اپوزیسیون اسرائیل باید وعده خود را زیر پا بگذارد و برای برکناری نتانیاهو به احزاب عرب تکیه کند

مانند انتخابات قبلی، مخالفان تنها زمانی می توانند به اکثریت در کنست اشاره کنند که کرسی های احزاب عربی در شمارش انتخابات لحاظ شود. این مورد در مورد اردوگاه‌های پارلمانی بود که از اسحاق رابین در سال 1992، ایهود باراک در سال 1999 و یایر لاپید در سال 2021 حمایت کردند. شرایط دقیق آن دولت‌های قبلی متفاوت بود، اما اصل اساسی یکسان بود: شهروندان عرب در انتخابات اسرائیل رای می‌دهند، نمایندگان آنها در کنست می‌نشینند، کرسی‌های خود را به حساب نمی‌آورند و کرسی‌های خود را به حساب نمی‌آورند. لیکود و نژادپرست و ملی‌گرای افراطی آن سقوط کردند

ای مسافران. با این حال، یک عارضه دیدنی وجود دارد. سیاستمداران برجسته اپوزیسیون در طول مبارزات انتخاباتی وعده دادند که دولتی وابسته به احزاب عربی تشکیل نخواهند داد. با پذیرفتن (به طرز رقت انگیز) ادعای نخست وزیر بنیامین نتانیاهو مبنی بر اینکه چنین وابستگی به نوعی دولت را لکه دار می کند، اکنون ممکن است بدون نقض تعهدات جدی خود قادر به تصدی مسئولیت نباشند. این تا حدی قابل درک است.

گادی آیزنکوت، نفتالی بنت و دیگر رهبران اپوزیسیون به رای دهندگان دست راستی اطمینان دادند که جایگزینی نتانیاهو به معنای تکیه بر احزاب با مواضع در مورد مناقشه فلسطین و هویت ملی اسرائیل نیست که بسیاری از این رای دهندگان آن را قابل اعتراض می دانند. به سختی می توان این را به عنوان یک لفاظی بی معنی مبارزات انتخاباتی رد کرد. مخالفان کدام وعده های انتخاباتی را زیر پا می گذارند؟ اما اپوزیسیون وعده بسیار مهم تری نیز داد، وعده ای که ماهیت مبارزات انتخاباتی آن را تشکیل می داد: جایگزینی نتانیاهو و معکوس کردن مسیری که دولت او اسرائیل را در آن گرفته است.

مسیر دوم برای انجام این کار مستلزم حمایت اعراب است، این دو تعهد هر دو قابل رعایت نیستند. سوال این است که آیا وفاداری به یک تعهد تاکتیکی انتخاباتی باید بر مسئولیت گسترده‌تری که خود رهبران مخالف در مرکز انتخابات قرار داده‌اند، بیشتر باشد.

رهبران سیاسی عرب نشان داده‌اند که آماده‌اند تا از یک دولت اقلیت جایگزین خارج از ائتلاف حمایت کنند، بدون اینکه خواستار پست‌های کابینه شوند. حمایت آنها بدون قید و شرط نخواهد بود، اما نگرانی‌های آنها بسیار منطقی است: نمایندگان فهرست مشترک خواسته‌هایی را در مورد جنایت در جوامع عربی و مسئله فلسطین مطرح کرده‌اند. آیا نقض عهد می تواند موجه باشد یا خیر، سؤالی را مطرح می کند که فلاسفه و دولتمردان قرن ها در مورد آن بحث کرده اند.

وعده‌ها مشروعیت سیاسی را تشکیل می‌دهند، اما شرایط می‌تواند احترام به آن‌ها را بیشتر از شکستن آن مضر کند. سوال این است که آیا وفاداری به کلام خود بر مسئولیت عواقب آن برتری دارد یا خیر. نیکولو ماکیاولی در کتاب شاهزاده استدلال کرد که حاکمان نمی توانند همیشه به تعهدات خود در زمانی که شرایط تغییر می کند و انجام این کار منافع آنها را تهدید می کند، احترام بگذارند. ماکس وبر، جامعه‌شناس آلمانی، چارچوب اخلاقی جدی‌تری را در سیاست به‌عنوان یک حرفه ارائه کرد که اخلاق اعتقادی را در مقابل اخلاق مسئولیت‌پذیری قرار می‌دهد.

اولی بر وفاداری به اصل تأکید دارد. دومی خواستار پاسخگویی برای عواقب قابل پیش بینی است. ادموند برک به گونه‌ای دیگر به این سؤال برخورد کرد. در سخنرانی معروف خود در سال 1774 خطاب به انتخاب کنندگان بریستول، او استدلال کرد که نمایندگان مدیون قضاوت رأی دهندگان هستند، نه اطاعت کورکورانه. سیاستمداری که علیرغم تشخیص مضرات آن به جایگاه قبلی خود می چسبد، ممکن است همان قضاوتی را که رای دهندگان او را برای اعمال آن انتخاب کرده اند قربانی کند. تاریخ نمونه هایی را ارائه می دهد که در آن تنش درگیر مسائل بسیار جدی تر از یک تعهد مالیاتی رها شده یا یک توافق نامه ائتلافی نامناسب است. آبراهام لین

کولن در سال 1861 وارد دفتر شد و صریحا به ایالت های جنوبی اطمینان داد که قصد دخالت در برده داری را ندارد. با این حال، در سال 1863، او اعلامیه رهایی را صادر کرد و مردم برده شده در مناطقی را که در آن زمان در شورش بودند، آزاد اعلام کرد. احتمال باقی ماندن نتانیاهو در نخست وزیری این ما را به این احتمال فاجعه بار می رساند که عمل به وعده آنها باعث می شود مخالفان راه را برای ماندن نتانیاهو در قدرت باز کنند.

مردی که در 7 اکتبر مسئول این امر بود و هر روز با جلوگیری از تحقیقاتی که برای جلوگیری از یک فاجعه مشابه زندگی‌ها را به خطر می‌اندازد، دموکراسی اسرائیل را تضعیف می‌کند و امکان ادامه خشم حریدیم‌ها را فراهم می‌آورد، کسی که به اتهام فساد محاکمه می‌شود و وقف تفرقه‌افکنی است، از آن خلاص خواهد شد و به ایجاد صداقت برای ملت ادامه خواهد داد. در هر زمینه ای که نخست وزیر باشد.

کارنامه سیاسی نتانیاهو حاوی دروغ‌های مکرر، تحریف‌ها، خیانت‌ها و بدگویی بوده است. این فردی است که قول داده بود که ایتامار بن گویر هرگز وزیر کابینه نخواهد شد. که قول داد (در استشهادنامه!) از مداخله در دادگاه خودداری کند. که مشتاقانه از محدودیت های دوره حمایت کرد. که از نخست وزیر ایهود اولمرت خواست تا به دلیل تحقیقات پلیسی صرف استعفا دهد (در حالی که خودش در واقع در محاکمه است). و کسی که قول خود را برای تغییر پست نخست وزیری با بنی گانتز زیر پا گذاشت. جالب اینجاست که او مردی است که پس از شکست در انتخابات 2021، با ما مذاکره کرد.

نصور عباس برای آوردن حزب عربی رعام به حکومتی مبتنی بر صف بندی سیاسی کاملا جدید. تنها وتوی بزالل اسموتریچ بود که این دسیسه را منفجر کرد – و با این حال او امروز جرأت می‌کند استدلال کند که راعام (به رهبری یک عرب که قاطعانه اسرائیل را به عنوان کشور یهودی پذیرفته است) فراتر از آن است. شهروندان عرب تقریبا یک پنجم جمعیت اسرائیل را تشکیل می‌دهند، بر اساس قوانین انتخاباتی مشابه شهروندان یهودی رأی می‌دهند و نمایندگانی را برای همان پارلمان انتخاب می‌کنند. احزاب آن‌ها مواضعی در مورد مناقشه فلسطین و هویت ملی دارند که بسیاری از اسرائیلی‌های یهودی با آن مخالفند، و

این اختلافات مشکلات واقعی را برای دولت وابسته به حمایت آنها ایجاد می کند. اما اگر قرار است این کشور آینده ای داشته باشد، باید آنها را در آغوش گرفت. آنها هرگز «هتیکوا» را با ذوق و شوق نمی خوانند، اما آسیبی به بار نیاورده اند و به طرز قابل توجهی شهروندان وفادار بوده اند. تحریم آنها برای مخالفان فقط سیاست احمقانه ای نیست. این برای آینده اسرائیل به عنوان یک کشور کارآمد ویرانگر است. علاوه بر این، نتانیاهو برای مدت طولانی به احزاب افراطی ارتدوکس تکیه کرده است که خواسته های آنها در مورد خدمت نظامی، تحصیلات و هزینه های عمومی عواقب عمیقی برای ارتش اسرائیل دارد.

امنیت، اقتصاد و انسجام اجتماعی. برخی از این احزاب غیرصهیونیستی هستند، اما کرسی های آنها به عنوان یک جزء کاملا عادی از محاسبات پارلمانی تلقی می شود. اپوزیسیون باید از فکر کردن دست بردارد، از مسیر خود خارج شود، از حمایت اعراب تشکر کند و به نجات کشور ادامه دهد. نویسنده سردبیر سابق خاورمیانه مستقر در قاهره و سردبیر اروپا/آفریقا مستقر در لندن در آسوشیتدپرس، رئیس سابق انجمن مطبوعات خارجی در اورشلیم و ناشر danperry.substack.com است.