اپرا فستیوال وکسفورد 2026: نقد آیریس - روزتا کوچی بازیگران برجسته را کارگردانی می کند، اما موسیقی ماسکانی آنها را ناامید می کند

زنبق

خانه اپرای ملی، وکسفورد

★★★☆☆

پیترو ماسکانی در سن 26 سالگی با کاوالریا روستیکانا، وریسموی زندگی او در سال 1890 از زندگی دهقانی سیسیلی به اوج رسید. او هرگز به موفقیت قابل مقایسه ای دست پیدا نکرد، شکستی که می توان آن را به یک آفتاب پرست بودن او مرتبط دانست که می خواست رویکردهای اپرا را تجربه کند که همیشه به نتیجه نمی رسید.

اپرای 1895 Iris او که در یک توکیوی افسانه ای می گذرد، یک معجون خارق العاده است که با یک گروه کر خورشید اول شخص تکان دهنده باز و بسته می شود: "من هستم! من زندگی هستم! من زیبایی بی نهایت هستم. نور و گرما."

دختر بی گناه این عنوان که توسط عروسک های خیمه شب بازی اغوا شده بود، به اندازه کافی جوان بود تا عروسک خود را به اطراف حمل کند، به دست شکارچیان جنسی می افتد. او به طور کامل سوء استفاده خود را درک نمی کند. با این حال، در طول راه، او رویای یک اختاپوس را می بیند، مانند آنچه در چاپ چوبی کاتسوشیکا هوکوسای در اوایل قرن نوزدهم به نمایش گذاشته شده است، که در انگلیسی به عنوان رویای همسر ماهیگیر شناخته می شود، جایی که شاخک ها بر روی چندین ناحیه اروژن متمرکز شده اند.

ربوده شدن او برای پدر نابینایش اشتباه معرفی می شود، که رد او ("آنجا! در صورت تو! روی پیشانی تو! در دهانت! در چشمانت! گل!") او را به پریدن از پنجره به داخل فاضلاب باز سوق می دهد. او از سقوط جان سالم به در می‌برد و در نهایت توسط دریایی از گل‌های آبی به آسمان‌ها منتقل می‌شود تا تکرار گروه کر آغازین باشد.

روزتا کوچی، کارگردان این اثر، کارت های خود را روی میز می گذارد. آیریس اپرایی است که داستانی را روایت نمی کند، بلکه از ما می خواهد که شاهد سرنوشتی باشیم. ژاپن تولید او یک حالت ذهنی است. پیشرفت از بیگناهی پیله به معصومیت در مواجهه با نابودی دنیای واقعی و سپس رها شدن از آن است. او در تلاش برای حمایت از نمادگرایی کار، مایل های بیشتری را طی می کند.

"راننده تمام مدت برای سفر سه ساعته صحبت کرد. شاید 20 درصد فهمیدم

با طراحانش (تیزیانو سانتی، دکور، کلودیا پرنیگوتی، لباس، توماس آچیتز، ویدئو؛ و دانیله نالدی، نورپردازی)، طراح رقص (لیبی سوارد)، عروسک گردانان (کائویمه دان، ادی مک کارتی و دومینیک پالمر) و یک نوازنده هوایی (هانا) و یک بازیگر فلفلی و روان (Hannah) را به نمایش گذاشته است. جهان

بازیگران بسیار عالی هستند، از آیریس صریح خواننده سوپرانوی چینی لیلا گو (مورد علاقه تماشاگران، با قضاوت در مورد تشویق)، تا بدجنسی و قدرت صدایی چشمگیر تنور مالتی جوزف کالجا و باریتون بریتانیایی-ایرلندی جولیون لوی، در نقش شرورهای اوزاکا و کیوتو کره جنوبی در نقش کیوتو و کیوتو. پدر مگس در مرهم موسیقی ماسکانی است که با باز شدن و پایان دادن به هم، خطوط آوازی را تضعیف می‌کند که خوانندگان می‌توانند با نوشته‌های رنگارنگ اما ضعیف برای ارکستر وارد آن شوند.

هیچ چیز یک بار گفته نمی شود اما بارها و بارها شنیده می شود.

حتی ارکستر پرشور فستیوال وکسفورد، تحت رهبری فرانچسکو سیلوفو، و گروه کر با گلو باز که توسط اندرو سینوت آموزش داده شده است، نمی توانند حس ارتباط زیادی ایجاد کنند. این گروه کر، به خصوص در پایان، با خوانندگان در بالای سالن است که بهترین شب را می گیرد.

آیریس مجددا در روزهای سه شنبه 30 مهر، جمعه 2 مهر، چهارشنبه 8 مهر و شنبه 31 مهر اجرا می شود. اپرای جشنواره وکسفورد تا شنبه 31 اکتبر ادامه دارد