اوکراین: زندگی در نزدیکی خط مقدم در اسلوویانسک

چند روز پیش، سه بمب هوایی روسیه به یک محله مسکونی در حومه اسلوویانسک منفجر شد. یکی از آنها به یک آپارتمان پنج طبقه برخورد کرد و هفت نفر مجروح شدند. اسلوویانسک، همراه با کراماتورسک همسایه، یکی از آخرین شهرهای بزرگ در منطقه شرق اوکراین در دونتسک است که هنوز تحت کنترل اوکراین است. از تابستان، این شهر یک منطقه جنگی بوده است.

در حیاطی که اطراف آن را بلوک‌های آپارتمانی آسیب‌دیده احاطه کرده است، فرشی گرد و خاکی بر فریم فلزی یک مجموعه تاب آویزان است. تتیانا، یک مستمری بگیر که در ساختمان روبروی خیابان زندگی می کند، آن را از آپارتمان پر از آوار خود بیرون آورده تا آن را تمیز کند. او در آشپزخانه اش بود که بمب ها اصابت کردند.

او به دویچه وله می گوید: «بمب به طبقه دوم اصابت کرد و زنی که در طبقه چهارم زندگی می کرد فریاد می زد. او می افزاید: «آنها قبل از فروریختن کل بخش ساختمان موفق شدند او را نجات دهند.

این در حالی است که برق و آب در محله وی همچنان موجود است اما گاز قطع شده است. تتیانا امیدوارانه می‌گوید: «ما از آن عبور خواهیم کرد. "همه چیز درست خواهد شد. این چیزی است که به همه می گویم. من آن را خیلی می خواهم."

چند روز پس از حمله، تعداد معدودی از ساکنان باقی مانده در ساختمان های آسیب دیده همچنان مشغول پاکسازی آپارتمان های خود بودند. اما حمله دیگری در حین کار آنها رخ داد. این بار، بمب ها به ساختمانی که مرکز کمک های اضطراری دولتی و صلیب سرخ در آن قرار داشت، اصابت کرد. در حالی که آتش نشانان آتش را خاموش کردند، نیروهای امدادی و داوطلبان وسایلی را که داخل آن باقی مانده بود بیرون آوردند و شیشه های شکسته را پاک کردند. در این حمله هشت نفر زخمی شدند.

ناتالیا در توصیف یکی از حملات اخیر می گوید: "در بالکن بودم که صدایی کر کننده شنیده شد. انگار کسی به سرم زده است." مستمری بگیر برای مراقبت از خواهر دوقلویش به این نقطه از شهر می آید. او به دویچه وله گفت: "او دیگر نمی تواند دور بزند. امروز نتوانستم برایش نان بیاورم، فقط نان ترد." اگرچه مغازه ها و چند غرفه در بازار سوخته باقی مانده است، اما هر روز نان در دسترس نیست.

ناتالجا با اشاره به اینکه حیوانات خانگی در حین تخلیه مجاز نیستند، می گوید: "سعی کردم خواهرم را متقاعد کنم که برود. به خانه سالمندان می رفتم و او به بیمارستان می رفت. اما سگ او بیمار است و من هم یکی از آنها را دارم." "من نمی توانم خواهرم را پشت سر بگذارم. او با من نگران است و عصبانی است، انگار همه چیز تقصیر من است. من دیگر قدرتی ندارم."

ناتالیا به آرامی به سمت خانه می رود، "تا قبل از تاریک شدن هوا به آنجا برسم." مرکز شهر نزدیک به 4 کیلومتر (2.5 مایل) فاصله دارد. حمل و نقل عمومی از زمان کشته شدن 30 نفر در حمله به دو اتوبوس در همسایگی کراماتورسک متوقف شده است.

مرکز اسلوویانسک به شدت آسیب دیده است. تعداد کمی از مردم در خیابان ها هستند، اگرچه تعداد انگشت شماری از مغازه ها باز هستند. از 100000 ساکن این شهر حدود 20000 نفر باقی مانده اند که بیشتر آنها افراد مسن هستند که قادر به ترک آن نیستند.

واسیل، یک مستمری بگیر، اهل روستای مایاکی، در شمال اسلویانسک است. همسایه ای او را به مرکز شهر برد و در یک کافه برای ناهار نشست. او می گوید: «ما تا به حال به زندگی زیر آتش عادت کرده ایم. "اما این یک عادت بد است. ما باید خیلی وقت پیش آن را ترک می کردیم."

واسیل برای وطن خود صلح می خواهد. اما او درخواست ولادیمیر پوتین رئیس جمهور روسیه مبنی بر واگذاری بخشی از منطقه دونتسک تحت کنترل اوکراین به مسکو را رد می کند.

دو زن مسن در خیابانی پوشیده از شبکه برای محافظت در برابر هواپیماهای بدون سرنشین صحبت می کنند. ایرینا، یک مستمری بگیر می گوید: «آخرین باری را که در طول شب خوابیدم، به یاد نمی آورم. "این وحشتناک است، اما من جایی برای رفتن ندارم. قرار است دو گربه ام را پشت سر بگذارم، اما آنها را خیلی دوست دارم. آنها تنها چیزی هستند که من دارم."

ایرینا ادامه می‌دهد: «ما فقط می‌توانیم پنهان شویم، بلرزیم و به خدا دعا کنیم که همه چیز درست شود. "وقتی باید به بازار بروم، نمی دانم که آیا آن را زنده خواهم کرد یا نه."

هواپیماهای بدون سرنشین روسیه چندین هفته پیش به بازار مرکزی حمله کردند و دست کم سه نفر را مجروح کردند. از آن زمان، فروشندگان و مشتریان کمتری به بازار آمده اند.

والریا لباس زیر زنانه می فروشد. با تعطیلی مهدکودک ها، او باید دختر 5 ساله اش سوفیا را سر کار بیاورد. محله آنها در اسلوویانسک هنوز مشمول تخلیه اجباری خانواده های دارای فرزند نیست.

والریا می گوید: "ما تا به حال به این زندگی عادت کرده ایم. ما در سال 2022 تخلیه شدیم، اما بعدا برگشتیم. اکنون منتظر هستیم تا دوباره تخلیه شویم."

سوفیا با دوستش آنیا که یک سال بزرگتر است در راهروهای بازار مسابقه می دهد. مادر آنیا سربازی است که از زادگاهش دفاع می کند. مادربزرگش، تتیانا، در همان نزدیکی نشسته و لباس مردانه می فروشد. او نیز در حین کار باید مراقب نوه اش باشد.

تتیانا ارسال وسایل خود را به منطقه دنیپروپتروفسک آغاز کرده است، جایی که امیدوار است زندگی جدیدی را آغاز کند. او آنها را در حالی می فرستد که اداره پست هنوز باز است. او در حالی که اشک‌هایش را دفع می‌کند، می‌گوید: «دردناک است که ببینیم اوکراین ما در حال نابودی است. چه کسی شهرهای ما را بازسازی خواهد کرد؟

او امیدوار است روزی برگردد. اما سرنوشت باخموت بر ذهن او سنگینی می کند. "بخموت را نگاه کن، خانه ای نمانده است. من روی پسرانمان حساب می کنم که شهرهایمان را نگه دارند، هرچند خیلی سخت است." باخموت، در حدود 50 کیلومتری (31 مایلی) اسلوویانسک، در سال 2023 پس از ماه ها نبرد سنگین به دست نیروهای روسیه افتاد.

زنان امید چندانی برای آتش بس ندارند. تتیانا می گوید: "پوتین یکی را نمی خواهد. و نسل جوان ما از ما خواهند پرسید که در وهله اول برای چه جنگیدیم." او معتقد است روسیه باید از خاک اوکراین خارج شود.

پهپادها از بالای سرشان به صدا در می آیند که صدای شلیک گلوله در بازار پخش می شود. تتجانا می گوید: «برای پسرهای ما سخت است که آنها را ساقط کنند. "اما آنها تمام تلاش خود را می کنند."

برای مشاهده این ویدیو لطفا جاوا اسکریپت را فعال کنید و به مرورگر وب که از ویدیوی HTML5 پشتیبانی می کند ارتقا دهید.

این مقاله در اصل به زبان اوکراینی منتشر شده است.