«او می‌دانست که چیز بسیار مهمی در دستانش است»: مطالعه نشان می‌دهد که روزالیند فرانکلین ساختار مارپیچ DNA را قبل از واتسون و کریک کشف کرد.

تحقیقات جدید نشان می‌دهد که روزالیند فرانکلین، که عکس‌هایش از ساختار مولکولی DNA منجر به دریافت جایزه نوبل سال 1962 برای سه دانشمند دیگر شد، می‌دانست که تصاویر معروف او راز مارپیچ دوگانه را در خود جای داده است.

بررسی مطالب بایگانی نشان می‌دهد که عکس 51 فرانکلین، که در می 1952 گرفته شد و بعدا برای نشان دادن ساختار دو مارپیچ منتشر شد، به‌طور خاص با هدف انتشار گرفته شده است - نه آن‌طور که برخی از روایت‌ها گفته‌اند، یک عکس آزمایشی که فرانکلین معتقد بود بی‌اهمیت است. تحقیقات جدید نشان داد که عکس 51 یک نوردهی جدید از نمونه‌ای بود که فرانکلین قبلا از آن عکس گرفته بود. او همان روزی که عکس 49 را دید، Photograph 51 را شروع کرد.

آلیستر اسپونسل، یکی از نویسندگان این مطالعه، مورخ علم در مؤسسه تاریخ علم در فیلادلفیا، گفت: «او آن را به این دلیل گرفت که می‌خواست یک نسخه واقعا تصفیه‌شده دریافت کند. اسپونسل به Live Science گفت: تلاش برای گرفتن عکس بهتر از همان نمونه "نشانه ای است که او می دانست چیز بسیار مهمی روی دستانش دارد."

فرانسیس کریک، جیمز واتسون و موریس ویلکینز جایزه نوبل پزشکی را برای کشف ساختار مارپیچ دوگانه DNA در سال 1962 به اشتراک گذاشتند. همانطور که واتسون در زندگی نامه خود در سال 1968 به آن اشاره کرد، "مارپیچ دوگانه: روایت شخصی از کشف ساختار ساختار" "عکس های سیاه و سفید فرانکلین ها لحظه ای از DNA" را منعکس می کند. فقط می تواند از یک ساختار مارپیچ ایجاد شود."

روزالیند فرانکلین (1920-1958) ابتدا عکس 49 و سپس عکس 51 را گرفت، سرنخ هایی مبنی بر آگاهی او از ساختار مارپیچ DNA. (اعتبار تصویر: مجموعه دونالدسون از طریق گتی ایماژ) واتسون همچنین اشاره کرد که فرانکلین یک اتومات آزمایشگاهی بود که در تکنیک‌های کریستالوگرافی اشعه ایکس که برای گرفتن تصاویر مولکول DNA استفاده می‌شد، خوب بود، اما در تفسیر داده‌های خود بد بود. کار آرشیوی جدید که دوشنبه (5 اکتبر) در مجله تاریخ زیست شناسی منتشر شد، خلاف این را نشان می دهد.

کمبود یادداشت های منتشر شده فرانکلین در مورد عکس 51 برای نشان دادن اینکه او یک کشف بزرگ را از دست داده است مورد استفاده قرار گرفته است. اما اسپونسل گفت که ژورنال‌های او نشان می‌دهند که او شکل مارپیچ احتمالی و داده‌های ساختاری غنی را در یادداشت‌های خود برای اولین عکس خود از نمونه، عکس 49، یادداشت کرده است، که او آن را با تصویر تصفیه‌شده‌تر در عکس 51 دنبال کرد.

اسپونسل گفت: «در ذهن فرانکلین، آنها دو نوع تصویر علمی متفاوت بودند. عکس 49 تصویر آزمایشی بود که داده های جدید هیجان انگیز را نشان می داد. عکس 51 نمایشی بود که این یافته ها را با بیشترین وضوح و وضوح ممکن منتقل کرد.

اسپونسل گفت که این درک جدید از رابطه بین دو تصویر و نحوه درک فرانکلین از آنها مهمترین ویژگی کار جدید است که او با بیوفیزیکدان مولکولی برایان ساتون از کالج کینگ لندن انجام داد. این پروژه زمانی آغاز شد که موسسه تاریخ علم مجموعه جدیدی از مطالب بایگانی را از روزالیند فرانکلین و دانشجوی فارغ التحصیلش ریموند گاسلینگ به دست آورد. این دو محقق همچنین آرشیوهای کینگز کالج لندن را بررسی کردند، جایی که فرانکلین هنگام گرفتن عکس های معروف در آنجا کار می کرد.

داستان های مرتبط

مطالب منتشر نشده نشان می دهد که روزالیند فرانکلین می دانست که DNA قبل از واتسون و کریک یک مارپیچ بوده است.

30 زن شگفت انگیز در علوم و ریاضیات

ویدئویی با جزئیات باورنکردنی نشان می‌دهد که DNA به شکل‌های عجیب و غریب می‌پیچد تا در سلول‌ها فشرده شود

اسپونسل و ساتون فکر می کنند که یادداشت ها و اقدامات فرانکلین نشان می دهد که چرا او برای انتشار عکس 51 بلافاصله عجله نکرد. اهداف علمی او که در گزارشی که در فوریه 1952 نوشت، بیان شد، درک دو ساختار مجزای DNA بود که در آن زمان به نام A و B شناخته می‌شدند. ساختار A شکلی است که DNA زمانی که در آزمایشگاه کم آب می شود، به خود می گیرد.

ساختار A، زمانی که عکس گرفته شد، غنی‌تر از داده‌ها به نظر می‌رسید، بنابراین فرانکلین تصمیم گرفت ابتدا آن ساختار را قبل از مطالعه ساختار B مشخص کند. اما در حالی که او این کار پر زحمت را انجام می‌داد، ویلکینز عکس‌های خود را از ساختار B به واتسون نشان داد. این دو دانشمند به همراه کریک، سپس یک مدل دقیق از مارپیچ دوگانه DNA ساختند و کشف را از زیر بینی او بیرون آوردند.

این سه مرد کمتر از یک دهه بعد جایزه نوبل را برای این کار به اشتراک گذاشتند. فرانکلین در سال 1958 بر اثر سرطان تخمدان درگذشت و او را واجد شرایط دریافت این جایزه نمی‌دانست - و باعث شد که بینش‌های او بعدا آشکار شود.