اپرا فستیوال وکسفورد 2026: بررسی L'Equivoco Stravagante - ماریا باراکووا در تولیدی که به سختی ترفندی را از دست می دهد، قابل توجه است

L’Equivoco Stravagante

خانه اپرای ملی، وکسفورد

★★★★⯪

دست ارنستینا به مرد اشتباهی وعده داده شده است. پدر تازه‌کار او چشمش به فردی ثروتمند و قطور است. با این حال، او قبلا عاشق یک تحسین کننده دیگر شده است - البته فقیر.

او فقط باهوش و خوش قیافه نیست؛ او همچنین با خدمتکاران هم‌زمان می‌کند تا به عنوان مربی او به خانه راه پیدا کند. یک نامه جعلی که عمدا فاش شد، ادعا می کند که ارنستینا در واقع مرد است، یک کاستراتوی در لباس مبدل، نه کمتر.

کمدی قرار است اجرا شود.

تا اینجا، خیلی اپرا. L’Equivoco Stravagante (سوء تفاهم عجیب) که جواکینو روسینی در 19 سالگی نوشت، یکی از بی شمار اپرای قرن نوزدهمی است که برای رسیدن به صحنه آنگونه که سازندگانشان در نظر داشتند تلاش کردند.

L'Equivoco اولین بار در تئاتر دل کورسو در بولونیا در اکتبر 1811 تنها پس از اعمال تغییراتی که سانسور خواسته بود اجرا شد. حتی در آن زمان هم فقط سه شب اجرا شد تا اینکه ممنوع شد. روسینی بخش‌هایی از آن را برای هشت اپرای دیگر غارت کرد، اما اگرچه تنظیمی برای تک‌نوازی پیانو در دهه 1820 منتشر شد، اپرا تا سال 1964 دیگر اجرا نشد.

لیبرتوی گائتانو گاسباری یک ترکیب عجیب و غریب است. این داستانی است از خدمتکارانی که ظاهرا حنایی می کنند و ارباب خود را مغلوب می کنند، و عشق واقعی در برابر ازدواج اجباری پیروز می شود، و همچنین نقدی است بر ادعاهای نوپا با کنایه های ادبی.

اوه، و جریانی از Carry On دو طرفه وجود دارد.

در سال 1811، اپرا حساسیت هایی را نسبت به طفره رفتن از پیش نویس و فرار از سربازی برانگیخت و موضوع کاستراتوس را در زمانی مطرح کرد که اخته کردن پسران به شدت مورد مخالفت قرار گرفته بود.

و خود اپرا؟ خلاصه بالا یکی از مشکلات عمده کار را در بر می گیرد. راه اندازی اولین اقدام طولانی است، و سرگرمی تنها در ثانیه بسیار کوتاه تری انجام می شود. کارگردان این تولید، مکس هوهن، و طراحانش (دارکو پتروویچ، صحنه، ماسیمو کارلوتو، لباس‌ها، دانیله نالدی، نورپردازی) ما را وارد دنیای مقوایی کتاب داستان می‌کنند که قبل از اینکه پایی روی صحنه گذاشته شود، فضای بوفاوی قرن هجدهم را به وجود می‌آورد. ماریا باراکووا، میزانسن روسی، یک ارنستینای اولی است، اما با سبکی که باید برایش جان داد.

روسینی این نقش سخت تنبیهی را برای ماریتا مارکولینی، خواننده ای که تبدیل به موزه او می شد، نوشت. باراکووا، با برآمدگی قدرتمند و دودی در انتهای پایینی، و زنگ زدن نت‌های بلند در بالا، آن را با چنان دقت دقیق و فرافکنی بدون زحمتی می‌خواند که انگار می‌توانست برای او نوشته شده باشد. و او آن را با بی احتیاطی که تمام مشکلات آن را پنهان می کند، به ارمغان می آورد. قابل توجه.

استفان آستاخوف، باریتون آلمانی الاصل روسی، پدرش، گامبروتو را در نقش یک بوفون فوق‌العاده خودمهم، پر جنب و جوش، بدون نیاز به تکان دادن دست و پا، و با لحن غارآمیز دلپذیری بازی می‌کند.

سباستین ماخ، تنور لهستانی، به عنوان ارماننو، خواستگاری که برنده می‌شود، شیوه‌ای دارد که گاهی اوقات از نظر آوازی کمتر از محوریت است، با لحنی که گاهی تند می‌شود. رقیب او بورالیچیو، گورگن باویان، باریتون ارمنی با لحن خونگرم و محکم است که برخی از بهترین خطوط را دریافت می کند و با خوشحالی گنگ بازی می کند.

تنور آرژانتینی کارلوس ناتاله و سوپرانوی وکسفورد، کلی-آن مسترسون، در نقش نوکران فریبنده فرونتینو و روزالیا، یک کار کلاسی هستند و خوانندگان گروه کر به خوبی اجرا شده در فرم خوبی هستند.

مهارت گروه‌ها، یکی از ویژگی‌های روسینی، حتی در همین مراحل اولیه کار او به خوبی مشهود بود. تولید هوهن به سختی ترفندی را از دست می دهد و ریکاردو بیساتی نوازندگی بسیار حساسی را از ارکستر جشنواره وکسفورد تشویق می کند.

L’Equivoco Stravagante دوباره در روزهای چهارشنبه 21 اکتبر، یکشنبه 25 اکتبر و پنجشنبه 29 اکتبر اجرا می شود. اپرای جشنواره وکسفورد تا شنبه 31 اکتبر ادامه دارد