اپل نحوه عملکرد حالت جدید دوربین تصویر مرجع آیفون 18 پرو را توضیح می دهد

یک پست جدید در وبلاگ تحقیقات امنیتی اپل به جزئیات فناوری، معماری و تفکر جذاب پشت حالت جدید دوربین تصویر مرجع آیفون 18 پرو می‌پردازد. در اینجا جزئیات است

در یک پست وبلاگی با عنوان "تصویر مرجع اپل: رویکردی جدید برای عکاسی تایید شده"، اپل به طور عمیق به نحوه عملکرد سیستم جدید اصالت عکاسی خود می پردازد.

این پست تأیید می‌کند که انگیزه این شرکت برای ساختن تصویر مرجع اپل، مانعی برای ایجاد یا تنظیم مصنوعی تصاویر بوده است.

اپل توضیح می دهد که در حالی که استانداردهای صنعتی مانند C2PA به رفع این مشکل کمک می کنند، اما در نقاطی از زنجیره ویرایش در معرض خطر هستند.

به همین دلیل، اپل یک سیستم تأیید زنجیره‌ای خلاقانه و شگفت‌انگیز ایجاد کرد که خصوصی، ایمن است و طبق دانش شرکت، «تنها سیستم منشأ تصویری است که دفاع‌های امن کوانتومی را ارائه می‌کند».

اپل در توضیح خود از اصطلاحات عکاسی کلاسیک مانند نگاتیو دیجیتال ایمن استفاده می کند که حاوی پیکسل های خام گرفته شده همراه با اطلاعاتی مانند ابرداده امضا شده و مهرهای زمانی است و در یک محیط امن، خصوصی و قابل تایید در ساختار محاسبات ابری خصوصی این شرکت توسعه یافته است.

این اعتبار معنایی تنها یکی از سه الزام اصلی است که اپل می گوید یک سیستم منشأ عکاسی با اطمینان بالا باید رعایت کند، دو مورد دیگر انعطاف پذیری در برابر مصالحه و حفظ حریم خصوصی است.

اگر سیستم امتیازدهی اطمینان اپل حسگر را کم امتیاز تشخیص دهد و آن حسگر لغو شود، Private Cloud Compute دیگر تصاویر مرجع گرفته شده توسط آن را امضا نخواهد کرد.

به همین ترتیب، اگر بعدا تشخیص داده شود که تقلبی است، می‌توان تصاویر مرجع را باطل کرد و دستگاه‌های اپل مرتبا فهرست‌های لغو به‌روز را دریافت می‌کنند.

یکی دیگر از جنبه های جالب زنجیره اعتماد تصویر مرجع اپل این است که زمانی که حسگر دوربین برای اولین بار در طول فرآیند تولید آیفون راه اندازی شد، شروع می شود.

این حسگر یک جفت کلید امضا تولید می‌کند و کلید خصوصی را برای خود نگه می‌دارد در حالی که کلید تأیید عمومی را با ایستگاه ضبط کارخانه به اشتراک می‌گذارد، که سپس آن را با یک مرجع گواهی کارخانه امضا می‌کند و آن را در مانیفست سخت‌افزاری دستگاه ثبت می‌کند.

این کلید خصوصی بعدا برای امضای هر عکسی که در حالت Reference Image گرفته می‌شود، استفاده می‌شود و داده‌های پیکسل گرفته شده و ابرداده‌های حسگر را قبل از اینکه تصویر برای پردازش بیشتر به iOS برسد، به آن سنسور دوربین خاص متصل می‌کند.

اپل همچنین از مهرهای زمانی رمزنگاری برای ایجاد یک پنجره قابل تأیید برای زمان گرفتن هر عکس استفاده می کند. آیفون به جای تکیه بر مهر زمانی ارائه شده توسط سیستم عامل عمومی دستگاه، که به گفته شرکت می تواند به خطر بیفتد، به صورت دوره ای یک نشانه زمان ایمن دریافت می کند که به عنوان یک کران پایین عمل می کند.

سپس از دیگری درخواست می کند تا پس از گرفتن یک کران بالایی ایجاد کند و به اپل این امکان را می دهد تا بررسی کند که تصویر زمانی بین این دو گرفته شده است.

Secure Enclave همچنین با امضای ابرداده ای که خارج از سنسور دوربین منشاء می گیرد، نقش ایفا می کند. Private Cloud Compute بعدا آن امضاها را تأیید می کند، تأیید می کند که سنسور و Secure Enclave متعلق به یک آیفون هستند و قبل از ایجاد نگاتیو دیجیتال ایمن، مهرهای زمانی را بررسی می کند.

هنگامی که این بررسی ها انجام شد، Private Cloud Compute نگاتیو را به تصویر مرجع JPEG نهایی پردازش می کند و آن را با استفاده از ترکیبی از رمزنگاری سنتی و پس کوانتومی امضا می کند، که اپل می گوید این رمزگذاری طراحی شده است تا تصویر را حتی در برابر حملات کوانتومی آینده قابل تایید نگه دارد.

اپل در ادامه توضیح می دهد که چارچوب تصویر مرجع به گونه ای طراحی شده است که یک ناظر بیرونی نتواند هویت عکاس را تعیین کند، اینکه کدام دستگاه یک عکس داده شده را گرفته است یا اینکه آیا همان دستگاه دو تصویر مرجع گرفته است یا خیر.

اپل خاطرنشان می‌کند که این امر به‌ویژه برای عکاسانی که در محیط‌های حساس کار می‌کنند، مانند مناطق درگیری، مهم است، جایی که اثبات معتبر بودن یک تصویر نیازی به ناشناس ماندن ندارد.

این پست وبلاگ تحقیقاتی امنیتی، خواندن واقعا جذابی دارد، حتی اگر یک فرد فنی نباشید. می توانید آن را اینجا بخوانید.

FTC: ما از پیوندهای وابسته خودکار برای کسب درآمد استفاده می کنیم. بیشتر

برای اخبار بیشتر اپل، 9to5Mac را در YouTube بررسی کنید:

مارکوس مندز یک پادکست و روزنامه‌نگار فناوری برزیلی است که از اواسط دهه 2000 اپل را از نزدیک دنبال کرده است.

او در سال 2012 شروع به پوشش اخبار اپل در رسانه های برزیل کرد و بعدا تمرکز خود را به صنعت فناوری گسترده تر گسترش داد و به مدت هفت سال میزبان یک پادکست روزانه بود.