اپرا فستیوال وکسفورد 2026: نقد قمارباز – چالش برانگیز پروکوفیف در تولید پنج ستاره زنده می شود

قمارباز

خانه اپرای ملی، وکسفورد

★★★★★

قمارباز پروکوفیف اثری در سمت چپ از اپرای فستیوال وکسفورد برای سال 2026 است، همانطور که جشنواره دوست دارد آن را دوبله کند، "یکی برای سر".

این آهنگساز که لیبرتوی خود را بر اساس رمان داستایوفسکی نوشت، در تلاش برای روی صحنه بردن این اثر با یک سری بدبختی‌ها مواجه شد. زمانی که او آن را در سال 1917 به پایان رساند، این اپرای چالش برانگیز بود، هنوز هم زمانی که برای اولین بار در بروکسل در سال 1927 روی صحنه رفت، و دوباره نسخه اصلی آن در تئاتر بولشوی در مسکو در سال 2001 به نمایش درآمد.

این قطعه آنقدر شلوغ و ناهماهنگ است که ممکن است تصور کنید این یک افراط جوانی از سوی آهنگسازی است که بعدا آثار رنگارنگی مانند پیتر و گرگ، سمفونی کلاسیک و باله رومئو و ژولیت را ارائه کرد. اما در مقایسه با آیین بهار استراوینسکی، از سال 1913، این اپرا چیز ملایمی است.

این چالش ناشی از هدف پروکوفیف از نوشتن چیزی است که شما می توانید آن را ضد اپرا بنامید. پیش‌فرض آواز بر نوعی سبک خوانندگی آشفته است تا آریا یا مجموعه. زیرمتن ها و حالات روانی توسط ارکستر تقریبا بیش فعال مدیریت می شود. و متن لفظی با سرعت سرگیجه‌آوری به گوش می‌رسد، و این باعث می‌شود هر شنونده‌ای احساس کند که درک خود از معنا عقب مانده است.

دو عمل اول به‌عنوان نوعی داستان پس‌زمینه کار می‌کنند و مجموعه‌ای از شخصیت‌ها را معرفی می‌کنند که دغدغه‌ها و روابطشان همگی خصمانه است. پول پادشاه است و تقریبا همه به دنبال دیگران هستند زیرا قبلا پول خود را از دست داده اند.

البته، در دو قسمت اول، آنها بیشتر در مورد پولی صحبت می کنند که قبلا از دست رفته است. وقتی همه در اطراف چرخ رولت هستند، همه چیز به سرعت بالا می‌رود - گروه کر همگی به بازیکنان منفرد تبدیل می‌شوند - و برخی از ضررها به سود تبدیل می‌شوند. اما، مثل همیشه، پول برای ارائه رستگاری از هر نوعی مفید است.

کارگردان تولید، ایوان پوپوفسکی، و طراحانش (ماریا ترگوبووا، صحنه و لباس؛ پائولو بوناپاس، نورپردازی) اکشن را در دنیای سیاه و سفید شدید – عمدتا سفید – آغاز می‌کنند و جلوه‌ای را ایجاد می‌کنند که نوعی برف‌کوری را تداعی می‌کند. اینها آدم های گمشده ای هستند. عادی بودن از آنها بیرون کشیده شده است و با آهنگ یک استاد تنبیه کننده می رقصند.

این زمانی است که همه به چرخ رولت می رسند که به آن علاقه مند می شوند. این چیزی است که آنها برای آن زندگی می کنند، و تعلیقی که باید در حین چرخش چرخ تحمل کنند، به طرز مسحورکننده ای در چرخش مکانیکی بی پایان ارکستر و در حرکات رقصندگان قرمز و مشکی پوش (کوئوگرافی لوئیزا بالدینتی)، که برای تداعی چرخاندن چرخ به اطراف می دوند، منعکس می شود.

این تولید صحنه را به غوغایی فراموش نشدنی تبدیل می‌کند، همه هیجان و انتظار، شخصیت‌ها به گونه‌ای زنده می‌شوند که گویی توسط نیروی خود چرخ هدایت می‌شوند. انتخاب بازیگر قوی است. ایگور اونیشچنکو، تنور اوکراینی و سوفی گوردلادزه، سوپرانو گرجستانی، ارتباط متقابل الکسی و پولینا را به تصویر می‌کشند. آلکسی بوتنارچیوک، باس مولداوی، وضعیت ناامیدکننده ژنرال را به خوبی بیان می‌کند، مردی که جیب‌های خالی‌اش بخش زیادی از طرح داستان را پیش می‌برد.

دو تنور ایرلندی نیز تأثیرگذار هستند، گاوان رینگ در نقش مارکیز و سین تستر که صدای خود را با روشنایی نافذ لیزر مانند به عنوان شاهزاده نیلسکی فرصت طلب پخش می کند.

ارکستر اپرای فستیوال وکسفورد در زیر نظر والنتین اوریوپین ساکن روسی الاصل و ساکن برلین، که موفق می شود صحنه و گودال را در تعادل نگه دارد و در عین حال طوفانی واقعی را به راه می اندازد، نقش کوری را ایفا می کند.

قمارباز در روزهای پنجشنبه 31 مهر، شنبه 3 مهر و جمعه 30 مهرماه مجددا اجرا می شود. اپرای جشنواره وکسفورد تا شنبه 31 اکتبر ادامه دارد