزای پرندگان جهش پیدا کند و به راحتی از فردی به فرد دیگر سرایت کند. با این حال، در حال حاضر، افرادی که باید نگران باشند، کارگران دام و به گفته هیل، شکارچیان اردک هستند.