اوپک پلاس کجاست؟ سکوت ریاض و مسکو در حال کر شدن است

"غرش موتورها خبر از تسلط واقعی نمی دهد، بلکه سکوت مطلقی است که قبل از حمله است."

بگذار نقشه هایت مثل شب تاریک و نفوذ ناپذیر باشد و وقتی حرکت می کنی مثل رعد و برق سقوط کن.

دهه های گذشته سکوت گروه نفتی پیشرو جهان، اوپک، یا مشتق آن، اوپک پلاس، همیشه با بیانیه های استراتژیک نظامی فوق الذکر مرتبط بود. با این حال، دیگر اینطور نیست: یک نشست اوپک پلاس اکنون قیمت نفت را قبل از ورود وزیران به اتاق تغییر می دهد. یک اظهار نظر عربستان سعودی، یک سیگنال روسی، یا یک پیشنهاد تولید فاش شده می تواند چندین دلار به برنت اضافه کند. بازرگانان وین، ریاض و مسکو را تماشا کردند، زیرا به نظر می‌رسید که اتحاد تولیدکنندگان قادر به برداشتن بشکه‌ها، احیای آن‌ها و آخرین اما نه کم‌اهمیت، ارائه یک جبهه سیاسی واحد است.

این قدرت بازار از بین نرفته است، بلکه به شدت رقیق شده است. اوپک پلاس همچنان ذخایر عظیم، تولید قابل توجه و بیشتر ظرفیت مازاد بلافاصله در دسترس جهان را کنترل می کند. با این حال، در حال حاضر، بازار به طور فزاینده‌ای شبیه نهادی است که به‌جای شکل‌دهی به رویدادها، واکنش نشان می‌دهد. زبان عمومی آن مطمئن است، اما ساختار درونی آن در حال محدودتر شدن است. سیستم سهمیه‌بندی آن بحث‌برانگیزتر است، در حالی که توانایی آن برای تبدیل سیاست تولید اعلام شده به کنترل واقعی بازار به شدت ضعیف شده است.

سکوت ریاض و مسکو اطمینان‌بخش نیست. این نگران کننده است، به ویژه برای کسانی که به بازارهای باثبات متکی هستند، زیرا ممکن است اعتماد آنها را نسبت به اثربخشی اتحاد تضعیف کند.

در حال حاضر شاهد داستان متفاوتی هستیم. بحران کنونی احتمالا برای عرضه فیزیکی خاورمیانه بیشتر تهدید می‌کند، با این حال به نظر می‌رسد اوپک پلاس کمتر فرمان‌بردار است. هیچ رهبری جمعی از سوی این گروه نشان داده نمی‌شود، حتی با وجود جنگ در اطراف ایران، اختلال در جریان عبوری از تنگه هرمز، حملات به زیرساخت‌های انرژی عربستان، کاهش امنیت دریای سرخ، اختلال در تولید و صادرات روسیه، و فشار شدید بر در دسترس بودن نفتکش‌ها.

در طول بحران، بازارها تنها شاهد جلسات مجازی کوتاه، بیانیه‌های فنی و تعهدات مکرر به «ثبات بازار» و «انطباق کامل» بوده‌اند.

در 6 سپتامبر، هفت کشور، عربستان سعودی، روسیه، عراق، کویت، قزاقستان، الجزایر و عمان تصمیم گرفتند به تولید ماه سپتامبر خود در ماه اکتبر ادامه دهند. قرار است نشست بعدی آنها در 4 اکتبر برگزار شود. اوپک پلاس با یکی از خطرناک ترین ترکیبی از خطرات ژئوپلیتیکی، دریایی و زیرساختی در تاریخ خود مواجه است، اما واکنش قابل مشاهده آن تداوم اداری بوده است.

هنوز هیچ نشانه ای مبنی بر توقف همکاری ریاض و مسکو وجود ندارد. تحلیلگران همچنان انتظار دارند که تماس دوجانبه آرام گسترده باشد. با این حال، برای بازار، این چیزی کاملا متفاوت است. قدرت بازار نفت تا حدی به درک، سیگنال دهی و اعتبار بستگی دارد. وقتی ریاض و مسکو ارزیابی مشترکی را در طول بحران عرضه بیان نمی کنند، سکوت به خودی خود به یک سیگنال بازار تبدیل می شود. برای اکثر احزاب، این نشان دهنده اختلاف استراتژیک، کاهش آزادی عملیاتی، یا عدم تمایل به تعهداتی است که رویدادها ممکن است به سرعت منسوخ شوند.

اولین شکست نهادی است: یک گروه اصلی کوچکتر اکنون مهم ترین تصمیمات تولید را می گیرد. این تغییر ممکن است باعث شود مخاطب نسبت به اتحاد و نفوذ آینده اتحاد محتاط شود.

همچنین مشخص است که خروج امارات در ماه مه بیش از از دست دادن یک عضو بوده است. این نشان داد که یک تولیدکننده بزرگ با ظرفیت در حال گسترش می‌تواند به این نتیجه برسد که آزادی خارج از اوپک پلاس ارزش بیشتری از نفوذ درون آن دارد. عراق همچنین برای سهمیه بالاتری که نشان دهنده افزایش ظرفیت است، فشار می آورد، در حالی که ونزوئلا که عمدتا تحت فشار دولت ترامپ قرار دارد، ظاهرا آینده خود را در این سازمان در نظر گرفته است. درک این نکته بسیار خوب است که نبرد بر سر خطوط پایه تولید 2027 یک بحث فنی نخواهد بود.

ارقام 2027 تصمیم خواهند گرفت که کدام کشورها مجاز به کسب درآمد از سرمایه گذاری هستند و کدام کشورها باید به مدیریت قیمت جمعی از طریق محدودیت کمک کنند. این به احتمال زیاد منجر به مذاکرات دشوار خواهد شد.

دومین شکست در حال حاضر بین سیاست سهمیه‌بندی و واقعیت فیزیکی است. اوپک پلاس بخش زیادی از سال 2026 را صرف افزایش نیازهای تولید کرد، در حالی که لایه 1.65 میلیون بشکه در روز کاهش داوطلبانه را که در سال 2023 معرفی شد، باز کرد. روی کاغذ، این نشان دهنده بازگشت عمدی عرضه و تلاش برای دفاع از سهم بازار است. با این حال، در واقعیت، تولید واقعی با تاخیر مواجه شده است، زیرا جنگ، تحریم، زیرساخت های آسیب دیده و محدودیت های صادراتی باعث شده است که چندین تولیدکننده نتوانند افزایش های اختصاص داده شده خود را ارائه دهند.

از آنجایی که اعتبار از بین رفته است، مخاطب باید فوریت بازگرداندن اعتماد را احساس کند، زیرا قدرت بازار اکنون به عرضه فیزیکی و شفافیت عملیاتی بستگی دارد، نه فقط به اطلاعیه ها.

بحران کنونی این انتقال را به طرز وحشیانه ای روشن کرده است. در دسترس بودن نفت در دهانه چاه دیگر تنها مسئله نیست. مسیرهای صادراتی تعیین کننده شده است. ترافیک هرمز بسیار پایین تر از استانداردهای قبل از جنگ بوده است. عربستان سعودی پس از حملات به خط لوله شرق-غرب مجبور به تغییر مسیر داده است. بارگیری یانبو قطع شده است. انتقال کشتی به کشتی در اطراف فجیره و عمان تحت فشار است. و ظرفیت تانکرها به خودی خود به یک محدودیت عرضه تبدیل می شود.

اگر بشکه اضافی نتواند به طور ایمن، اقتصادی و قابل پیش بینی به یک پالایشگاه برسد، افزایش تولید اسمی در داخل خلیج فارس معنای کمی دارد.

اوپک پلاس برای مدیریت تولید طراحی شده است، نه برای فرمان دادن به نقاط توقف، محافظت از نفتکش ها، تعمیر خطوط لوله یا تضمین بیمه دریایی. بشکه های اوپک پلاس هنوز وجود دارد. نمی تواند سیستم امنیتی را که آن بشکه ها از طریق آن حرکت می کنند، مدیریت کند. اختلالات دریایی تا حدی جایگزین سیاست تولید به عنوان مکانیزم اصلی تعیین قیمت شده است.

سومین ضعف، معامله ناخوشایند عربستان و روسیه است. ریاض به طور سنتی به دنبال ثبات قیمت، اعتبار ظرفیت مازاد و درآمد کافی برای تامین مالی تحولات داخلی بود. مسکو در عین حال آشکارا و حتی بیشتر در حال حاضر به درآمد صادراتی، اهرم ژئوپلیتیکی و فضایی برای هدایت مجدد بشکه های تحریم شده از طریق شبکه های تجاری و کشتیرانی مبهم نیاز دارد. منافع ریاض و مسکو زمانی همپوشانی داشت که کاهش هماهنگ قیمت ها را بدون تهدید جدی موقعیت هر یک از تولیدکنندگان در بازار حمایت کرد.

امروز دیگر ندارند. روسیه با آسیب های جنگ، تحریم ها، محدودیت های لجستیکی و فشار بر پالایش و صادرات مواجه است. تصمیمات تولیدی مسکو را نمی توان از تامین مالی نظامی و دور زدن تحریم ها جدا کرد. پادشاهی با تهدیدات مستقیمی برای زیرساخت های انرژی خود مواجه است، در حالی که باید از درآمد نفت و شهرت خود به عنوان قابل اعتمادترین تامین کننده جهان محافظت کند. به طور فزاینده ای واضح است که ریاض نمی تواند به طور نامحدودی از شانه های خود کوتاه کند در حالی که سایر تولیدکنندگان بیش از حد تولید می کنند، گزارش کمتری می دهند یا در جبران آن کوتاهی می کنند.

با این حال، مسکو نمی تواند به راحتی محدودیت های اضافی را بپذیرد، زیرا بشکه های کمتر به معنای درآمد کمتر است.

در نتیجه این اتحاد خطر تبدیل شدن به ازدواجی را دارد که در آن هیچ یک از طرفین خواهان طلاق نیستند، اما هیچ یک نمی توانند توافق اولیه را اجرا کنند.

اوپک پلاس همچنین با چالش سهم بازار روبرو است که به ایجاد آن کمک کرد. سال ها محدودیت عرضه از تولید رقیب ایالات متحده، برزیل، گویان، کانادا و سایر منابع غیراوپک حمایت کرد. هر کاهش داوطلبانه موجود یا آینده از قیمت ها محافظت می کند اما فضای فیزیکی را به رقبا واگذار می کند. تلاش بعدی برای بازپس گیری سهم بازار از طریق بازگرداندن تولید درست زمانی انجام شد که رویدادهای ژئوپلیتیکی مانع از آن شد که چندین عضو آن چیزی را که وعده داده بودند، تامین کنند.

اوپک پلاس اکنون بین دو گزینه بازنده گیر کرده است: کاهش تولید و واگذاری سهم بیشتر از بازار یا افزایش سهمیه ها و افشای ناتوانی خود در تحویل.

اوپک پلاس از اینجا به کجا می رود؟ سه مسیر ممکن دارد. این می تواند یک چتر سیاسی سست باقی بماند و بیانیه های سهمیه ای بی ربط را صادر کند. می‌تواند تصمیم‌گیری عملیاتی را در اطراف عربستان سعودی و تعداد معدودی از تولیدکنندگان توانا کاهش دهد و به طور موثر اذعان کند که اکثر اعضا تماشاگر هستند. یا می تواند اعتبار را از طریق خطوط پایه شفاف، تولید مستقل قابل تایید، مکانیسم های جبرانی قابل اجرا و بحث امنیتی گسترده تر که کریدورهای صادراتی و انعطاف پذیری زیرساخت ها را پوشش می دهد، بازسازی کند.

راه سوم تنها راهی است که می تواند اقتدار را بازگرداند، اما در عین حال سخت ترین است. این امر اعضا را مجبور می کند ظرفیت واقعی خود را بپذیرند، عدم انطباق مزمن را فاش کنند و بپذیرند که امنیت تولید اکنون شامل خطوط لوله، بنادر، انبارها، تانکرها، بیمه و حفاظت دریایی می شود. در عین حال، ریاض و مسکو باید توضیح دهند که آیا مشارکت استراتژیک آنها هنوز فراتر از اجتناب از یک گسست آشکار است یا خیر.

اوپک نمرده است. اوپک پلاس ناتوان نیست. در حال حاضر، ظرفیت مازاد عربستان همچنان حیاتی است، در حالی که عرضه مسکو از نظر سیستمی مهم است. اقدام هماهنگ همچنان می تواند بازار را به حرکت درآورد. با این حال، از منظر قدرت، واضح است که قدرتی که به طور منسجم اعمال نمی شود، تنها رو به زوال می رود. در حال حاضر، اوپک پلاس، سازمانی که زمانی بازارها را جابه‌جا می‌کرد، اکنون منتظر است تا ببیند جنگ‌ها، تحریم‌ها، حملات زیرساختی و محدودیت‌های کشتیرانی به آن اجازه انجام چه کاری را می‌دهند.

اوپک پلاس با خطر سقوط ناگهانی مواجه نیست. در حالی که از نظر استراتژیک توخالی می شود، به صورت نهادی زنده می ماند. این سازمان هنوز جلساتی را برگزار می کند، منتشر می کند و در مورد ثبات صحبت می کند. با این حال، دیگر شرایط بازار را تعیین نمی کند. ریاض و مسکو ممکن است بر این باور باشند که سکوت انعطاف پذیری را حفظ می کند. با این حال، در این مرحله، سکوت آنها به طور فزاینده ای مانند عدم اطمینان به نظر می رسد. بازارهای نفت مدت ها قبل از اینکه سازمان ها ضعف خود را بپذیرند، عدم اطمینان را مجازات می کنند.

بحران سوخت اروپا از دیزل تا سوخت جت گسترش می یابد

عربستان سعودی صادرات نفت را تغییر می دهد زیرا حوثی ها به ینبع حمله می کنند

مجارستان از آمریکا می خواهد از تعرفه های خرید نفت روسیه چشم پوشی کند

Oilprice Intelligence سیگنال ها را قبل از تبدیل شدن به اخبار صفحه اول به شما می دهد. این همان تحلیل کارشناسی است که توسط تجار و مشاوران سیاسی کهنه کار خوانده می شود. آن را رایگان، دو بار در هفته دریافت کنید، و همیشه خواهید دانست که چرا بازار قبل از دیگران در حال حرکت است.